خاطرات خدمت

شبح سفيد

همه اونايي که خدمت رفتند از خدمتشون خاطره دارند که من هم از اونا مستثني نيستم.
تو دوره آموزش تو مرکز آموزش 01 تهران بوديم.
اين خاطره در واقع خاطره ديگرانه که براي من اونموقع يکي از افسر وظيفه ها تعريف کرد. يادش بخير خيلي آخوش خلاق بود.
يه شب من نگهبان بودم و اون افسر نگهبان( آخه ما تو آموزشي درجه نداشتيم ، نگهباني مي داديم.)
اومد پيش من و يه چيزي تعريف کرد که باعث شد برق از کله ام بپره.
تو ايام عيد پادگان از هميشه خلوت تره. چون معمولا فقط کسايي که بايد نگهباني بدند تو پادگان مي مونند.
يه شبي از شبهاي عيد نگهبان پمپ بنزين پادگان داشته براي خودش قدم مي زده و مي خونده که يه دفعه مي بينه تو تاريکي از دور داره يه چيزي به سمتش مياد. اول فکر مي کنه که جک و جونوري چيزيه، اما يه کم بعد متوجه مي شه يه آدمه با لباس سفيد....
ترسون و لرزون 2 بار ايست مي کشه، اما نفر سفيد پوش توجهي به فرمان نمي کنه و همين طور به طرفش مياد. يه کم که دقت مي کنه مي بينه طرف زنه....
تو روز روشن اگر يه زن تو پادگان ديده بشه جاي تعجب داره، چه برسه به 2 نصفه شب، اونم با لباس سفيد. خلاصه چه سرتونو درد بيارم.
اسلحه خشاب پر و ميندازه زمين و د فرار.....
بعدا معلوم شد که نگهبان خيالاتي نشده بوده. اوني که ديده واقعا يه زن بوده که ازيه آسايشگاه رواني تو اون حول و حوش فرار کرده بوده.....

خاک بر سرش... Brick wall

مرد مومن اسلحه به دست از يه زن تنها ترسيده؟اونم يه سرباز؟ Laughing

مطمئني؟!

جناب سروان

وقتي که دوره آموزشي مون تموم شد، تقسيم شديم. من به يکي از پادگانهاي اطراف تهران اعزام شدم. و چون رسته رايانه داشتم ، تو اتاق کامپيوتر پادگان مشغول به کار شدم.

رئيس مستقيم من يه ستوان يک کادر بود. مرد جالبي بود. يه سه چهار سالي از من بزرگتر بود. قدش حدود 170 سانت بود و قيافه با نمکي داشت.
بسيار پيچ بود. من بدبختو مي کاشت تو اتاق جاي خودش، همش مي پيچيد اين ور و اون ور. Crying or Very sad

جوري بود که همه دوستاش تو پادگان اينو مي دونستند و وقتي که زنگ مي زدند ، کارش داشتند و من مي گفتم که نيست، همه شون بدون استثنا مي گفتند : خدا لعنتش کنه ، اون کي هست؟ Mad

اول اينو بگم که اتاق ما درست کنار اتاق فرمانده پادگان و جانشين فرمانده پادگان قرار داشت و جانشين فرمانده پادگان هم آدم بسيار سختگير و پر جذبه اي بود. ما هم به همين دليل بايد خيلي مراقب رفتارمون مي بوديم.

يه روز صبح بعد از اينکه مراسم صبحگاه عمومي پادگان انجام شد، همگي به سمت محل کارمون روونه شديم. وارد ساختمان فرماندهي که شدم با بچه هاي دژبان فرماندهي خوش و بشي کردم و رفتم به سمت اتاقمون.
در زدم ، وارد شدم.
خواستم طبق عادت سلام نظامي بدم که ديدم جناب سروان پشت ميزش نيست. به سمت بچه ها رفتم و بعد از احوال پرسي بهشون گفتم : جناب سروان نيومده؟! Eh?

يکي شون يه اشاره به سمت ميز کرد!
يه نگاهي انداختم ….
اول چيزي نديدم. يه کم که جلوتر رفتم…
به زور جلوي خندمو گرفتم.
جناب سروان يه چيزي پهن کرده بود کنار ميز روي زمين. دراز کشيده بود روش و داشت ناله مي کرد:
وووووووووووووي ، وووووووووووووووي، وووووووووووووووووووي
خودمو کنترل کردم. يه نفس عميق کشيدم، گفتم : جناب سروان خدا بد نده؟!
اصلا حال خودشو نمي فهميد، يه سلام خشک و خالي داد.
بعدش يه کاري کرد که صحنه صدبرابر خنده دار تر شد. تب و لرز داشت،حال خودشو که نمي فهميد ، پا شد لباس ورزشي شو روي لباس نظامي اش پوشيد ، دوباره گرفت خوابيد. Laughing

