حرفهایی برای نگفتن...!

مي روم به علي ... چپ ترين کوچه دنيا...!

من به اين حس غريب مشکوکم...!

اينجا هيچ کاغذي نيست براي از تو نوشتن
و همه اين واژه هاي پير قد خم کرده اند که
وصله نمي شوند به هيچ جمله اي ديگر
جمله اي که همه اش تو باشي
از آغاز تا پايانش تو باشي
تو باشي و تو باشي و تو باشي
مي ترسم!
مي ترسم مرگ اين واژه هاي پير چروکيده نزديک باشد
و چيزي به زوال جمله هاي خاموش من نمانده باشد
و تو ديگر نگنجي در بطن اين کاغذهاي سفيد.
من هنوز هم بزرگ نشده ام براي از تو گفتن
براي مرور کردن تو
براي کشف همه تو.
تو هنوز هم ناشناخته ترين هستي
که من دستم به تو نمي رسد!
اما امين ترين روياي خاطر آشوب من هستي
که من هنوز و تا هنوز بدان محتاجم
و کم مي آورم تو را در ناتمام ترين احساسات باکره ام!

تکليف امشب:

تو را به نام کوچکت مشق مي کنم
غلط نمي نويسم. قول مي دهم!

سپيده دمان
از پس شبي دراز
در جان خويش
آواز خروسي مي شنوم از دوردست
و با سومين بانگش
در مي يابم که

رسوا شده ام...!

شاملو

اما تو
حتي اگر نرسد دستم به گونه هات هرگز
اولين کس
- که باکره گي احساسم را ربود-
خواهي ماند...!

روياهايم را که تکاندم
انگاره ات
از لاي همه پندارهاي دورم
باريد
و ريخت روي دامن سرخ و کوتاه من!

کلمه هاي و ترکيبهاي تازه:
تو: - - -
انگاره ات: - - -

حالا
کنار روياهايي که تو نيستي
نشسته ام

باز هم نوشتن هاي بي دليل به بهانه هاي بي بهانه تقديم به کسي که هيچکس نيست اصلا نيست شايد هم هست اما خودش هم نميداند کيست! (براي من البته (!!!)‌ )

من دلم تنگ است مثل هميشه

و او دور است براي هميشه

او که وقتي راه مي رود و سکوت اين سنگفرشهاي صامت را مي شکند

ويرانم مي کند

و نميداند

وقتي حرف مي زند من تکه تکه مي شوم و مي ريزم توي خودم

و نمي بيند

وقتي مي ايستد بالاي سرم قدم کوتاه مي شود

و براي ديدنش بايد فاصله بگيرم و دور و دورتر بايستم

اما باور ندارد

من هم مي ترسم

از چيزهايي که آنقدر بزرگ مي شوند که براي ديدنشان بايد از آنها فاصله گرفت

من هم که ميدانم

محال است ديده شوم اما حساب چشمهاي او جدا بود...!

نميدانم تو طوفان بودي
يا من ساده شکستم...!

پي نوشت:
ياد دومينو افتادم
و تو بودي که به اين مهره هاي سياه ايستاده
تلنگر زدي
و همه چيز فرو ريخت.

قلبت را با قلبم ميزان کن
نه با حقارت هام ...!

تاريک مي شوند همه روزهام
به همه آنهايي که تن در ميدهند به تاريکخانه خاک مي انديشم
اسارتشان را شادباش گويم
که زيستن در اين هوا
ظلمت است...
بغض مي شوم
اين بغض صبوري مي کند
در جايي از دلم
نمي بارم
به قاعده هميشگي اين چند ساله
شايد بزرگ شده ام
اما
سالهاست نفسم بند مي آيد
مکرر...
اين آسم نيست اما
...
بماند!

اين روزها
حصاري مي شوم دور همه خودم
و برمي گيرم دلم را از همه اندوههاي رنگارنگي
که دوست داشتنت پاشيده روي لحظه هاي عريانم
که رج مي زنند دار زندگي ام را...

اين روزها
خليج مي شوم
و با صداي مرغان دريا مي گريم
بر جنازه احساساتي که جان دادند
زير بار دوست داشتن هاي بي دريغي که
نه ديدي و نه ديده شدم
توي بيکران نگاه هاي تو
که به ضرب آهنگ تيک تاک
باريد روي سرم...

اين روزها
نبودنت شبيه دلتنگي هاي من مي شود
روزها را توي همه خيابان هاي شهر
پرسه مي زنم
و ميان همه آدم هايي که عبور مي کنند
پي انگاره ات مي گردم
حتي وقتي زل مي زنم به سنگفرشهاي خيابان چندم غربي...

اين روزها
کي مي شود که تمام شوند
و برسيم باز به آغاز
به آغاز بودن هاي تو
و بودن هاي چند خط در ميان من
که حضورم در جايي
تنها به بهانه سنجاق شدن روحم به حضور ملموس توست
حتي اگر ديده نشوي
باز هم دلم دل دل مي کند و شور مي زند...

اين روزها
کسي را دوست داشته اي؟؟!!

راستي ضربان قلبم شدت گرفته اين روزها
147 ضربه در هر دور عقربه ثانيه شمار
مفهوم علمي اش را نميدانم
اما دليل احساسي اش تو مي شوي
بدلم برات شده
مگر نه؟؟

دوستت دارم اي يگانه اي که در قلبم ستاره آتش مي زني...!

من از اينجا خواهم رفت ؛
پروانه ايي که با شب مي رفت ،
اين فال را براي دلم ديده است ...

من خيلي وقت است که با شب مي روم ؛ مي روم آنطرفِ دنيا،رؤياي تو را ببينم...

Yaghma نوشته بود:

راستي ضربان قلبم شدت گرفته اين روزها
147 ضربه در هر دور عقربه ثانيه شمار
مفهوم علمي اش را نميدانم
اما دليل احساسي اش تو مي شوي
بدلم برات شده
مگر نه؟؟

سلام.

ببخشين پريدم وسط. فقط مي خواستم بگم اين تکه از شعر واقعاً محشره. من که خيلي خيلي خوشم اومد. Applause

حيفم اومد ازش تعريف نکنم.