شب امید

پسر شجاع نوشته بود:

وقتي تو نيستي
چه فرق مي‌کند
فرقم را از کجا باز کنم
و يقه‌ام را تا کجا

براي زهره عزيزم Silenced

تو ‌اي شمع زيباي من!
چه خوب سوختي و چه زيبا نور تاباندي،
و من هيچ‌گاه از سوزش قلب تو
و کوه اندوه تو و هاله حزني که بر وجودت سايه افکنده بود،
احساس نگراني نمي‌کردم؛
زيرا مي‌دانستم که تو شمعي
و حرام است که شمع مقدّس وجود تو،
قبل از آن‌که سر تا به پا بسوزد،
خاموش و تاريک گردد
و من پيچ مي‌خورم
که چفت تو باشم
و اندوه ورشکسته قلبم را
براي تو ميدوزم
تا دستهايت
فراز ها را آبديده کنند.

تقديم به صداي دل، شاعره اي که پيش از اولين شعرش متولد شده بود!

يک آهنگ قشنگ
که فديه ي اميد است
يا نيست...
براي کفشدوزک هاي باغچه
چه فرقي ميکند...
و بعد نگاه ميکني به آسمان و
گلوي ماه پيش چشمت کنگر ميخورد
و درآستانه گوشهايت
فلق غروب ميکند!

و من
من که بارها
در کوچه باغهاي نپتون
مداد فشاري ام را
با قورباغه هاي انتظار
اشتباه گرفته ام!
ميروم
بخوابم...

و حق تعالي کامل است، و او را به هيچ آلت حاجت نيست و هر تعليم که خواهد بکند بي آلتي. و هر مرادي که او را بود حاصل شود بي هيچ آلت و اين کمال است، و وجود آلت و حاجت بدان نقصان...اکنون مي‌دان که هر چه از علم ازل نصيب دل آيد، کلام ازل است؛ و منبع آن علم ازل است، و هرگز تناهي را به علم ازل راه نيست.

و يقين دان که هر چه به زبان بتوان گفت جز محصور نبود، و اين معلوم است علي القطع. زيرا که مخارج حروف محصور است، و کلمات، مرکباتِ اين حروف بود که مخارج‌اش محصور است. و از محصور جز محصور مرکب نگردد. و لا يترکب من المتناهي الا المتناهي و لا ينجل ما لا يتناهي الي المتناهي. و اين از عجايب علوم است. و اگر مخارج حروف محصور شود، مرا قدرت بود که کلمات مرکب را از اين مخارج مختلف در عدد آورم. و هر طبعي را در اين شيوه راه نيست و اين معني در حوصله‌ي هر کسي نگنجد. و مرا يقين است که چون مخارج محصور گشت، ترکيب از آن جز محصور صورت نبندد. اکنون هر چه از علم ازل نصيب کسي آيد، خواه ملک و خواه آدمي آن قدر را کلام خوانند. و اگر اين نسبت منقطع شود، علم نماند.

عين القضات همداني

باز از هوس پيچيدن گفتي
و
از دوباره چفت شدن
از پيچيدگي -هوس ,در لا به لاي سکوت بي انتهاي شب
از فرياد -نفس ,در بي فاصلگي سلولهاي تن
پيچک هاي -وحشي -دور -گياه -ريحان را به خاطر داري
رز هاي رونده را چطور
عاقبت -حس -سبز -ريحان ,اما چه بود
پر پر شدن ,بيهودگي
رز هاي رونده اما
ميپيچند و ميروند
نه ابد مدت حتي
براي فصلي چند
ولي زيبا و پرشکوه و خاطره انگيز
براي چفت شدن در لابه لاي فصل حس سبز من
رز هاي رونده باش نه پيچک وحشي
در پيچشي که خلق ميکنم
تنها دو کس بيتوته ميکنند
تالاري هم خلق کردم انگار
تالاري که تنها يک نويسنده داشت
ويک خواننده
و تا هميشگي زمان
يک نويسنده
ويک
خواننده

واي! خداوند به همه پسر هاي فروم صبر بده Pray

چه چشمهايي! Shocked

mhaji نوشته بود:

تقديم به صداي دل، شاعره اي که پيش از اولين شعرش متولد شده بود!