حساب کنيد محيط خشک پادگان، يکي لباس ورزشي رو ، روي لباس نظامي بپوشه!
حال ما با چه بدبختي خودمونو کنترل مي کرديم که صداي خنده مونو نشنوه، بماند
در همين حين يکي از سربازاي دژبان وارد اتاق شد و اونم متوجه جناب سروان نشد. ما بيشتر وقتا که جناب سروان پيچ بود اداشو در مي آورديم با هم مي خنديديم.
به خاطر همين قبل از اين که دژبان چيز ناجوري بگه سريع با اشاره متوجه اش کرديم چه خبره.
حالا مارو جناب سروان خوب نمي ديد، اما سرباز دژبان درست جلوي چشماي جناب سروان بود. ما هم فقط مي تونستيم کاري کنيم صداي خنده مون درنياد. Laughing

سرباز دژبان تا متوجه جناب سروان شد، احترام نظامي گذاشت، خواست راجع به نامه چيزي بگه، که خنده امونش نداد.
بدو، از اتاق رفت بيرون.
من دنبالش از اتاق بيرون رفتم.
ديدم هردو تا سرباز دژبان دلشونو گرفتند ، حالا نخند و کي بخند.
منم که تا اون مو قع خيلي جلوي خودمو گرفته بودم ، شروع به خنديدن کردم. يادش بخير. Laughing

جناب سروان شانس آورد که جانشين اون روز دور و بر اتاق ما آفتابي نشد، وگرنه باباي جناب سروانو جلوي چشاش مي رقصوند! Dancing

بعد از آموزشي ما رو خواستند تقسيم کنند و من چون تخصص رو کامپيوتر نوشته بودم من رو بردن به قيمت کامپيوتر. فرمانده قسيمت که سرهنگ خيلي رسمي هم بود شروع به سوال از من کرد و رسيد به اونجا که چيا بلد هستي، من هم شروع کردم گفتن، word, access, excel, power point, vitual vasic (اون موقع خدايي خيلي بود), photoshop, corel, freehand, 3D stuio max, ..... شايد 20 نوع نرم افزار رو گفتم و با خوشحالي منتظر عکس العمل موندم، جناب سرهنگ با تعمق و تفکر پرسيد: يعني بلدي فايل ها رو از روي هارد کپي کني روي فلاپي ؟؟ من هم يه نگاه عاقل اند سفيه انداختم و گفتم: اين که الفباشه.
.
.
.
به اين ترتيب بود که فرمانده من رو به قسمت راه و ساختمان منتقل کرد و ما براي اين مملکت راه سازي رو شروع کرديم Brick wall

صبحگاه

بي شک مراسم صبحگاه مزخرفترين قسمت خدمت سربازيه. يعني اگر اين صبحگاه رو از خدمت کم کنيد، خدمت اونقدرا هم که مي گند سخت نيست.
يه کم راجع به اين مراسم مي خوام بگم. اين که چه جوري بود. واسه اونا که ديدند خاطره انگيزه و واسه اونا که نديدند شايد جالب باشه.

معمولا يکي از سرهنگاي شکم گنده پادگان به عنوان فرمانده ميدان پشت بلنگو ريچال بار ملت مي کرد:

(( اون يگان بدو رو بده ببينم ….. جناب سروان … ما اعلام کرديم استقرار يگانها داخل ميدون صبحگاه بايستي ساعت 7 تموم شده باشه. الان ساعت 7 و ده ديقه است هنوز يگان اسلحه تحويل نگرفته….. بدو آقا….
اون دو نفري که منفک از يگانشون دارند مياند بدواند ….آقا با تو ام قدم نزن…. آقايون پرسنل کادر! چرا به فرمان توجه نمي کنند؟! بدو آقا…..))

اين برنامه هميشه بود…. اعلام مي کردند يگانها مثلا ساعت 7 تو ميدون صبحگاه باشند ، اما ساعت 7 و ربع مي ديدي يه يگان سلانه سلانه ، مثل لشگر شکست خورده داره مياد….

بعد از اين که مستقر مي شديم تا موقعي که فرمانده پادگان بياد ، معمولا يه نيم ساعتي طول مي کشيد.
تو اين فاصله معمولا ملت شروع مي کردند به چرت و پرت گفتن و مزخرف بار هم کردن. ادبيات پادگان با ادبيات جامعه فرق داشت.
باور کنيد بعضي کلمات رو من تو پادگان روزي نبود که چندين بار نشنوم . مخصوصا بين سربازا اين کلمات بيشتر رد و بدل مي شد. گل سرسبد اين کلمات هم "آشخور " بود.
ما چند تا ستوان وظيفه بوديم که معمولا صف اول مي ايستاديم. پشت سرمون مکالماتي تو اين مايه ها معمولا هميشه شنيده مي شد:
(( هووووووووووووي موتور!!!! شاخ شدي؟! نهست مي کني؟؟ حالا به ارشد گفتم …… مي فهمي اينجا کجاست….

ديشب نگهبان بودم ، افسر جانشين اومد خفتم کرد…. خوابيده بودما…. نامرد ده روز برام زد…

کي مي ري راه دور؟ من که امروز مي کشم …. ببينم چند روز تشويقي بهم مي ده…. هرچي … موتور بود رفت مرخصي ما مونديم تو اين خراب شده….
به خدا اگر بهم مرخصي نده از فنس فرار مي کنم …..ديگه نمي کشم …. به کي بگم … بابا نمي کشم……
)) d'oh!

