شب امید

هر از گاهي بيدار مي‌شويم. من نمي‌دانم کي خوابمان مي‌برد که بعدش بيدار مي‌شويم. ولي هر از گاهي بيدار مي‌شويم. بيدار شدن را دوست دارم.

و شبي در کوير
به ستاره ها قول دادم
که همه بوته هاي خار را
بجوم برايت
تا دهانم خون بيايد

نقل قول:

و شبي در کوير
به ستاره ها قول دادم
که همه بوته هاي خار را
بجوم برايت
تا دهانم خون بيايد

نوش جونتون گوشت بشه بچسبه به رونتون Laughing

وقتي تو نيستي
چه فرق مي‌کند
فرقم را از کجا باز کنم
و يقه‌ام را تا کجا

از همان نخست اميد در من نمرد
با هم بزرگ شديم
ريشه هاي اميدم سخت تر ريشه دواند.
خدايم شکرت Pray

بعضي شعرها را براي همه مي‌نويسم
بعضي را براي يک "تو"
بعضي براي خودِ تو
اين را براي دلِ تو
که با کلماشقانه‌ها مي‌نويسم
براي چشمَفسونت و حالا که دل‌دلپَر ِ ياد تو گرفته‌ام
و تشنه‌ذوق صدايت
اين حالا که چند روزي‌ست گريبانگيرم شده
چقدر آرزوي ابديت دارد، چقدر خوشروزهاي اين‌روزهام دوستم گرفته
چه زيستخوشي خوب‌ست با چشماحرف‌هايت با ماتخيرگي و چانه‌دستي‌ام وقتي روبه‌تو
من پايانهراس بوده‌ام هميشه که اين‌قدر رخ‌نقابي‌پيشه‌ام
باري چه شوقي چه شوقي چو شوق‌آوري تو
که من‌هايم سالومه‌رقصي‌ات مي‌کنند
که حرف‌هايم خوش‌خدمتي‌ت
تو شرق‌امپراتريسي و غرب‌ملکه
تو پادشاهِ هرجا باشمي
فرمان مي‌دهي... فرمانبرم و اين جاده و فرمانِ لغاتِ به هم مي‌پيچانم
شرماعشق مي‌سازم و شرماشوق
شوقيدن مي‌کنم وقت حرفآوازت
ماتيده مي‌شوم وقت آنسونگاهي
من پيچ مي‌خورم که چفت تو باشم
حرفدوزي مي‌کنم به تن خندذوقي‌ات
من راست‌راستي به پيشاني‌ات شعربافي مي‌کنم
عينکحسودي مي‌کنم
حريف نگاه‌ات نشدم
شعرشير مي‌نويسم
شجاعکلامي مي‌کنم
دل‌تا تنگْ کنارت نشستن يادم مي‌شود
يادتا زياد مي‌شوم
ز باد مي‌شوم دورگردي‌ات مي‌کنم
دفتر مي‌شوم که شعر
شعر مي‌شوم به توخواني
لبآوازت مي‌شوم ذوقانه
بي‌خيالِ دستورکتاب‌ها

من پيچ ميخورم که چفت تو باشم
چون پيچش با د در آغوش ساقه ها
و زندگي را لمس ميکنم
که
مردها از خود آبستن هستند

پاتريک قد بلندي دارد. يعني قبل از اينکه به فکر آدم برسد که همکار من است قد بلندش جلب توجه مي‌کند. کلاً ماشاالله‌اي دارد و موهايش را از ته مي‌زند و به جاي موهايش کلاه بيسبال دارد. يک ته‌ريش بور هم دارد و يک گردن‌بند شبيه تسبيح. لباس‌هايش هم هميشه راحت و گل و گشاد. حالت پيش‌فرض صورتش تعجب است؛ يعني پاتريک يا مقاله مي‌خواند يا تعجب مي‌کند يا با حوصله بحث مي‌کند. مونترالي است. مادرش فرانسوي بوده و ريشه پدرش به ايرلند مي‌رسد. زبان مادري‌اش فرانسوي است ولي دبيرستان انگليسي رفته است و بالاخره معلوم نيست کدام‌ يکي زبان دومش است. هميشه هم همين حوالي مونترال بوده و اصلاً شبيه امثال من دربه‌در محسوب نمي‌شود. از لحاظ فکري سالم‌ترين انساني است که تا امروز ديده‌ام، گمانم حتي اين سر دنيا که همه‌چيز براي انسان بودن مهيا است باز اين همه انسان بودن کار سختي است. در اين شش ماه بسيار کمکم کرده است براي فهميدن اين که قضيه از چه قرار است Confused

.

