رنج فقر

معلم چو آمد به ناگه کلاس
چو شهري فروخفته خاموش شد
سخنهاي ناگفته در قلبها
به لب نارسيده فراموش شد
معلم زکارمداوم مدام
غضبناک وفرسوده وخسته بود
جوان بودودر عنفوان شباب
جواني ازاورخت بربسته بود
سکوت کلاس غم الود را
صداي رساي معلم شکست
زجا احمدک جست وبنددلش
ازاين بي خبربانگ ناگه گسست
"بيا احمدک درس ديروزرا
بخوان تا ببينم که سعدي چه گفت"
ولي احمدک درس نا خوانده بود
بجز انچه ديروزازوي شنفت
عرق چون شتابان سرشک ستم خطوط خجالت به رويش نگاشت
لباس پرازوصله وژنده اش
به روي تن لاغرش لرزه داشت
زبانش به لکنت بيافتادو گفت:
"بني آدم اعضاي يکديگرند"

وجودش به يکباره فريادزد

"که در آفرينش زيک گوهرند"

زبان دلش گفت بي اختيار

"چو عضوي به درد آورد روزگار"

" دگر عضوهارا نماندقرار "

توکز توکز...

واي يادش نبود

جهان پيش چشمش سيه پوش شد

نگاهي به سنگيني از روي شرم

به پايين بيافکندوخاموش شد

معلم بگفتا بهنحوي بلند

"چرا احمد کودن بيشعور نخواندي چنين درس آسان بگو؟بگو چيست فرق تو باديگران"

عرق از جبين احمدک باک کرد

چه گويد بگويدحقايق بلند؟

" که آنان به دامان مادر خوشند

ومن بي وجودش نهم سر به خاک

به مال پدر تکيه دارندوبس

ومن ازروي اجباروازترس مرگ

کنم با پدر پينه دوزي و کار

ببين دست پرپينه ام شاهد است"

"به من چه که دستت پرازپينه است

به من چه که مادر زکف داده اي

رود يک نفر پيش ناظم که او

به همراه خود يک فلک آورد

نمايد پرازپينه پاهاي او

زچوبي که بهر فلک آورد"

دل احمد آزرده وريش شد چواين خبر از معلم شنيد

زچشمان او کور سويي جهيد

به ياد آمدش شعر سعدي و گفت

ببين يادم آمد تحمل دمي

تامل خدارا تحمل کمي

"تو کز محنت ديگران بي غمي

نشايد که نامت نهند آدمي "