يه سرگروهبان چاق چله اي داشتيم که اين جور موقعا که مي شد شروع مي کرد به داد و بيداد کردن سر ملت:
((چه خبره ؟؟؟ …. چه خبره؟؟؟….. سنگ حموم کي گم شده…..؟؟؟ درجا راحت باش داددند نگتفتند که فک بزن….))
بالاخره فرمانده پادگان منور مي فرمودند، يه شيپورچي بود که قبل از ورود فرمانده شيپور مي زد،
فرمانده ميدان تا چشماش به ماشين فرمانده پادگان ميوفتاد لحنشو عوض مي کرد با صداي بلند پشت بلندگو فرمان مي داد:
((گوش به فرمان من ….. سربازخانه … باييييييست …….هريگان از جلو از راست نظام….سربازخانه، خبر….داااااااااار…
))
اگر فرمانده حالش خوب بود به ميدان درود مي داد:
(( سربازخانه …..دروووووووووووود))
و جواب ميدان:
(( دروووود جناب))
بعدش با تشريفات خاصي پرچم رو بالا مي بردند و بعد هم که فرمانده سخنراني مي کرد.
و بعد رژه…
طولاني شد، بقيه شو بعد براتون مي نويسم. تا بعد…. Speak to the hand

نقل قول:

بي شک مراسم صبحگاه مزخرفترين قسمت خدمت سربازيه. يعني اگر اين صبحگاه رو از خدمت کم کنيد، خدمت اونقدرا هم که مي گند سخت نيست.

کاملا موافقم . اموزشيم که تموم شد ارزوم اين بود که يه جا خدمت کنم که صبحگاه نداشته باشم. به ارزوم رسيدم . جاتون خالي يک خدمتي کردم Anxious

ولي خدمت هيچ وقت نتونست منو ..... Silenced

رژه

خب حال و هواي تالار خيلي بهتر شده. ممنونم از بچه هايي که پستهاي جالب داشتند: hadi ، pantea، و بقيه.
راستي راجع به رژه مي خواستم براتون بنويسم.
بعد از سخنراني فرمانده پادگان که معمولا يه نيم ساعتي طول مي کشيد ، فرمان رژه مي دادند:
(( ميدان گوش به فرمان من: ..... يگان به يگان هر يگان به مسافت يک نماينده ... يگان يکم موزيک .....))
صداي طبل بود که تو ميدون مي پيچيد. ما که معمولا بعد از 45 ديقه خبردار ايستادن بدنمون خشک مي شد ، يه تکوني به بدنمون مي داديم و بدنمونو گرم مي کرديم.

تو رژه بدبخت ترين آدم کسيه که تو صف اول ، نفر اول سمت راست باشه و اون بدبخت تو يگان ما من بودم.
چون قدم از همه بلندتر بود.
اون نفره که يگان رو هدايت مي کنه. نبايد آروم بره، نبايد تند بره، و از همه تو چشم تره.
البته هيچوقت به من گير ندادند. باور کنيد. Liar

نزديک جايگاه که مي شديم ، فرمانها جدي تر و صدا بلندتر مي شد:
(( سر بالا ، سرتو پايين نگير، شرمنده کي هستي؟! آهان..... Crying or Very sad

اسلحه رو درست بگير ، چسبيده به سينه ، اينجوري ....
نظا م از راست ..... صف اول نظام نداري .....
نظر به ...... نظر به ..... رااااااااااااااااااااااااااااااااست
الله اک بر ......
))
حالا نوبت گير دادن فرمانده پادگان بود:
((
نفر سوم صف اول ، سرتو بالا بگير ، نظر به راست کن....
ماشالله
اسلحه محکم....
پاتو بيار بالا نترس .... Eh?

ماشاالله
گوش بده به صداي طبل ...
جايگاه بايد بلرزه ...
محکم...

طبل بزرگ زير پاي چپ
.....

گروهان : خيلييي خوب
سپاس جناب
))
واي به حال گروهاني که خيلي خوب نمي گرفت ، بايد ريچالاي فرمانده يگانش رو مي شنيد.
اما من مخصوصا تو آموزشي که يه گروه موزيک خوب بود، از رژه خوشم ميومد ، يه حس خوبي بهم مي داد. همه مي بايد با هم هماهنگ باشند تا يه رژه خوب از آب دربياد. متحد و يکدل.
خدمت هم يه دوره اي بود که تموم شد و رفت.
تموم شد و به من ياد داد که فقط خوبيه که مي مونه. Smile

rezaa نوشته بود:

خاک بر سرش... Brick wall

مرد مومن اسلحه به دست از يه زن تنها ترسيده؟اونم يه سرباز؟ Laughing

مطمئني؟!

انگار شما تو باغ نيستي
فکر مي کني اسلحه که دستش باشه پر هم باشه اجازه شليک داره
ما توي ميدون تير پوکه که گم مي شد پدرمون رو در مي آوردن
توي پادگان از لحاظ کارايي اسلحه با يه بيل هيچ فرقي نمي کنه
تنها فرقش اينه که به اسلحه بايد احترام گذاشت