اين روزها هم که براي فرانسه ياد گرفتن کمکم مي‌کند، هر چند گاهي به خاطر لهجه‌ي کبکي‌اش به مشکل برمي‌خوريم. در ضمن در مورد هاکي هم صحبت مي‌کنيم و حين بحث من بيشتر از خودش هيجان‌زده مي‌شوم، انگار که اصلاً چيزي حاليم است. يکي از سرگرمي‌هايمان پيدا کردن چطور شد که اين طور شد است، يعني چطور بالاخره به برخورد تمدن‌ها رسيديم، البته هنوز پيدايش نکرديم ولي من يقين دارم نزديک هستيم Angel

دو ماهي از اين شش ماه به سختي گذشت
براي فهم اينکه چرا نفهميد
سر انجام ندانستم کداميک بود
با چشمهاي بسته ميشنيد
يا با گوش هاي بسته ميديد
دورها را هم ,ديد اما
ولي حتماً ,خوب نديد
شايد ,هوا ابري بود آنروز
گفت شام بخوريم
گفت
کوفت بخوري بعد از اين همه ...........
اول بايد .................

گناه شده است کار ما،
جان ما.
نه گريزي از آن است،
نه علاجي و نه شتابي به علاج.
آرام و قرار گرفته بر لب قيل و قال دنيا
سر در کار خود داشتن عين گناه است،
عين لذت است،
عين مستي است.
آلوده به گناه ماندن ذکر ذات است
که گناه نوشتن است، ديدن است، عشق ورزيدن است،
زيستن است.

در آغاز زيبايي بود،
با چشماني آبي.
خدا کاره‌اي نبود.
باورهايم رؤياهايم هستند.

امروز مي‌مانم خانه.

چو عضوي به درد آورد روزگار دگر عضو ها را نماند قرار
براي همينه که پاها حرکت ميکنن
به سويي
وقتي دل تنگ ميشه

sedayedel نوشته بود:

چو عضوي به درد آورد روزگار دگر عضو ها را نماند قرار
براي همينه که پاها حرکت ميکنن
به سويي
وقتي دل تنگ ميشه

و گاه هر کدام به سويي Anxious

نشان فرزانگي خنده است.
سکوت نيست
که گويي پس از سال‌ها عشق و جهد و عاقبت درک هستي،
ذات چنان تلخ و تيره و يا عميق و سنگين که جز سکوت چاره‌اي نباشد.
بشارت‌ها فريبي بيش نبوده‌اند و جز مرهمي بر جهل مبشران به کاري نيايند.
فرزانه زهرخند مي‌زند
به سادگي و پوچي تمام آن‌چه گفته بودند در جان آدمي نگنجد.
اگر هر چه هست همان راز عيان است و نه بيشتر چه بهتي، چه شوري.
اين قهقهه شکست است.

اولش فکر نميکردم که دلم رو برده باشه
يا دلم گول چشاي روشنش رو خورده باشه
اما بعد گذشت و ديدم دل من ديوونه تر شد
به تو گفتم و دلت از قصه من با خبر شد

آخ که چه لذتي داره ناز چشماتو کشيدن
رفتن يه راه دشوار واسه هرگز نرسيدن

ميدنم دوسم نداري مثل روزاي گذشته
من خودم خوندم تو چشمات يه کسي اينو نوشته
ميدونم فرقي نداره واست عاشق بودن من
ميدونم واست يکي شد بودن و نبودن من
اما روح من يه درياست.پر از موج و تلاطم
ساحلش تويي و موجاش.خنجراي حرف مردم

آخ که چه لذتي داره ناز چشماتو کشيدن
رفتن يه راه دشوار واسه هرگز نرسيدن

ميدنم دوسم نداري مثل روزاي گذشته
من خودم خوندم تو چشمات يه کسي اينو نوشته
ميدونم فرقي نداره واست عاشق بودن من
ميدونم واست يکي شد بودن و نبودن من
اما روح من يه درياست.پر از موج و تلاطم
ساحلش تويي و موجاش.خنجراي حرف مردم