دانشجوی آویزون!

صبح ها زودتر از خواب پا شو.
شب ها ديرتر خواب.
کمتر به تفريحت برس
بيشتر روي کارت تمرکز کن
به بن بست که رسيدي نااميد نشو
فکر کن و راه حل رو پيدا کن
تو بايد اين پروژه رو تموم کني
طوري که وقتي به کار خودت نگاه ميکني از کارت لذت ببري
و با افتخار بگي اين کاره منه
يا حداقل از اينهمه وقت و هزينه اي که براي اين کار گذاشتي پشيمون نباشي

حالا فرض کنيد يه نفر سه ماه تموم با امکانات محدود در شرايط سخت و زمان محدود
دست تنها داره مدام اين حرفا رو به خودش ميزنه و الان داره نتيجه زحماتش رو ميبينه که ...
تلفنش زنگ ميخوره و همکلاسيش بهش ميگه: سلام خوبي؟
اسم من رو هم کنار document خودت بنويس، چون من هيچ کاري براي پروژم نکردم!

شما جاي اين آدم باشيد چي جواب ميديد؟

نمي دونم تا حالا با اين همکلاسي ها روبرو شديد يا نه؟
اسم اين آدما رو چي ميگذاريد؟
آخه آدم چقدر بايد پر رو باشه که بتونه اينجوري صحبت کنه؟
چي شد که علم و تحقيق و دانشگاه و مملکت ما به اينجا رسيد؟
چرا از استاد و دانشجو گرفته تا بقال سر کوچه همه بزن در رو کار ميکنن؟
چرا اينقدر بدبختيم ما آخه؟

من هميشه وضعم همينه !از زماني که يادمه من همه کارا رو مي کردم وبقيه فقط تماشا مي کردن.اصلا سر همين جور مسايل با دوست صميمي ام رابطم بهم خورد.بي خيال.اين جور مواقع مي توني بگي:من اين کار رو نمي کنم!

چکاوک نوشته بود:

چرا از استاد و دانشجو گرفته تا بقال سر کوچه همه بزن در رو کار ميکنن؟

اين مشکلي که مي گي خيلي ريشه اي تر از اين حرفاست و بر مي گرده به سيستم اموزشي کشور و عادت هاي اجتماعي ما و ما با هاش رشد کرديم و بزرگ شديم ، از زمان ابتدايي با مشق نوشتن پدر مادر و خواهر به جاي خودمون و تقلب کردن سر جلسه امتحان در دوره راهنمايي و دبيرستان و دلسوزي و پارتي بازي هاي معلماي دوره مدرسه و خيلي چيزا هاي ديگه شروع کرديم و وقتي وارد دانشگاه ميشيم هم همين سيستم را مي خواهيم ادامه بديم و اگر پدر مادر نتونند براي ما تکليف انجام بدن و پارتي بازي کنيم هر کاري مي کنيم به جز اين که خودمون اون کار را انجام بديم ! حالا اگر سيستم مدرسه و پايه ايت هم درست بوده باشه با واردشدن به دانشگاه و محيط تازه با تاثير پذيرفتن از محيط باز هم اين جوري مي شي ، خودم اين چيزي را که مي گم درک کردم ! سال اولي که رفتم دانشگاه فردوسي به خاطر سخت گيري آموزش و دقت اساتيد در تکاليف هيچ کس جرات تقلب سر جلسه امتحان و کپي زدن تکليف را نداشت ، و من همه تکاليفم را خودم مي نوشتم اما سال دوم که اومدم دانشگاه شيراز به خاطر تعريف اشتباه تکاليف اساتيد و فضاي کپ زني و تقلب هر جا مجبور مي شدم و تنبليم مي شد به اين دو روش پناه مي اوردم که شايد اندازه اي که من اون يکسال توي دانشگاه فردوسي درس خوندم و هوم ورک (تکليف) نوشتم در اين سه سال توي دانشگاه شيراز ننوشتم ! پس به سه دليل بر مي گرده : 1- خودمون چه جور آدمي باشيم ؟ 2 - محيط و جو مون چه جوري باشه ؟ 3 -تعريف کردن امتحان و تکاليف سيستم آموزشي و استاد چگونه باشه ؟ که اگر ما خودمون ديد درستي نسبت به خودمون و دانش و هدفمون داشته باشيم هيچ گاه مغلوب سيستم آموزش و جو نمي شيم که نمونه دانشجو هاي موفق اطرافمون از اين گونه آدم ها هستند .

به هز حال اين کارا که آدم احساس مي کنه دانشجو

بريد خداتونو شکر کنيد مثل من نيستيد

يه عده گاوچرون اومدن تو دانشگاه اسم خودشونو گذاشتن دانشجو از دانشجو بودن هيچي نمي دونن

اصول و ادب و احترام دانشجو رو هم نميشناسن

يا حق