اشعار کتابهای فارسی دوران کودکی

يکي قطره باران ز ابري چکيد خجل شد چو پهناي دريا بديد
که جايي که درياست من کيستم ؟ گر او هست حقا که من نيستم
چو خود را به چشم حقارت بديد صدف در کنارش به جان پروريد
سپهرش به جايي رسانيد کار که شد نام ور لؤلؤ شاهوار
بلندي از آن يافت کاو پست شد در نيستي کوفت تا هست شد

moji نوشته بود:

يکي قطره باران ز ابري چکيد خجل شد چو پهناي دريا بديد
که جايي که درياست من کيستم ؟ گر او هست حقا که من نيستم
چو خود را به چشم حقارت بديد صدف در کنارش به جان پروريد
سپهرش به جايي رسانيد کار که شد نام ور لؤلؤ شاهوار
بلندي از آن يافت کاو پست شد در نيستي کوفت تا هست شد

woooooooow
ايول!اگر 100 سال هم ميگذشت اين شعر يادم نميومد.آقا دمت گرم!
در ضمن ورود مجددتون به تالار مبارک. Angel

چه خوش گفت فردوسي پاک زاد
که رحمت بر آن خلقت پاک باد
ميازار موري که دانه کش است
که جان دارد و جان شيرين خوش است
مذن بر سر ناتوان دست زور
که روزي در افتي به پايش چو مو
گرفتم زتو ناتوان تر بسي ست
توانا تر از تو آخر کسي ست
خدا را بر آن بنده بخشايش است
که خلق از وجودش در آسايش است
؟سعدي Think

ستاره’ غريب نوشته بود:

چه خوش گفت فردوسي پاک زاد
که رحمت بر آن خلقت پاک باد
ميازار موري که دانه کش است
که جان دارد و جان شيرين خوش است
مذن بر سر ناتوان دست زور
که روزي در افتي به پايش چو مو
گرفتم زتو ناتوان تر بسي ست
توانا تر از تو.... آخر کسي ست
خدا را بر آن بنده بخشايش است
که خلق از وجودش در آسايش است
؟سعدي Think

تربت
مزن
مور
هم

شعر حفظ کردنت بخوبي املاته!!

نقل قول:

شعر حفظ کردنت بخوبي املاته!!

حالا يه بار سه کردم تو حالا حتما بايد بگي تا آبروم بره ؟ Embarassed

زاغکي قالب پنيري ديد
به دهان برگرفت و زود پريد
به درختي نشست در راهي
که از آآن مي گذشت روباهي
روبه پر فريب و حيلت ساز
رفت پاي درخت و کرد آواز
گفت به به چقدر زيبايي
چه سري چه دمي عجب پايي
گر خوش آواز بدي و خوش خوان
نبدي بهتر از تو در مرغان
زاغ مي خواست که قار قار کند
تا که آوازش آشکار کند
طعمه افتاد چون دهان بگشود
رو بهک جست و طعمه را بربود
Razz

يادم اومد کلي کيف کردم Razz

دانلود متن کامل کتب تمامي مقاطع تحصيلي

غنچه با دلي گرفته گفت
زندگي لب ز خنده بستن است
گل به خنده گفت
زندگي شکفتن است
با زبان سبز راز گفتن است

گفتگوي غنچه و گل از درون باغچه
باز هم به گوش مي رسد
تو چه فکر مي کني ؟
راستي کداميک درست گفته اند ؟
من که فکر مي کنم
گل به راز زندگي اشاره کرده است
هرچه باشد او گل است
گل يکي دو پيرهن
بيشنر ز غنچه پاره کرده است
همش احساس مي کنم نصفه نيمه يادم اومده.اگر چيزي جا انداختم بهم بگيد.شرمنده Embarassed

ما گلهاي خندانيم
فرزندان ايرانيم
ما سرزمين خود را
مانند جان ميدانيم
آباد باشي اي ايران
آزاد باشي اي ايران
از ما فرزندان خود
دلشاد باشي اي ايران

کودکان اين زمين و آب و هوا
اين درختان که پر گل و زيباست
باغ و بستان و کوه دشت همه
همه خانه ما و آشيانه ماست

بقيه شو مطمئن نيستم ولي فکر کنم همين باشه

در دست هم دهين به مهر
ميهن خويش را کنيم آباد
نميدونم چرا قافيه نداره؟ Think