شب امید

من امروز در اوج فوران احساس بي هم تالاريها مينويسم
صداي دل همان است و قلم همان و صفحه ي بي انتهاي تالارها همان
سر به زير دارم
و
نام هاي هم تالاريها را دوره ميکنم
شايد کفش دوزک ها خبري بياورند

نقل قول:

شايد کفش دوزک ها خبري بياورند

يه قاصدک که ته ساقه اش يه کفش دوزک آويزونه ، خبر آورده که سيما جوونم دلش براي هم تالاري هاش تنگ شده
حيف که اينجا ايستگاه ايکس شعر نويسي هستش و گرنه من کلي حرف جدي مي زدم Liar

که دل سيما باز شه

من همان کفش دوزک سبز سپيد رنگم
که در ازدحام جارچي ها
پستانک عزا بر سر گرفته ام
و عشقم را
در ناهمواريهاي زيباي اندامت
تلاوت ميکنم

For Sima

Omid نوشته بود:

من همان کفش دوزک سبز سپيد رنگم
که در ازدحام جارچي ها
پستانک عزا بر سر گرفته ام
و عشقم را
در ناهمواريهاي زيباي اندامت
تلاوت ميکنم

For Sima

Yaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaay
Omid joonam Ina 3000 tai shoooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooood

Razz

Let me go and find a very appropriate prize for you Dancing

Jigaret o beram ke inghadr CUTTTTTEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE Razz

Congrat Sarvaram

sedayedel نوشته بود:

شب و روز در اين باره فکر مي‌کردم؛ در واقع نمي‌توانستم درباره‌ي چيز ديگري فکر کنم. راستش اين اولين فرصتي بود که براي فکر کردن به چيز ديگري داشتم؛ يا بايد بگويم: به چيزي فکر کردن تا آن وقت مقدور نبود. چون اولاً چيزي نبود که بشود درباره‌اش فکر کرد و ثانياً علامت‌هايي که بشود با آن‌ها فکر کرد وجود نداشتند. ولي از لحظه‌اي که آن علامت به‌وجود آمد براي هر متفکري ممکن شد به يک علامت و در نتيجه همان علامت من فکر کنند، به اين صورت علامت هم چيزي بود که آدم مي‌توانست درباره‌اش فکر کند و هم خودش علامت چيزي بود که به آن فکر مي‌شد.
بنابراين وضعيت از اين قرار بود: علامت به کار نشان گذاشتن روي يک‌جا مي‌آمد، ولي در عين حال به اين معني بود که آن‌جا به خودي خود يک علامت است (علامت مهم‌تر بود چون کلي جا وجود داشت ولي فقط يک علامت بود) و باز در عين حال آن علامت مال من بود، علامت من، چون تنها علامتي بود که من ساخته بودم و من تنها کسي بودم که علامتي ساخته بودم. مثل اسم بود، اسمي براي آن نقطه، و اسم من که در آن نقطه علامت گذاشته بودم. خلاصه‌اش کنم، تنها اسم موجود براي همه‌ي چيزهايي بود که اسمي مي‌خواست...........

اين هم عکس آن علامت به شهادت نوشته ام Angel

اتفاقا منم شب و روزدرباره هيچي فکر نمي کردم...در واقع نمي توانستم درباره چيزي فکر کنم.راستش خيلي فرصت داشتم براي فکر کردن به هر چيزي که بشود يا نشود درباره اش فکرکرد !..يا بايد بگويم :به چيزي فکرکردن هيچ وقت حتي تا آن وقت مقدور نبود.چون اولا چيزي نبود که بشود باهاش فکر کرد و ثانيا علامتهايي که بشود با انها فکرکرد را تشخيص نمي دادم.ولي از لحظه اي که ان علامت بوجوجود امد! Shocked

..خب فکرمي کنيد اتفاقي افتاد؟!..نخير اشتباه کرديد Mr. Green

...من اصلا تشخيصش ندادم Mr. Green

....حالا بهر حال احتمالا براي هر متفکري اين احتمال بوجودمي امد که به يک علامت و حالا من نمي دانم از کجا نتيجه مشه گرفت که همان علامت نامشخوص من فکرکند،به اينصورت علامت هم چيزي بود که يه آدم مي توانست درباره اش اگر تشخيصش بده فکر کند..ولي خب ما که تشخيص نداديم...به ما مربوط نيست Not talking

..و هم خود نامشخوصش هم علامت هم چيزي بود که هم مي شدوبه ان فکر کرد..نفهميديد؟!..خب اشکالي نداره...شما فرض کنيد يه علامت نامشخصي بود....حتما لابد يه چيزي بوده Mr. Green

...
وحالا باز لابد بنابراين وضعيت -کدوم وضعيت؟....همون وضعيت همون علامت نامشخوص- از اين قرار بود:
علامت به کار نشان گذاشتن روي يک جا مي امد...حالا در نطر بگيريد که خودشم معلوم نبود اصلا چي بود...کجا بود Mr. Green

....ولي در عين حال Think

...به اين معني بود که ان جا به خودي خود يک علامت نامشخوص ديگه است...اينجاش واقعا معلومه!...(لابد علامت مهمتر بوده....از کجا؟!..معلومه! از اينجا که کلي جا وجود داره...حالا اين چه ربطي داره؟!...ربطش اينه که ولي فقط يک علامت بود! Shocked

