شب امید

يک چيز ديگر Very Happy

همين الان يک مورچه ديگر هم ردشد Very Happy

...
همين...فعلا Mr. Green

در دور دست ها پلي ست
و در کنار آن
گلي.
اما مرا ياراي رفتن نيست

ديگر ارواره هاي سرد عشق را در قنداق تفنگم پنهان نخواهم کرد.
او را به نرمي
خواهم کشت

Omid نوشته بود:

در دور دست ها پلي ست
و در کنار آن
گلي.
اما مرا ياراي رفتن نيست

ديگر ارواره هاي سرد عشق را در قنداق تفنگم پنهان نخواهم کرد.
او را به نرمي
خواهم کشت

عشق آرواره ي سرد ندارد
آنچه زير قنداق تفنگ تو پنهان است هر چه هست بهتر که آنرا بکشي
چون گاز ميگيرد Razz

ها ها پسر کيوتي
هيچ کس تا به حال نشده که بتونه عشق رو بکشه چون عشق مردني نيست
و
هرگز نميرد آنکه دلش زنده شد به عشق Dancing

مرا با خويش بگذار و بگذر !

جاده ي عشق من بن بست است، مگذر !

من وقف شده ام .چشماني که تو چراغ مي خوانيشان، وقف مسجدي تاريک شده است !

وصدايي که وسوسه انگيزش ميخواني، قرار است رستاخيزي بيندازد ،

در گوشهاي پوسيده مشتي قبرنشين !

در گذر از قرن يخي

قلبم فسرده و سرد است . . .

در گذر از من ،

گر ز من باور نداري ، گوش کن !

اين حماسه باد ميخواند !

علمي به نقش غرور و جنون

فتاده چو شير پيري کنون

به روي زمين واژگون . . .

مرا به خويش ميخواند باد

تا برقصاند اين درفش فريدون

تا بميرانم اين ماران دون . . .

مرا به خويش ميخواند اين خاک آغشته به خون . . .

من عشقت را سپردم به امواج سند نيلگون !

از پنجره هاي اين خانه ،

فرياد سياوش مي آيد به درون !

ز هر چاه بي انتها ،

صداي بيژن مي آيد برون !

مرا به خويش ميخوانند . . .

به رزم تزوير ميروم زره به تن

آري ، آري !

بگذشته ام من از من

تو هم بگذر از من

رادمردان همه از من

همان پا بستگان چون گون !

آري ، آري

چو قصه ي آن پير کدکن

مرا به خويش ميخوانند !

مرا، اسير آرزوهاي کوچک مکن . . .

رهايم کن !

دستهايم را به سوي آستانه کبريايي عشق دراز ميکنم
تا معناي بلند حظور او را
در قلب کاغذي کوچکم
لمس کنم.
کمي که لمس ميکنم ناخنهايم بلند و تيز مي‌شوند
-هنوز از دستانم بوي خاک مي‌آيد-
آنها را باز مي‌کنم که کف آن‌ها را ببينم
اما کف دستم مثل بهشتي که عاشقان و مستانش را به دوزخ برده باشند
خالي است.

نسخه زبان اصلي (ونجليز)

درها باز اند، جز يکي.
رنگها سفيدند، جز يکي.
برگها سبزند، جز يکي.

آن در تويي،
آن رنگ تويي،
آن برگ تويي.

نسخه اصلي

خشک شدند
اما
نه در غربت زباله دان تاريخ
در گنجينه ي
خاطره هاي گران بها

Gol e Sorkh

هنوز از دستانم بوي خاک مي‌آيد
مي‌فهمم که اعتدال ميانه‌ي ايده‌آل‌ و واقعيت است،
و اصرار بر اعتدال
خود يک ايده‌آل است.
دلم ميخواهد يک بار هم که شده
از دستهاي لاغر يک مجسمه سفيد رنگ
بنويسم.
کمکي ميشود که وقتي فيلمهاي خودم را ديدم
بتوانم آنها را بفهمم.

