پشت دریا شهریست!!!

قايقي خواهم ساخت
خواهم انداخت به آب،
دور خواهم شد از اين خاک غريب.
که در آن هيچکسي نيست که در بيشه عشق
قهرمانان را بيدا کند.
قايق از نور تهي
و دل از آرزوي مرواريد ،
همچنان خواهم راند.
نه به آبي‌ها دل خواهم بست
نه به دريا – پرياني که سر از آب بدر مي‌آرند.
و در آن تابش تنهايي ماهي گيران
مي‌فشانند فسون از سر گيسوهاشان.
همچنان خواهم راند.
همچنان خواهم خواند:
«دور بايد شد؛ دور».
مرد آن شهر اساطير نداشت.
زن آن شهر به سرشاري يک خوشه انگور نبود.
هيچ آيينه تالاري سرخوشي‌ها را تکرار نکرد.
چاله آبي حتي، مشعلي را ننمود.
دور بايد شد، دور
شب سرودش را خواند، نوبت پنجره‌هاست.
همچنان خواهم خواند.
همچنان خواهم راند.
پشت دريا شهري است.
که در آن پنجره‌ها رو به تجلي باز است.
بام‌ها جاي کبوترهايي است، که به فواره هوش بشري
مي‌نگرند.
دست هر کودک ده ساله شهر، شاخه معرفتي است.
مردم شهر به يک چينه چنان مي‌نگرند
که به يک شعله به يک خواب لطيف.
خاک، موسيقي احساس ترا مي‌شنود.
و صداي پر مرغان اساطير مي‌آيد در باد.
پشت دريا شهري است.
که در آن وسعت خورشيد به اندازه چشمان سحرخيزان است.
شاعران وارث آب و خرد و روشني‌اند.
پشت دريا شهري است!
قايقي بايد ساخت Speak to the hand