شب امید

من مدت هاست از عالم خواب دورافتاده ام.
از فرسودگىست يا پريشانى
يا بى انتظارى،
نمى دانم.
در عرصهء عالم خواب
سن زمان که بالا ميرود
نقاب ها هم حتي
خرد و نابود ميشوند
ديگر خوابم انقدر سنگين يا
عميق
يا دراز
يا آسوده
يا يک طورى که بايد باشد،
نيست Sad

جلوگيري
جلوگيري
پس چرا هميشه آبستنيم
آبستن پرواز لطيف شاپرکي که در دل بال ميزند
يا خاطره اي که زير خاکستر ياد هاست
يا ترس از شروعي تازه
چرا به فارغ شدن نمي انديشيم
فارغ شدن از ترس
از بند خاطره هاي تلخ گذشته
از غل و زنجير تعصبات و باورها
دلم گورستان نو زادان آبستنيهاي مکرر است
هيچ وسيله اي براي جلوگيري نيست
حتي براي آبستنيهاي اجباري
بيا
فارغ شويم

پلکهام رو کندم
آسمون زخمي شد
قرمز قرمز!
ميدونم يه روز ميميرم
چون قول دادم
قول دادم که خدا نباشم!
و خدا در عوضش بهم قول داد که:
ديگه قوريم رو نشکنه!

اگه من يه روز نباشم
ميدونم پولکي
هميشه اينجاست
و منتظرم ميمونه
چون خبر نداره
از معامله من و خدا
از قوري شکسته ام...

ميرزا اسدالله خان غالب عمر مضاعف دارد، براى اينکه اگر زمان بيخوابى او را در نظر بگيريم، يعنى شب هاى را که او تا صبح ديده نبسته، به حساب بياوريم و فرض گيريم که خواب دورى از عالم آگاهيست، پس به اين نتيجه ميرسيم که غالب در بيدار شبى هاى خود آگاه بوده چنانى که کسى در روز آگاه از آنچه است که در دور و برش اتفاق ميافتد. غالب در شب آگاه هست. آگاه، آگاه، اما چه آگاهى درد آورى. وى از اين طولانى شدن عمرش به اين شکل در عذاب است و از اين عذاب به تکرار ياد ميکند.

جايزه Sima

من مي‌دانم که خوش‌تيپ‌تر نمي‌شوم. من مي‌دانم که قبلاً هم خوش‌تيپ‌تر نبوده‌ام. من نمي‌دانم که هر پيراهن راه راه جديد چه چيزي را به کمد، و به من اضافه مي‌کند. من انتظار خاصي از او ندارم. من اين کار را انجام مي‌دهم. من از پيراهن راه راه را خوشم مي‌آيد، آنچنان که از رانندگي، از سالاد الويه، از در آغوش گرفتن. من تيپ نمي‌زنم، من نمي‌پوشم، من پيراهن راه راه مي‌پوشم. فعل اين جمله «پيراهن راه راه پوشيدن» است، نه «پوشيدن». اين يک کار قائم به ذات است و به مقوله‌هاي پارچه و خياطي و طراحي لباس و دلبري و جذابيت و اقتصاد و پز و انسانيت مربوط نمي‌شود. رابطه من و پيراهن راه راه، حيواني نيست، چون به هم احتياج نداريم، انساني نيست، چون جلوي آينه حس خاصي در هم برنمي‌انگيزيم، اخلاقي نيست، چون من تعدد روابط دارم، مهم نيست، چون اصلاً رابطه‌اي وجود ندارد، انگار من و او صرفاً در يک زمان و مکان واحد، که پوست من باشد، به هم رسيده‌ايم.

Omid نوشته بود:

............
..................
مهم نيست، چون اصلاً رابطه‌اي وجود ندارد، انگار من و او صرفاً در يک زمان و مکان واحد، که پوست من باشد، به هم رسيده‌ايم.

Very Cuuuuuuuuuuuuuuutttttttttttttte Post Applause

I will reply that with story about "skirt" later on Razz

ميگويد دامن تنگ سکسي تر است ولي دامن کلوش با نمک تر ولي من که بچه نيستم
خوب ميدانم که بحث بحث دامن نيست ,کلازت لباس هايم پر از دامن هاي جور واجور است
از بچگي قصه ي پاک دامني را هم شنيده ام
کاش خانمها دل نبندند ,که نزديک شدن به يک مرد چون لباس تن ,به معني ماندگاري اوست Razz

نزديک شدنش راهي بس آسان است
ماندگاريش راهي بس دشوار تر
هيچگاه فراموش نکن
که رؤياي تو رؤياي او نيست

مي توانم نگاه هاي حسرت بار پيرزن را که روياي جواني او در بين ساق هاي من نقش بسته است را احساس کنم،
اين را نمي خواهم ولي اين حداقل نوازشيست که از پشت ديوار هاي يخي که اين مردم متعصب ديوانه دورادور خود کشيده اند، دريافت مي کنم چراکه حتي خلوت آنان با موج حضور من ترک بر نمي دارد. ولي براي من بهتر همين که آنها در دنياي کوچک خود آنقدر مشغول باشند تا ما سنگر ها را پشت به پشت فتح کنيم..
گويي که ناف ما مردمان آنسوي آب را با انتظار، اضطراب و ستيز بريده اند که هرگز روي يک زندگي امن آرام به ما نمي آيد..

