مسابقه‌ی طراحی آسانسورهای فضایی آغاز می‌شود

شايد شما هم در روياهاي‌تان تصور مي‌کرديد که چقدر خوب مي‌شد اگر به جاي اين همه دردسر براي پرتاب موشک‌ها و انتقال محموله‌هاي مختلف به مدار زمين، يک آسانسور بزرگ بين زمين و فضا احداث مي‌شد تا افراد و محموله‌هاي باري با کم‌ترين دردسر به مدار زمين انتقال يابند. اگر تا ديروز اين آرزوها را دست نيافتني مي‌دانستيد بهتر است اندکي تجديد نظر کنيد. قدم‌هاي ابتدايي براي احداث اين آسانسور در حال برداشته شدن است.

يک ميليون دلار مبلغي است که به عنوان جايزه به يکي از ۶ تيم شرکت کننده در مسابقات آسانسورهاي فضايي تعلق خواهد گرفت.

اين سومين سالي است که رقابت‌ها برگزار مي‌شود و در اين دوره، هدف ابداع روش‌هايي است که بتوان روزي از آن‌ها در ساخت يک آسانسور فضايي بهره گرفت. يک آسانساور فضايي متشکل از کابلي بين زمين و فضا است که يک وسيله‌ي نقليه با بالا رفتن از اين کابل، محموله‌هاي مورد نظر را از زمين به مدار آن حمل مي‌نمايد. مسابقات از دو بخش تشکيل شده است. بخش اول مروبط به طراحي و ساخت کابل آسانسور است و بخش دوم مربوط به ساخت حمل کننده‌ي بار.

بديهي است که ساختن کابلي اين چنين محکم از قدرت تکنولوژيِ فعلي بيرون است. به همين دليل يکي از دو چالش اصلي در اين مسابقات، طراحي و ساخت کابلي مقاوم‌تر از هر محصول تجاري فعلي است.

از ميان تمام تيم‌هاي شرکت کننده، تنها دو تيم به مرحله‌ي طراحي کابل راه پيدا کرده‌اند. کابل‌هاي ساخته شده توسط اين دو تيم به وسيله‌ي ابزارهاي مخصوص آن‌قدر کشيده مي‌شود تا يکي از آن‌ها پاره شود. سپس تيم برنده بايد با «کابل خانگي» مبارزه نمايد، کابلي که از مواد در دسترس ساخته شده و سه گرم وزن دارد در حالي که وزن مجاز براي تيم‌هاي رقابت‌کننده تنها ۲ گرم است. به علاوه کابل طراحي شده توسط رقابت کنندگان بايد اقلا ۵۰ درصد از «کابل خانگي» قوي‌تر باشد. کابلي که سال گذشته موفق شد ۶۴۰ کيلوگرم نيرو را تحمل نمايد.

بخش ديگر مسابقه، که «قدرت پرتو» نام گرفته است، به ساخت وسيله‌اي مربوط مي‌شود که بتواند بدون نياز به يک منبع انرژي داخلي، از کابل فضايي بالا رود. درست مانند يک آسانسور فضايي واقعي، اين وسيله بايد از يک منبع انرژي روي زمين (مانند ليزر، امواج مايکرويو يا هر گونه انرژي قابل انتقال به کمک «پرتو») استفاده کند.

در جريان اين بخش از مسابقات، وسيله‌ي نقليه‌ي دانشگاه ساسکاچوان، برنده‌ي مسابقات سال ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶، به اندازه‌ي مورد نياز سريع نبود و نتوانست به قدر کافي از کابل بالا رود تا جايزه‌ي نقدي را دريافت نمايد. در اين مرحله، همه چيز مهيا بود تا تيم «دزدان فضايي شهر کانزاس» (Kansas City Space Pirates ) شانس خود را براي بردن جايزه‌ي نقدي امتحان کنند. وسيله‌ي نقليه‌ي آن‌ها از سلول‌هاي خورشيدي براي تامين انرژي استفاده مي‌کند و نور خورشيد به کمک ۱۹ آينه‌ي مستقر شده روي زمين به وسيله مي‌رسند. اما شدت باد در زمان مسابقه مانع از موفقت اين تيم شد.

البته باد تنها مشکل مسابقات امسال نبود. اتومبيل حامل وسايل تيم دانشگاه مک‌گيل (McGill University) که بنا بود از امواج مايکرويو به عنوان منبع انرژي استفاده کنند، در مسيرش به سمت محل مسابقه دچار سانحه‌ي رانندگي شد. اين تصادف باعث از بين رفتن بسياري از قطعات و دستگاه‌ها گرديد و علي‌رغم تلاش اعضا براي تعمير آن‌ها، اين تيم نتوانست در مسابقه شرکت نمايد.

به علاوه با توجه به احتمال بارش باران در روز مسابقه و ابري بودن هوا در روز بعد، انتظار مي‌رود مسابقات به تاخير بيافتد چرا که سه تيم از چهار تيم شرکت کننده از صفحات خورشيدي به عنوان منبع انرژي استفاده مي‌کنند. از طرف ديگر خيلي از تيم‌ها قادر به صبر کردن تا دو روز بعد نيستند و اين امر موجب آن شده است که برگزاري ادامه ي مسابقه در حاله‌اي از ابهام فرو رود.

منابع:
nojum.ir
http://www.elevator2010.org/