درسهای زندگی

وحيد نوشته بود:

لذتهاي کوچک زندگي

بيشتر ما وقتي بهمون گفته مي شه توي زندگي دنبال چه جور لذتهايي و در آرزوي چه جور اتفاقاتي هستيم که بهمون خوش بگذره، ذهنمون مي ره سراغ اتفاقات خيلي خاص و آرزوهاي بزرگ. مثلاً به اين فکر مي کنيم که کاش مي شد يک ماه از همه چيز فارغ بوديم و مي رفتيم ايرانگردي يا چند ماه جهانگردي مي کرديم يا دست کم به ويلا با تمام امکانات در خوش آب و هوا ترين مکان داشتيم و دو روز آخر هفته رو با دوستان همفکر و باحال مي رفتيم خوش مي گذرونديم. اين جور آرزوها دست نيافتني نيست؛ اما بيشتر مواقع در حد آرزو باقي مي مونه و يا اگه هم به حقيقت بپيونده، اون قدر خاص و محدوده که نمي تونه کل زندگيمون رو تحت تأثير قرار بده.
چه خوبه به جاي آرزوهاي دور و دراز و توقعات بيش از حد از زندگي، به اون چيزهايي که در زندگيمون جاريه بيشتر توجه کنيم و سعي کنيم از اونها لذت ببريم. لذتهايي که ساده، آسون و پايدار تر هستن: لذتهاي کوچک زندگي. لذت نشستن روي صندلي پارک و بستني خوردن با يک دوست، لذت دراز کشيدن روي چمنها و چشم دوختن به ستاره ها در شب، لذت خوردن يه وعده غذاي دست جمعي در کنار خانواده، لذت پياده روي با يک دوست قديمي و يادآوري خاطرات خوش گذشته و ....
اگه قدر لحظه لحظه هاي زندگي رو بدونيم و سعي کنيم از اون لذت ببريم، زندگيمون لبريز مي شه از لذتهاي کوچکي که هيچ لذت بزرگي نمي تونه جاشون رو بگيره. Angel

آره قشنگ گفتي آقا وحيد! واقعا يه سري آرزوهاي بزرگ همه ي زندگي نميشه! بعضي وقت ها يه چيزايي يا لحظه هايي که خاطره ميشه يا لبخند به لب آدم مي نشونه يا يه جور قوت قلب يه دوست ميشه خيلي قشنگ تر و موندگارتره! Angel

آدم گاهي دلش تنگ ميشه لک مي زنه واسه خنده هاي بي خيال...!
...
فقط يه چندتا مشکل وجود داره اونم اينه که : صندلي پارک خيسه! توو زمستون و سرد و سرما کي بستني مي خوره به آدم ميگن يارو...! Silenced

من کجا بود با اين برف و سرما...هوا ابريه يه ستاره هم تو آسمون معلوم نيست...غذاي دسته جمعي؟! Rolling Eyes

يه خط در ميون ملت رژيم دارن! دوست قديمي عاشق شد حواسش پرت شد رفت زير... Brick wall

خاکش بقاي عمر شما!
لحظه هاي کوچک زندگي در دسترس نمي باشد لطفا بعدا و در فصول آتي بريد دنبالش! Whistle

باز من
همون تابع رسم هميشگي دنيا
يعني غريبه و نا شناس ديروز و آشناي امروز و فراموش شده ي فردا
هموني که روزي قلبش کفپوش زمين زندگيش بود و احساسش آويز ديوارها
کفپوشي که پا خورد و هر چه پيشتر پا خورد شکوفا تر شد و احساسي که رهاتر گشت و آزاده تر
هموني که توي توبره ي زندگيش محبت بود و قلم بود و صبر
محبت که معني بودن بود و هست و خواهد ماند و قلم که هميشه واژه رو به بودن من معني داد
و صبر که بي حسي لحظه ها ي گذرا بود و مفهوم تمناي دل و قاتل زمان
گر صبر کني ز قوره حلوا سازي
صبر
صبر -تنها ,يعني به دنبال با د دويدن
يعني از دست دادن هيجان نشاط آور قوره و به شيريني حلوا نرسيدن
بعد ها فهميدم که يه چيزي توي اين جمله ي معروف از قلم افتاده اينکه صبر با گامهاي درست به نتيجه ميرسه
گذر زمان فقط عادت و تکرار روزمرگيهاست نه سازنده ي شيريني دلها
واقعيت زندگي ,خشن تر و سخت تر از دل نرم آدما ست ,دلهايي که مزين شده به يادگارهايي جاودان از نيش وقايع زندگي
شايد همين بود که شاعر گفت
بيگانه جدا دوست جدا ميشکند
هر کس به طريقي دل ما ميشکند
بيگانه اگر ميشکند حرفي نيست
از دوست بپرس او چرا ميشکند
بايد رشد کرد
و براي اين رشد بايد مدتي تنها بود و در تنهايي به تکامل رسيد
حالا ميفهمم چرا ديوار چين ساخته شد
و چرا توي زمان تنهايي ,چين به تکامل و بي نيازي رسيد
شايد براي همين ,آدما ,ديگه دور قلبشون ديوار کشيدن
ديگه هر کسي براي بلند شدن ,دستش روي زانوي خودشه
از زن و مرد تنها جنسيت اونها باقي مونده
زن شده نو ن بيار خونه ي خودش
مرد شده خانوم خونه ي خودش
ديگه نه احتياج معني داره نه وابستگي
ديگه نه باوري هست نه ياوري
ديگه مفهوم زندگي عوض شده
آدما گيجن و واژه ها سرگردان

