اگه بعد از چند سال زندگی مشترک بفهمی که یاورت یه راز خیلی...

اگه بعد از چند سال زندگي مشترک بفهمي که ياورت يه راز خيلي خيلي بزرگ رو از همون اول آشنايي از تو پنهون کرده ...چيکار ميکنين با اين ياري که حداقل اين يه مورد رو به شما نگفته؟؟؟؟؟

ميشه جواب بدين؟
همه جور نظري با آغوش باز پذيرفته ميشه Embarassed

به نظر من هر کس حق داره يه حريم خصوصي داشته باشه. يعني بخشي از زندگيش فقط و فقط به خودش مربوط باشه و نه به هيچ کس ديگه؛ حتي به نزديک ترين افراد مثل خانواده و همسر. زن و شوهر هم مي تونن و بايد حريم شخصي داشته باشن. مسلماً يه سري مسائل شخصي وجود داره که به هيچ کس ديگه حتي همسر آدم مربوط نيست. اگه اين راز بزرگ جز اين مسائل باشه، اون شخص حق پنهان کردنش رو داره؛ ولي اگه مطلبي رو که لازم بوده افشا کنه پنهان کرده، مي شه بازخواستش کرد.
متأسفانه حريم خصوصي در فرهنگ ما چندان رسميت نداره. مخصوصاً در خانواده ها و بين پدر و مادر و فرزندان و همچنين زن و شوهر بايد اين حريم به درستي تعريف بشه و رسميت پيدا کنه.

عيسي نوشته بود:

اگه بعد از چند سال زندگي مشترک بفهمي که ياورت يه راز خيلي خيلي بزرگ رو از همون اول آشنايي از تو پنهون کرده ...چيکار ميکنين با اين ياري که حداقل اين يه مورد رو به شما نگفته؟؟؟؟؟

ميشه جواب بدين؟
همه جور نظري با آغوش باز پذيرفته ميشه Embarassed

به نظر من هرکسي يه رازهايي رو رو تو زندگيش داره و مشکلي نيست.
من سعي ميکنم موقعيتش رو درک کنم.

به نظر من هم هر کسي ميتونه رازي تو زندگيش داشته باشه که به هيچ کس(حتي خودش!) مربوط نيست!
ولي بستگي داره که اين راز به طرف مقابل مربوط باشه يا نه! مثال ميزنم:
اگه يه مردي فرضا خداي نکرده خداي نکرده مثلا يه بيماري خاص داشته باشه و اونو به زنش نگه، به نظر من خيانت کرده ولي اگه چيزي باشه که تاثيري روي روابطشون نداشته باشه، نگفتنش مشکلي نيست! اميدوارم حداقل يه نفر بفهمه چي ميگم!!! چون خودم نفهميدم!

سراب نوشته بود:

به نظر من هم هر کسي ميتونه رازي تو زندگيش داشته باشه که به هيچ کس(حتي خودش!) مربوط نيست!
ولي بستگي داره که اين راز به طرف مقابل مربوط باشه يا نه! مثال ميزنم:
اگه يه مردي فرضا خداي نکرده خداي نکرده مثلا يه بيماري خاص داشته باشه و اونو به زنش نگه، به نظر من خيانت کرده ولي اگه چيزي باشه که تاثيري روي روابطشون نداشته باشه، نگفتنش مشکلي نيست! اميدوارم حداقل يه نفر بفهمه چي ميگم!!! چون خودم نفهميدم!

من فهميدم

و شما حق داري اگه بيماري داشته باشه و ممکن باشه به شريکش سرايت کنه بايد بگه.

