شب امید

صداي بريده ابروهام

درگوشه‌ ي روشن پرده.

باد خسته

و زني تنها

در دومين سوگواره شاعران مرده . Sad

هميشه فکر ميکردم مرگ من در يک ظهر گرم تابستون در يک کوچه خلوت اتفاق ميفته! يه مرد مشکي پوش که چون سرم زير بوده صورتش رو نديدم، تا ميرسه بهم، چاقوش رو در مياره و ميکنه توي شکمم و چند بار تابش ميده و بالا و پايينش ميکنه تا دل و روده هام با برنج و خورشت قيمه اي که براي ناهار خورده بودم بريزه کف کوچه!
و بعد من دستم رو بذارم روي شکمم، چند قدم تلو تلو بخورم و بعد کنار يه ديوار سيماني ترک خورده بيفتم روي زمين و با چشماي باز بميرم و بعد پشه ها دورم جمع بشن!
به دلايلي که هيچ وقت نفهميدم هميشه فکر ميکردم مرگ محتوم من اينطوريه و ذره اي هم شک نداشتم!
اما امروز عصر، در حاليکه از صحنه مرگ روياييم فرسنگها فاصله داشتم، خيلي آروم و منطقي مرحوم شدم! متين و بي صدا! بي چاقو، بي قاتل، بي خون،بي قيمه، بي روده، بي پشه. فقط با يه جمله! Crying or Very sad

دوست داشتم قبلش اينجا يه چيزي براتون بنويسم
در وضعيتي نبودم که بيشتر بنويسم، يا حتي همين نوشته درهم و برهم رو درست کنم.
ولي دوستي هست که حرفي رو براش نگفته نذاشتم.
ضمنا اگه کسي رو هم توي تالار رنجوندم معذرت ميخوام و
خداحافظ

هميشه فکر ميکردم در يک ظهر گرم تابستون در يک کوچه خلوت مي کُشمش! در حاليکه مشکي پوشيدم بهش نزديک ميشم و چون سرش زير بوده صورتم رو نمي بينه، تا ميرسم بهش، چاقوم رو در ميارم و ميکنم توي شکمش و چند بار تابش ميدم و بالا و پايينش ميکنم تا دل و روده ها ش با برنج و خورشت قيمه اي که براي ناهار خورده بوده بريزه کف کوچه!
و بعد اون , دستش رو مي ذاره روي شکمش، چند قدم تلو تلو ميخوره و بعد ميفته روي زمين و با چشماي باز ميميره و بعد پشه ها دورش جمع ميشن!
به دلايلي که هيچ وقت نفهميدم هميشه فکر ميکردم مرگ محتوم اون اينطوريه و ذره اي هم شک نداشتم!
اما امروز عصر (صبح به وقت اينجا)، در حاليکه از صحنه قتل روياييم فرسنگها فاصله داشتم، خيلي آروم و منطقي مرحومش کردم! متين و بي صدا! بي چاقو، بي قابل(ناقابل)، بي خون،بي قيمه، بي روده، بي پشه. فقط با يه جمله! Crying or Very sad

دقيقا يادم نمياد اون جمله که بهش گفتم چي بود اما هروقت يادش ميفتم گريه ام ميگيره که چرا اين جمله رو بهش گفتم . چرا گفتمش؟ چرا؟

گناه داشت ! و به گناه همين گناه مرحومش کردم! چقدر من بد کردم ! حداقل کاش با چاقو کشته بودمش تا زجرکش نمي شد!!

Crying or Very sad

گردو
شکستم
گردو
شکستم
هميشه تقلب مي کني
هميشه دوباره از اول شروع مي کني بي دليل و بهونه. Confused

تکرار مکررات هم هميشه بد نيست گاهي از بار اولش شيرين تره. Smile

عشق عشق عشق...
ساعتها و روزهاي زيادي روي اين کلمه فکر کردم. اما هر بار بيشتر فکر ميکنم بيشتر فاصله عميق بين
خودم و عاشق بودنو احساس ميکنم. Sad

نسخهBeta

اميد اگر ميبيني جوابتو نميدم رو حساب هالو بودنم نذار. احترامتو نگه داشتم. من کلا ذاتم اين جوريه که پرخاشگري نکنم.تو دعواها هم من هيشه نقش کتک خور دارم.زبون دفاع از خودم رو هم ندارم.به نظرم دنيا ارزش تلخ کردن زندگي رو نداره.بذار چند وقت ديگه به حرفم ميرسي.الان جووني هنوز.عشق رو هم برات زوده که بهمي چيه !!! فکر نکن چون سن تو شناسنامت رفته بالا از بقيه زرگتري. بعضي چزا ربطي به سن نداره.الان برات زوده که حرفامو درک کني.موفق باشي.

