حکایت یک پسراندر کف مانده ی غربت نشین

اندر حکايات آورده اند که جوانکي از روستاي قوقولي آباد از توابع شهرستان گاگول تپه!! به لطف همت و استعداد خداداديش در حالي که پدر و مادرش هر دو بي سواد بودند بدون شرکت در آزمون هاي آزمايشي موسسات طماع و دروغگو به اشارتي!! در دانشگاه تهران پذيرفته گرديد
و کل سکنه زنده و مرده روستا را غرق شادي و سرور گردانيد!!چون موسم سفر فرا رسيد پسزک رخت بر ببست

و به شوق طي مدارجات عاليات راهي ديار غربت بگشت در حالي که اشک از ديدگان مادرش چون سيحون روان بود!!

چون سنگ بناي ترم جديد گذاشته شد با دختري از دخترکان بچه مايه!! تهراني آشنا بگشت و يک دل که نه صد دل به او بباخت.وليک از آن جا که غالب اوقات شرم و حياي ژنتيکي!!! بر او غالب و مستولي مي گشت موضوع را با يکي از هم قطاران در ميان نهاد که خداي جوانمردي و فتوت بوده و در روزگار کنون حکم کيميا دارند!!!!
او چون اين سخن از پسرک بشنيد شکرخندي بنمود و به قول امروزي ها او.کي بداد که در اسرع وقت مخ آن انث زاد را در اختيارت خواهم گذاشت آک و بلااستفاد!!فردا روز چون بر پسرک ما وارد بگشت بفرمود:اين شماره همراه آن عزيز کرده و آن نازنين معشوق است.
به او اس.ام.اسي روا بدار.پسرک روستايي در جواب بگفت:اس.ام.اس ندانم که چيست؟؟هم قطار ترش بنمود ولي بر روي خويشتن نياورد و گفت در غير اين صورت گزيري نداري که حرفهايت را رو در رو با او در ميان بنهي.

قرار ملاقات استمار و راسخ بگشت.مکانکي دنج و دور از ديده نامحرمان انتخاب شد.افاضات آغاز ديده ها در ديده ها دوخته اشارتهاي ابرو آشکار و ناز و اداها و دل بباختن ها فزوني گرفت.روزي پسرک به هم قطار گفت:حال وقت چه باشد؟

و در جواب شنيد که بايد عشق و محبت خالصانه خود در طبق اخلاص نهي تا بر استواري پايه هاي رابطه تان افزون گردد!!گفت:بر دوش من چه مسئوليتي ستگيني مي کند؟هم قطار بفرمود:مثلا مي تواني او را به کافي شاپي دعوت نمايي
؟روستايي پاسخ داد:اين دگر چگونه مکاني باشد؟

هم قطار بگفتا:جايي است که زيود کلاس گذاردندي خنده هاي الکي و دولکي نمودندي و در کل خوش زماني سپري نمودندي ولي افسوس که هزينه آن هميشه بر دوش شخص خاصي ثقل مي ورزيده است.
باري پسرک تمام برگ سبزهاي تحفه در ويشش را که با عرق جبين و کد يمين پدرش حاصل شده بود را چند روزه به پاي آن دخترک فنا بنمود.
روزي از جانب دخترک پيغامي بيامد بدين مضمون:امروز که خانه را از حضور اغيار خالي کرده ام مايلم از تو عزيز تر از جانم در منزل پذيرايي نمايم و تاريخ چند روز آينده بر ان مرقوم گشته بود.

چون پسرک اين مطلب با هم قطار در ميان نهاد تنها سر تکان دادني از وي مشاهده بنمود.
از چرخش روزگار روز موعود فرا رسيد و پسرک راهي منزل شد.دخترک خويش را به هفت قلم بياراست و چون در باز نمود پسرک را سخت به آغوش کشيد و بوسه اي از لبش بنمود.
از عفت قلم که نگذريم شد آن چه نبايد ميشد و پسرک کرد آن چه نبايد ميکرد چنان که بر سندان کوبند آهنگران!!!! از قضاي روزگار مادرش در فراغ او انفارکتوس مليحي بنمود و اطبا علاج درمان او را در اعزام به آن ابر شهر دانستند.

پسرک نيز که هنوز بوي مهر و عاطفه به مشامش مي رسيد در حال روانه مريضخانه گشت و دو واخد از آن مايع حياتي را در کيسه اي بريخت.چند لحظه بعد نرسي ملبس به جامه اي سخت سفيد بر او بشد و بفرمود:متاسفم.اچ.آي.وي (+).شما نمي توانيد خون بدهيد.پسرک که چيزي دستگيرش نشد ولي چون مساله با هم قطار در ميان نهاد زهرخندي بنمود و گفت:نه هر زيري زبر دارد نه هر کلکي شکر دارد

Twisted Evil

نتيجه گيري :

هميشه در انتخاب هم قطاري دقت نماييم !!

pantea نوشته بود:

اندر حکايات آورده اند ...

و بعد از اين حادثه در قرن ششم هجري، خداوند (ع) رعايت احتياط واجب را بطور اکيد واجب اعلام فرمود.

پاني جون دستت درد نکنه جالب بود.
دلم براي پسره سوخت ولي اون بايد ميدونست هيچ وقت سلام گرگ بي طمع نيست.از دخترايي که اينطورين متنفرم.همين طور اگر پسري اينطور باشه. Mad