کيوان نوشته بود:

مي توانم نگاه هاي حسرت بار پيرزن را که روياي جواني او در بين ساق هاي من نقش بسته است را احساس کنم،
اين را نمي خواهم ولي اين حداقل نوازشيست که از پشت ديوار هاي يخي که اين مردم متعصب ديوانه دورادور خود کشيده اند، دريافت مي کنم چراکه حتي خلوت آنان با موج حضور من ترک بر نمي دارد. ولي براي من بهتر همين که آنها در دنياي کوچک خود آنقدر مشغول باشند تا ما سنگر ها را پشت به پشت فتح کنيم..
گويي که ناف ما مردمان آنسوي آب را با انتظار، اضطراب و ستيز بريده اند که هرگز روي يک زندگي امن آرام به ما نمي آيد..

Foreign old women are too dangerous !
Be careful My handsome son!

hey Keyvan!

The guy in red is Ehsan Hoorvash. Isnt he?

کيوان نوشته بود:

مي توانم نگاه هاي حسرت بار پيرزن را که روياي جواني او در بين ساق هاي من نقش بسته است را احساس کنم،
اين را نمي خواهم ولي اين حداقل نوازشيست که از پشت ديوار هاي يخي که اين مردم متعصب ديوانه دورادور خود کشيده اند، دريافت مي کنم چراکه حتي خلوت آنان با موج حضور من ترک بر نمي دارد. ولي براي من بهتر همين که آنها در دنياي کوچک خود آنقدر مشغول باشند تا ما سنگر ها را پشت به پشت فتح کنيم..
گويي که ناف ما مردمان آنسوي آب را با انتظار، اضطراب و ستيز بريده اند که هرگز روي يک زندگي امن آرام به ما نمي آيد..

چه عکس و شعر قشنگي کيوان جان! Applause

اي ول!
سمت چپ شکار لحظه هم که شده! Cool

بيچاره پيرزنه نمي دونسته کدوم طرف رو بپاد! Very Happy

هيچ سنتي، معلوم نيست که واقعاً از کي شروع مي‌شود و چرا شروع مي‌شود و چه حکمت پيدا و پنهاني در پس‌اش وجود دارد. مثل سنت عبور چندنفر با هم از يک در باريک. من دقيقاً نمي‌دانم از کي واقعاً شروع به خريدن و بازهم خريدن پيراهن راه راه کردم. حتي تا همين الان هيچ‌وقت چنين سوالي از خودم نپرسيده بودم. و خب، الان هم قصد ندارم به پرسش‌هايي که براي خودم مطرح مي‌کنم پاسخ بدهم. من و پيراهن راه راه همزيستي مسالمت‌آميزي داريم و حتي اگر ارتباط‌مان آن شور و حال اوليه را هم نداشته باشد، داريم ادامه مي‌دهيم و خوبيم. البته دليلي ندارد که شما کمد من را باز کنيد، ولي اگر کمد من را باز کنيد مي‌بينيد که من خيلي پيراهن راه راه دارم. و اگر بپرسيد که همه‌ي اينا رو مي‌پوشي؟ مي‌گويم نه.

تقديم به سيما خانم خوشکلي و آقا کيوان

بحث ,بحث پيراهن هاي راه راه نيست
بحث ,بحث آبستني دل است
تا زماني که آبستني را به دل تجربه نکني
قصه ي پيراهن هاي راه راه ,به اجداد گور خرها ميرسد
به خاطر بياور
آنزمان که آبستن بودي
قصه ي هيچ پيراهن راه راهي نبود
قصه
قصه ي يک تن بود
که تنپوش کامل تو بود
بي قراري دل را
با پيراهن هاي راه راه وصله ميزني
با پيراهن هاي راه راه
وصله شان ميزني

Prize for Omid Razz

در آن شب‌ها من حرف مي‌زدم، انگار که با خودم حرف بزنم و سونيا گوش مي‌داد. خيلي وقت‌ها هم سکوت مي‌کرديم، که اين هم خوب بود. من از شادي‌اي که براي بعضي چيزها نشان مي‌داد خوشم مي‌آمد. براي اولين برف که مثل بچه‌ها اختيارش را از دست مي‌داد، براي يک کنسرت اُرگ باخ که صفحه‌اش را بارها و بارها با گرام من گوش مي‌داد، براي قهوه‌ي ترک بعد از غذا، متروسواري صبح‌هاي زود ساعت شش، تماشاي پنجره‌هاي حياط پشتي و صحنه‌هايي که در اتاق‌ها در جريان بود. از آشپزخانه‌ي من چيزهاي کوچکي مثل گردو، گچ و سيگارهايي که من خودم مي‌پيچيدم بلند مي‌کرد و انگار که چيزهاي مقدسي باشند در جيب‌هاي پالتوي زمستاني‌اش نگه مي‌داشت. تقريباً هر شب يک کتاب با خودش مي‌آورد و مي‌گذاشت روي ميزم و اصرار داشت که بخوانمشان. من هيچ‌وقت آن‌ها را نمي‌خواندم و هر وقت سر حرف را باز مي‌کرد تا در مورد کتاب‌ها با من صحبت کند، طفره مي‌رفتم. گاهي همان‌طور که نشسته بود خوابش مي‌برد، ربع ساعتي مي‌گذاشتم بخوابد و بعد با حفظ فاصله مثل يک معلم مدرسه بيدارش مي‌کردم. لباسم را عوض مي‌کردم و با هم مي‌رفتيم کنار دريا.