به لطافت صداي پر هاي کفشدوزک بين سبزي خوردن
که به سوگ برگ هاي پر پر شده ي ريحان نشسته اند Wink

از تو تشکر ميکنم
و قسمت تقديمي اين سروده را به ديده ي منت بسي ميپسندم Razz

باور مي کنم شما قويترين آدم هاي روي زمين هستيد

افسوس که دنيا هم باور کرده است چرا که گاه

سخت ترين کار ها را به بازوان کوچک و مردانه

شما سپرده است

[/code]

از آدميان گريختم، به صحرا پناه بردم. گريستم، تلخ گريستم، سال‌ها از پي باد دويدم. ستارگان را شاهد گرفتم. بت شکستم، بر خورشيد سجده کردم. جان دادم. آيين نفرت آموختم، دم برنياوردم.

حال بازگشته‌ام.

اجباري به نوشتن درباره روستا ندارم .به نظرم نوشتن در باره کره اسب مش قاسم همان قدر سخت است که نوشتن درباره ماشين پنجر شده کامبيز خان. اين شهر و روستا هم مرا خسته کرده، بالاخره بايد کاري کرد. يعني در حقيقت بايد يک کار ديگري، دقيقاً منظورم نوآوري و شکوفايي است. در اين راستا که، چهارچوب‌ها را بايد، منظور اينکه براي نوآوري و شکوفايي که حرف خوبي هستند، بايد نوآوري و شکوفايي داشت.

گهواره‌ي جادوگران

غنچه ي رز بود
در آغوش بوسه ي شبنم و ترنم نسيم
در انتظار سرنوشت
به کجا خواهد رفت
در کجا
پر پر خواهد شد
قاصدک او را برد
از سرزمين گل
به راهي دور
گفتمش
جاودانگي عمر تو شايد آرزوي پروانه هاست
اما جاودانگي ياد تو
و بهاي پيام زيبايت
هميشه با من خواهد ماند
تنها بدان
سبدي خواهي داشت براي آراميدن
آن زمان که خشک و پر پر باشي

Prize for Omid

- درد ما همين بندهاي ظرافت و لطافت است که محدودمان کرده‌اند به دنياي خيال و شعر و هنر. زندگي جدي‌تر از اين مسايل است آقا.
- بله، درست است. بايد همين‌طور باشد. ولي حالا چرا به اين‌ها رسيديم... از باد مي‌فرموديد، بله از باد سپيد مي‌فرموديد.

نفرت بر زمين باير مي‌رويد.
بر جنازه درختان سوخته،
چشمه‌هاي خشک شده.
نفرت هرگز به خواست جوانه نمي‌زند.
براي همين حضورش غنيمت است.
نفرت حقيقي است،
يک محرک است.
نفرت را بايستي از گزند تساهل‌ها و تسامح‌ها حفظ کرد،
نگذاشت پليدي‌اش را هيچ عشقي بپوشاند.
نفرت هرگز زميني را ترک نمي‌کند،
کتمان‌اش مکن،
نفرت بورز.

صدرالدين قونوى در کتاب مفتاح غيب الجمع و الوجود، اسماء ذاتى حق را به دو قسم مى‏داند: يک قسم از اين اسماء، حکم و اثرشان در عالم ظاهر مى‏شود و در عالم مظهر دارند که يا از طريق همين مظاهر و آثار از شت‏حجاب براى نيکوکاران شناخته مى‏شوند و يا از طريق کشف و شهود براى کمل از عرفا و اولياء معلوم مى‏گردند. قسم ديگر از اسماء ذاتى، اسمائى هستند که اثرى از آنها در عالم ظاهر نمى‏شود و به همين جهت‏براى احدى معلوم نمى‏گردند.

هيچ ابد مدتي نيست
از او تنها
بالا پوشي بر جاي مانده
نقاب ها هم حتي
تاريخ مصرفي دارند
سن زمان که بالا ميرود
به عالم فرسودگي
خرد و نابود ميشوند
نقابي هم هست
اما
که جاودانه ميماند
و گذشت زمان
آبديده و پر جلايش ميسازد
.
.
.
.
.
.
.
نقاب حقيقت

http://www.youtube.com/watch?v=OIx_H1-OCYE&feature=related