راز...

به موضوعات چه بسا خيلي حاشيه اي و کم اهميت بيروني و موضوعات نامربوط دنياي اطرافمون مدتها فکر مي کنيم و درباره اش با آب و تاب مي نويسيم و چه بحثها که درباره اش نمي کنيم. اما با اين حال درباره اوضاع و احوال دروني خودمون هيچ توجهي نداريم. انگار هيچ موضوع مهمي نيست. درباره خود من اين طور بوده. و اولين بار که به اين موضوع پي بردم متعجب مونده بودم که چرا اين طور بوده؟ تا جايي هم که آدمهاي اطرافم رو تماشا کرده ام اين وضع خيلي از اوقات در مورد اونها هم صدق مي کنه. به طرز عجيب غريبي از خودمون بيگانه ايم. مسحور دنياي بيرون شده ايم و خودمونو فراموش کرده ايم. به اين دنيا مياييم، زندگي مي کنيم و ميريم و اصلاً متوجه نمي شيم کي بوديم و چي کار کرديم و قرار بود چي کار کنيم.

"شناخت خدا عميق است؟!
اي احمق عميق تويي! اگر عميقي هست،تويي!"