بازگشت همه به سوي چشمهاي اوست Sad

در راستاي فوت همکار عزيزمان mhaji اين تاپيک مجددا تعطيل است.

پيشنهاد

mhaji نوشته بود:

هميشه فکر ميکردم مرگ من در يک ظهر گرم تابستون در يک کوچه خلوت اتفاق ميفته! يه مرد مشکي پوش که چون سرم زير بوده صورتش رو نديدم، تا ميرسه بهم، چاقوش رو در مياره و ميکنه توي شکمم و چند بار تابش ميده و بالا و پايينش ميکنه تا دل و روده هام با برنج و خورشت قيمه اي که براي ناهار خورده بودم بريزه کف کوچه!
و بعد من دستم رو بذارم روي شکمم، چند قدم تلو تلو بخورم و بعد کنار يه ديوار سيماني ترک خورده بيفتم روي زمين و با چشماي باز بميرم و بعد پشه ها دورم جمع بشن!
به دلايلي که هيچ وقت نفهميدم هميشه فکر ميکردم مرگ محتوم من اينطوريه و ذره اي هم شک نداشتم!
اما امروز عصر، در حاليکه از صحنه مرگ روياييم فرسنگها فاصله داشتم، خيلي آروم و منطقي مرحوم شدم! متين و بي صدا! بي چاقو، بي قاتل، بي خون،بي قيمه، بي روده، بي پشه. فقط با يه جمله! Crying or Very sad

دوست داشتم قبلش اينجا يه چيزي براتون بنويسم
در وضعيتي نبودم که بيشتر بنويسم، يا حتي همين نوشته درهم و برهم رو درست کنم.
ولي دوستي هست که حرفي رو براش نگفته نذاشتم.
ضمنا اگه کسي رو هم توي تالار رنجوندم معذرت ميخوام و
خداحافظ

سلام مهدي جان
بعد از مدتها شما رو تو تالار ديدم ،خيلي خوشحال شدم اما بعدش که فهميديم مردي قلبم فشرده شد .. Crying or Very sad

چرا مردي ؟ کي با حرفاش تو رو کشت Confused

Omid نوشته بود:

بازگشت همه به سوي چشمهاي اوست Sad

در راستاي فوت همکار عزيزمان mhaji اين تاپيک مجددا تعطيل است.

پيشنهاد

در همين راستا بنده نيز تسليت عرض مي نمايم.
انگار بازگشت همه بسوي او نيست.

Mirror Server

بنده شخصاً فکر مي کنم صد سال پيش، چاه‌ها ته داشتند.حالا ندارند. با وجود اين با چند سکه يک سنتي بازي مي‌کنم. ته جيبم پيدايشان کرده‌ام. گمانم فلسفه‌ي وجودشان بر کسي معلوم نباشد. اوايل فکر مي‌کردم اين همان پول سياه است، منتهي مسي‌اش، الان زياد درگير اين نيستم که چي هستند، فقط رنگ‌شان را دوست دارم.

هر وقت فروشنده‌اي بهم يک سنتي مي‌دهد ياد بهار مي‌اندازدم. موش‌هاي صحرايي به‌سستي سوت مي‌کشند. موش‌خرماها رو خاک ريزِ زرد رنگِ تازه چرت مي‌زنند. استپ سوزان اما مرده است و همه چيز در آن به‌سکوني شفاف فرو رفته. يکي از بغرنج‌ترين وضعيت‌ها وقتي پيش مي‌آيد که آدم از دست خودش حوصله‌اش سر برود. بايد يک نامه به بهار بنويسم. واقعاً وضع پيچيده و خسته‌کننده‌اي است.