مردى متوجه شد که گوش همسرش سنگين شده و شنوائيش کم شده است. به نظرش رسيد که همسرش بايد سمعک بگذارد ولى نميدانست اين موضوع را چگونه با او در ميان بگذارد. بدين خاطر، نزد دکتر خانوادگىشان رفت و مشکل را با او در ميان گذاشت.
دکتر گفت براى اين که بتوانى دقيقتر به من بگويى که ميزان ناشنوايى همسرت چقدر است آزمايش سادهاى وجود دارد. اين کار را انجام بده و جوابش را به من بگو:
«ابتدا در فاصله ٤ مترى او بايست و با صداى معمولى مطلبى را به او بگو. اگر نشنيد همين کار را در فاصله ٣ مترى تکرار کن. بعد در ٢ مترى و به همين ترتيب تا بالاخره جواب دهد.»
آن شب، همسر آن مرد در آشپزخانه سرگرم تهيه شام بود و خود او در اتاق تلويزيون نشسته بود. مرد به خودش گفت الان فاصله ما حدود ٤ متر است. بگذار امتحان کنم.
سپس با صداى معمولى از همسرش پرسيد: عزيزم شام چى داريم؟
جوابى نشنيد.
بعد بلند شد و يک متر جلوتر به سمت آشپزخانه رفت و دوباره پرسيد: عزيزم شام چى داريم؟
باز هم پاسخى نيامد.
باز هم جلوتر رفت و از وسط هال که تقريباً ٢ متر با آشپزخانه و همسرش فاصله داشت گفت: عزيزم شام چى داريم؟
باز هم جوابى نشنيد.
باز هم جلوتر رفت و به در آشپزخانه رسيد. سوالش راتکرار کرد و باز هم جوابى نيامد.
اين بار جلوتر رفت و درست از پشت سر همسرش گفت: عزيزم شام چى داريم؟
زنش گفت: مگه کرى؟ براى پنجمين بار ميگم: خوراک مرغ! Rolling Eyes

نتيجه اخلاقى :
مشکل ممکن است آنطور که ما هميشه فکر ميکنيم در ديگران نباشد و شايد در خود ما باشد! Dancing

من دانشجوى سال دوم بودم. يک روز سر جلسه امتحان وقتى چشمم
به سوال آخر افتاد، خنده‌ام گرفت. فکر کردم استاد حتماً قصد شوخى کردن داشته است.

سوال اين بود: ?نام کوچک زنى که محوطه دانشکده را نظافت مي‌کند چيست؟
من آن زن نظافتچى را بارها ديده بودم. زنى بلند قد، با موهاى جو گندمى
و حدوداً شصت ساله بود. امّا نام کوچکش را از کجا بايد مي‌دانستم؟

من برگه امتحانى را تحويل دادم و سوال آخر را بي‌جواب گذاشتم. درست قبل از آن
که از کلاس خارج شوم دانشجويى از استاد سوال کرد آيا سوال آخر هم در بارم‌بندى نمرات محسوب مي‌شود؟

استاد گفت: حتماً و ادامه داد: شما در حرفه خود با آدم‌هاى بسيارى ملاقات خواهيد کرد. همه آن‌ها مهم هستند و شايسته توجه و ملاحظه شما مي‌باشند، حتى اگر تنها کارى که مي‌کنيد لبخند زدن و سلام کردن به آن‌ها باشد.