مشاعره با شعر نو ((از هر شاعر معاصر که دلت خواست بنویس!!!))

درود بر دوستان عزيزم...

هميشه توي اين فکر بودم که چرا عموما بر اين باورند که مشاعره کردن صرفا با اشعار آهنگين و قافيه دار و اکثرا در قالب

سنتي انجام پذيره؟واسه ي همين تصميم گرفتم اين تايپيک رو استارت بزنم که هر کي که دلش خواست بياد و از هر شاعر

معاصري که دوست داره ((حتي از خودش!!!)) بنويسه و مشاعره کنه.فکر کنم ديگه وقتش رسيده باشه که توي

مشاعره هامون هم معنا گرا باشيم و اين قدر اسير قافيه بازي هاي مشاعره هاي سنتي نباشيم.

دوستان بياييد به احساس بيشتر احترام بگذاريم تا قاعده و قانون.

حالا هر کي که دلش ميخواد راحت و آزاد مشاعره کنه بياد و احساس خودش رو با ديگران قسمت کنه

من هم براي شروع کار يه تيکه شعر از سهراب(که خيلي بهش ارادت دارم) رو مينويسم و نفر بعدي از هر کي که ميخواد

ادامه بده...

چتر ها را بايد شست-

زير باران بايد رفت-

فکر را،خاطره را،زير باران بايد برد-

با همه مردم شهر،زير باران بايد رفت-

دوست را زير باران بايد ديد-

عشق را زير باران بايد جست-

زير باران بايد بازي کرد-

زير باران بايد چيز نوشت-

حرف زد -

نيلوفر کاشت-

زندگي تر شدن پي در پي -

زندگي آب تني کردن در حوضچه ي ((اکنون)) است-

رخت ها را بکنيم-

آب در يک قدمي است...

ترا صدا کردم

سکوت بود و نسيم

که پرده را ميبرد

در آسمان ملول

ستاره اي ميسوخت

ستاره اي ميرفت

ستاره اي ميمرد

ترا صدا کردم

ترا صدا کردم...

فروغ فرخزاد

((مرگ پايان کبوتر نيست))-

مرگ وارونه ي يک زنجره نيست-

مرگ در ذهن اقاقي جاري است-

مرگ در آب و هواي خوش انديشه نشيمن دارد-

مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن ميگويد-

مرگ با خوشه ي انگور مي آيد به دهان-

مرگ مسئول قشنگي پر شاپرک است-

مرگ گاهي ريحان مي چيند-

گاه در سايه نشسته است به ما مي نگرد-

و همه مي دانيم-

ريه هاي لذت پر اکسيژن مرگ است...

سهراب

((انگار همين ديروز بود که اين تيکه از شعر سهراب رو براي اطلاعيه ي فوت پدرم اتخاب کرده بودم...))

تار و پود گيسوانت قالي ميخوانه ام
آخ که هنوز چه چه مستانه ات را فراموش نکرده ام
و ديگر هيچ!

مهدي و خودم

سلام...

خوش اومدي مسافر کوير...

Angel

راستي مسافر کوير آخر شعرش گفت (( و ديگر هيچ)) من هم يه تيکه از شعر فريدون مشيري رو در ادمه اش مينويسم...

چرا از مرگ ميترسيد؟-چرا زين خواب ِ جان آرام ِ شيرين روي گردانيد؟-چرا آغوش گرم ِ مرگ را افسانه ميدانيد؟-

مپنداريد بوم ِ نااميدي باز-به بام ِ خاطر ِ من ميکند پرواز-مپنداريد جام ِ جانم از اندوه لبريز است-

مگوييد اين سخن ،تلخ و غم انگيز است-مگر ((مِي)) اين چراغ ِ بزم ِ جان ،مستي نمي آرد؟-مگر افيون ِ افسونکار-

نهال ِ بيخودي را در زمين ِ جان نمي کارد؟-مگر اين مِي پرستي ها و مستي ها براي ِ يک نفس آسودگي از رنج ِهستي

نيست؟-مگر دنبال ِ آرامش نميگرديد؟-چرا از مرگ ميترسيد؟-کجا آرامشي از مرگ خوشتر کس تواند ديد؟-

مِي وافيون،فريبي تيز بال و تند پروازند-اگر درمان ِ اندوهند خماري جانگزا دارند -نمي بخشند جان ِ خسته را آرامش ِ جاويد-

خوش آن مستي که هوشياري نمي بيند...

فريدون مشيري

قوانين مشاعره
قوانين مشاعره
درباره مشاعره

دوست عزيز؛ يه نگاهي بنداز؛ بعدش شروع کن و گاز بده.
در مشاعره ما هيچ کس محدوديت نوع شعر قائل نشده؛ به شرطي که شعر باشه.
با رعايت قوانين از شعرهاي زيباي مورد نظر خودت استفاده کن.

مشاعره