....که انهم نامشخوص بود...پس هيچ کدومشون هيچ اهميتي ندارن Mr. Green

...شما راحت باشين و به مغزتون فشار نياريد..هيچ اتفاق مشخصي تا اينجا نيفتاده! Mr. Green

)
وحالا باز در عين همون حال نامشخوص قبلي آن علامت مال من بود!...ولي بهر حال ما که چيزي تشخيص نداديم...حالا مال يا هر کي ديگه هم بود مهم نبود.... Not talking

....علامت نامشخوص من بيچاره منگل! Sad

...:.... چون تنها علامتي بود که نمي دونم کي چجوري به مغزش رسيده بود که من ساختمش!...اين نامشخوص ترين فکر بود Confused

....و چون من تنها کسي بودم که اون علامتو لابد Think

ساخته بودم حالا منم تشخيصش نمي دادم ...بايد بگم هيچ موضوعي مشخصي در بين نيست... Very Happy

..و چيز گيج کننده اي وجود نداره...و اصلا اسم و خود علامت و نقطه شو هيچيش مهم نيست Very Happy

هيچ شاهدي هم لازم نيست Very Happy

دو شعر در يک روز

تو آن اندوه بسيط بي حجمي
که در نقطه چينِ پَرچين هاي باغ
سرفه ميشوي!
حسن هيچ دوچرخه اي ندارد
و من حتي گوساله رنگيني را ميشناسم
که بي سواد ميخواند:
از تو
از من!
از ابرهايي که چشم ديدن
پنتيوم هفت را ندارند!

و تو يک فصل زيبايي بودي!
و يک عکس زن بود کنار قامتت
که عشق را در خوردن يک کرم رنگارنگ
ميجوييد!

وقتي تو با انعکاس شمعداني ها
همسفر ميشوي
و ميروي بالاي ابرها
من در لبخند بي رمق شب ميخوانم که
حسن هنوز دوچرخه اي ندارد!

عصر با چند دعاي ايرلندي آمرزيده شدم. قدم مي‌زدم که ديدم پيچک آرام آرام روي شانه‌ام سبز شد. جان که گرفت تاب خورد به پايين و دور بازويم پيچيد. بعد سرش را بالا گرفت و برگشت به شانه‌ام و از پشت گردنم خم شد به پايين. يک وجبي که رفت خوابش برد. تا خانه بي‌سر و صدا راه مي‌رفتم و به دختر‌هايي که از کنارم مي‌گذشتند چشمک مي‌زدم.

و اينک تو
اي استعاره ي باران
يا من
که خدنگ خسته خيال خاشاکهاي خفته خوبي هايم
يا خدا
که آن بالاها
سالاد فصل ميخورد...

و من اين روزها
چقدر خلطم ميگيرد از شعرهايم!

آري اينچنين بود
اي برادر
که من احساس کردم
که همان آفتاب پرست ياوه سراي خراسانم
که در همه شنزارهاي دنيا
شن به شن
طواف ميکنم
اندوه تو را...

کامپيوتر سيما و آلبوم عکس هاش توسط مهدي و اميد هک شده ؟
شب اميد کم کم داره با عکس هاي زيباي سيما ، به صبح پر نور اميد تبديل مي شه Smile

مي گن پايان شب سيه ، سپيد هست يعني همين ديگه
يعني تاپيک يه اسم اميد ساخته مي شه احتمالا به عکس هاي سيما ختم مي شه Mr. Green

من از رکوع پرچينها آمدم
از بوي هيزمهاي نيم سوخته
از ناوکهاي برهنه آفتاب
و در شبي که
قناري قرمز کوچک تنگ آب روي طاقچه
صداي معراج هبوط گلابي را شنيد
و گريست
من غمناکانه
يک آه بنفش مواج کشيدم
و زورق سوراخ عمويم را
به آب جيحون انداختم
تا ديگر
تشنه نميرم...

mhaji نوشته بود:

قناري قرمز کوچک تنگ آب روي طاقچه

.:: تقديم به لوله کش روزگار ::.

اي لوله کش
مادرت را...
از لوله هاي آرزو آب ميچکد
اي کاش من بيوه ترين مادر يک پسر کوچک بودم
که در ارتفاع پست ترين کوچه حقير انزواي خود
اين البرز...
البرز است
که جوانه ميزند
و من
در يک هاون
گنجشکها را
ميکوبم
تا منظومه خورشت گنجشک را
براي ناهار کودک خردسالم
بنويسم...

عکس از مارمولک

بيم آن دارم
که در کنار اندام پاک يک پري دريايي
و دور از حقارت خشک خدايان
کسي نشسته باشد
کسي که در آرزوي هيچ چيز نيست.

بايد به هم وصل شوم
ميخواهم در خودم کامل باشم
آن نيمه ي من کجاست
چرا نصفه ام
پازل وجودم را از نو بايد بچينم
تکه هايم گم نشوند Sad

بعضي عصرها
آسمان را مي‌گيرم تکان مي‌دهم
بعد به تمام حرف‌ها و بغض‌هاي ته‌نشين شده‌اش
نگاه مي‌کنم
که باز بلند مي‌شوند و مي‌رقصند براي خودشان.
آخرش که از سرگرداني خسته شدند
دوباره کم‌کم خم مي‌شوند به پايين
و ته آسمان کف زمين مي‌نشينند؛
آن‌وقت چشم‌هايم را مي‌بندم.