اصول بهينه سازي

ساعت 7 و نيم صبح به وقت محلي. مراسم افتتاحيه بازيهاي المپيک. من تو تختخواب جلوي کولر گازي زير پتو...
تبليغهاي تلويزيوني تکراري و ياسهاي فلسفي من. به گوشي موبايل خيره ميشم. دغدغه دارم. مثل هميشه. بايد براي تالار يه کاري کنم. اما نميتونم بلند بشم. من فقط دغدغه دارم. هنر عکاسي تو تختخواب رو تمرين ميکنم.يه آواتار جديد ميسازم.از خودم فيلم هم ميگيرم. به زبونهاي مختلفي حرف ميزنم. رژه کشورها طولاني ميشه. هيچ دليل قانع کننده اي براي خودم پيدا نميکنم که گوشي رو به لپ تاپ وصل کنم. وقت من و شما بيشتر از اينها ارزش داره. تلويزيون رو خاموش ميکنم و از خونه ميزنم بيرون. هوا بارونيه.
ميرم دفتر و تا ظهر ميزنم رو دکمه هاي کيبرد. تق تق تق تق...
هنوز داره بارون مياد. ميرم کافي شاپ. اواتارم هنوز تو گوشيمه. اصلا بهش فکر نميکنم. باز هم ميزنم رو دکمه ها. اين بار روي دکمه هاي گوشي. و بعد از مدتي ميفهمم که ميتونم از همونجا برم تو ايميل ياهوم...
نه! من نبايد اينقدر خر باشم. نبايد فکر کنم چون نوشته لاگين کردي واقعا لاگين کردم. خودم تستش ميکنم. يه ايميل خالي ميفرستم به جيميلم. مينويسه ارسال شد و من مطمئنم ارسال شده چون خالي بود چون اصلا فرقي نميکنه. پس يه ايميل ديگه هم ميزنم به جيميلم، اينبار آواتار رو هم باهاش ميفرستم! و باز مينويسه ارسال شد. بعد ميدوم تو خيابون. پاچه هام خيس ميشه. پاچه هاي بقيه هم خيس ميشه...

به چار پايه هاي کوچک نامرئي
که در اطرافم پرسه ميزنند
وقعي نمينهم.
به چکمه هاي بلند حوا فکر ميکنم
و وسوسه فريبنده آن ميوه بهشتي
که آدم را
در آرزوي نازکترين تجربه زندگي خويش
به زانو در آورد

متن کتاب آسماني

به راستي سيب سرخ و نيوتن و کره در پس تصوير و زلف پريشان يار چه جاذبه اي که در دل ما مي کارد. به به، به به

زندگى کوتاه است
اما
هنر شناختن آن
طولانى.

سقراط

نثر، زبان عادي شده، بي خطر و خودکار شده اي است که تمام کارکردهاي مختلف خود را به سود انتقال کاسبکارانه ي معنا از دست داده است. لذت تلفظ، سرمستي ابهام و ديناميت کلام، همه و همه به کاربرد روتين شده اي تقليل مي يابد که قصد مبادله ي مقتصدانه ي معنا را در متن جامعه ي سرمايه زده دارند.

نثر فاعل ندارد. محصول بسته بندي شده اي است که کارخانه اي به نام جامعه و در حقيقت حاکمين توليد مي کنند و ما آن را مصرف مي کنيم. اين محصول بايد مطابق با نيازهاي سيستم باشد. ابزاري، کار راه انداز، شفاف و قابل مصرف توسط بيشترين تعداد مصرف کننده. تقدير گرا و مطيع پرور.

شعر بيان فاعليت انسانها بر تاريخشان، بواسطه ي شاعران است. فاعليتي که فاعل آن گروه به هم پيوسته اي از انسان هايند. شاعر جز دوشادوش کليتي شورشي نمي تواند بر شيء شدگي زبان در نثر غلبه کند. همانطور که هيچ فردي به تنهايي نمي تواند به مناسبات اجتماعي بيگانه با او غلبه کند. جزيره ي رستگاري وجود ندارد. تنها به صورت يک کل مي توان نجات يافت.

شعر مطلق

من از پنجره هاي بسته ميترسم
من از انعکاس صداي پاي يک مورچه در بيابان ميترسم
من از نجابت چراغهاي نارنجي آن دوردست ها ميترسم
من از برگهاي سبز پاييزي ميترسم
من از پاييزهاي بي خش ميترسم
من از قناري، از درخت، از آهن، از گاري
از کبوتر، از بادبادک، از نقشه جغرافيا
از شمع و کبريت و مهتاب ميترسم
من از تو ميترسم!

mhaji نوشته بود:

من از پنجره هاي بسته ميترسم
من از انعکاس صداي پاي يک مورچه در بيابان ميترسم
من از نجابت چراغهاي نارنجي آن دوردست ها ميترسم
من از برگهاي سبز پاييزي ميترسم
من از پاييزهاي بي خش ميترسم
من از قناري، از درخت، از آهن، از گاري
از کبوتر، از بادبادک، از نقشه جغرافيا
از شمع و کبريت و مهتاب ميترسم
من از تو ميترسم!

مهدي جان اين تو رو مشخص نکردي کيه ؟