متن کامل وصيتنامه

چند وقت هست که کلافه هستم . ميدوني منم دل دارم.ميخوام که يه همسر دلسوز داشته باشم.مثل خواهرم نيستم که يه آدم خوش قيافه بخوام.از بچگي تو ذهنم قيافهء طرفم مهم نبوده ! قيافه ؟ مهم نيست خوب باشه يا بد مهم اينه که عاشقم باشه و من عاشق اون.ديگه بقيش مهم نيست. عشقمونه که مهمه همين.اين که دونه من اگر بيمارم اما هنوزم دل دارم.همين Embarassed

يه هفته‌س دارم سعي مي‌کنم يه نوشته‌ي ساختارشکنانه‌ي فان در مورد تنهايي بنويسم. هنوز که هيچ به هيچه. اولش مي‌خواستم مثلن اين‌جوري بگم که آره، همه‌چيز با يه پارادوکس لينگوئيستيک شروع مي‌شه. تـنـهـا – تـن‌هـا. محتواي کلمه، نبودن ديگران رو ايجاب مي‌کنه و شکل کلمه، بودن ديگران رو. و اينا رو که کنار هم بذاريم نتيجه‌ي عادلانه که نه سيخ بسوزه نه کباب، اينه که تنهايي اصلن ربطي به بودن و نبودن ديگران نداره. ولي از خودم خجالت کشيدم بس‌که کليشه‌اي بود حرفم.

بعدش خواستم يه متن بنويسم و توش هي بگم کج، کج، کج. بعد آخرش خيلي ريز و شاد بنويسم که آره، در متن بالا به جاي همه‌ي کج‌ها بنويسيد تنها. مي‌خواستم اون وسط بگم که کج به خودي خود هيچ مفهوم هندسي يا احساسي‌اي نداره. چون يه چيز نسبيه که در رابطه با يه چيز راست تعريف مي‌شه. ولي در مقابل، دو تا چيز کج وقتي اون راسته رو از کادر خارج کنيم، ممکنه نسبت به هم کاملن راست باشن. که حالا راست، مي‌تونه هم موازي باشه هم عمود. فقط کج نباشه. خوشبختانه خيلي زود سوال حياتي کـه چـي؟ رو از خودم پرسيدم و رفتم آب بخورم. بعدش فکر کردم يه چيز اوربان و جوون‌پسند بنويسم که مثلن رفته بودم ساندويچي و يه دختر آبي و قهوه‌اي اومد داخل و من سريع فهميدم که بدجوري تنهاس و نتيجه بگيرم که نياز به تنهايي منشاء فيزيولوژيک داره و تنها بودن رو به گشنگي تشبيه کنم و تنها نبودن رو به پرخوري و بعد براي همه‌ي بيست ساله‌هاي جهان مانيفست صادر کنم که لئيمان از طعام لذت برند و کريمان از اطعام، و از تنها بودن ونگ نزنيد. ولي چون تئوري فني و سنگيني بود، دنبالش نکردم و ديدم بي‌خطرترين راه اينه که يکي از شعرايي رو که سالها قبل واسه خودشيرين‌کني براي يه دختري گفته بودم بنويسم. مثلن اين تيکه رو:

من مثلثي‌ام با نبودن تو، و تنهايي
که از موازات جنون گريخته‌ام
و لنگ لنگان، رقيق مي‌شوم
در شرق‌هاي صدايم آه تکثير مي‌کند
و در کمرگاه جمجمه‌ام، بوف نابالغي تير مي‌کشد
من در آوار لحظه‌هاي لزج مدفونم
و فهميده‌ام، تنهايي آنقدرها هم سرطان نيست
چيزي‌ست، بيماري موذيانه‌اي، که نمي‌کشد
فقط زمينگير مي‌کند، وَ خاکستري، وَ دور. Crying or Very sad

منتها چون مي‌خواستم نوشته‌م نه فيک باشه، نه کيچ باشه، نه کليشه، رفتم سراغ چيزاي ديگه.

تعويض فرکانس فکري

موريانه‌‌ها، در دستم لانه کرده‌اند
در سياهرگانم فرو رفته‌اند
و به دروازه‌ي پيشاني رسيده‌اند
موريانه‌ها بزرگ مي‌شوند و اهلي، و مي‌مانند
و منم که يا چوب مي‌شوم و مي‌مانم
يا حواس پنجگانه‌ام را رها مي‌کنم،
و مي‌روم،
به سادگي Sad

فروپاشي آرام يک زيبايي محض...

کندو
درسته
هميشه همه چيز درسته
همين شبها ,که
کندويي شد به بزرگي حجم دل
و نيش ها
نيش دلتنگي
نيش دلي که دشنه از درون خود ميخورد
که از ماست که بر ماست
کندو
و
خود من
ملکه ي زنبور ها

اين خانمه ملکه ي زنبور ها تو عکسي که گذشتي خيلي خوشکله! شبيه اون خانمه تو عکس خونه زنبوري بالايي هست Razz