نقل قول:

من فهميدم و شما حق داري اگه بيماري داشته باشه و ممکن باشه به شريکش سرايت کنه بايد بگه

چه مسري باشه چه نباشه بايد آدم بگه.من که اين کار رو کردم و مي کنم.اگه اون طرف واقعا عاشقم باشه بدون ترس از ام اس مياد جلو. Embarassed

نه خودش بهم هرچيزي رو که لازم باشه بدونم بهم ميگه. مابقي که نگفته لازم نبده حتما. Neutral

البته اين صرفا يه مثال بود Wink

خوب درسته که هر کس يک حريم خصوصي داره واين حرفا، ولي مسلمه که آدم يک ذره يا شايد بيشتر ناراحت ميشه.حس ميکنه که نتونسته انقدر بهش نزديک بشه که از رازهاش باخبر بشه(حتي با اينکه ميدونه اون حق داشته يک سري چيزا رو بهش نگه)

وقتي دونفر تو زندگي هم شريک ميشن قاعدتا مسائل خصوصي اونا هم (همون حريم شخصيشون) بايد به اشتراک بزارن

چرا که شايد پس از چند سال و فاش شدن موضوعي هرچند کوچک ، موجب کدورت و بد دلي در ديگري بشه!

itwman نوشته بود:

وقتي دونفر تو زندگي هم شريک ميشن قاعدتا مسائل خصوصي اونا هم (همون حريم شخصيشون) بايد به اشتراک بزارن

چرا که شايد پس از چند سال و فاش شدن موضوعي هرچند کوچک ، موجب کدورت و بد دلي در ديگري بشه!

به نظر من راه حل اين مشکلي که گفتي اينه که حريم خصوصي رو براي هر کس حتي همسرمون به رسميت بشناسيم؛ نه اين که از اساس حريم خصوصي نداشته باشيم! مشکل در ديدگاه ماست. پاک کردن صورت مسأله راه حل مسأله نيست.

اين حرفت منطقيه و من قبول دارم!

ولي متاسفانه من با احساسم زندگي مي کنم نه با منطق !

با عرض معذرت از آقا وحيد Anxious

اما من ميگم همه چيز بايد گفته بشه تا بعدا دلخوري پيش نياد...اما واقعا بعضي چيزا نميشه گفته بشن و گاهي اوقات آدم از گفتنشون حتي با صداي بلند براي خودش هم خجالت ميکشه Embarassed

حالا تکليف چيه که اگه بگه طرف بدش مياد...اگه نگه هم بدش مياد!!!؟ d'oh!

من که اگه با اوني که دوستش دارم ازدواج کنم
برام مشکلي نيست
شما هم آقا عيسي
فک کن اگه حاضر باشي برا يکي بميري
بعد اون يه چيزي رئ نگفته باشه بهت ناراحت ميشي؟
هر چي ميخواد باشه!

اولا بستگي به اون رازش داره

دوما بستگي به من داره

اگه رازش وخيم بود و من بي منطق = طلاق

اگه رازش عادي بود و من بي منطق = دعوا و قهر

اگه راز خفن بود و من روشنفکر = با صحبت حل مي شه

پس نتيجه ميگيريم که همه چيز يه حل داره

نقل قول:

اولا بستگي به اون رازش داره

دوما بستگي به من داره

اگه رازش وخيم بود و من بي منطق = طلاق

اگه رازش عادي بود و من بي منطق = دعوا و قهر

اگه راز خفن بود و من روشنفکر = با صحبت حل مي شه

پس نتيجه ميگيريم که همه چيز يه حل داره

خوب الان چي هستي ؟ يه روشنفکر يا بي منطق ؟ Laughing

من اما يکم دلخور ميشم.شايد براي دو دقيقه باهاش قهر باشم اما بيشتر از دو دقيقه نمي تونم.زندگي ارزش اين رو نداره که بخوام براي خودم و اون زهرش کنم.کلا من تو زندگيم هم حتي با دوستانم هم قهر نکردم.بعضي وقتا که با خواهرم هم بگو مگو مي کنم دو دقيقه بعدش باهاش حواسم نيست و حرف ميزنم.کلا از اون آدماي بد پيله و بد قلق نيستم. Embarassed