قالبهای طراحی نرم افزار - Design Patterns

اگه جزء اکثريت 99.9 درصدي کاربران تالار هستيد، اين تاپيک رو سريعا يکبار براي هميشه ترک کنيد!
در غير اين صورت، يه استثناي پرتاب شده هستيد و ميتونيد ادامه بديد:

همه ما با قالبهاي طراحي نرم افزار کم و بيش کار کرديم. حداقل با الگوهاي پراستفاده اي مثل Factory ،Visitor ،Adaptor ،Singleton آشناييم. کتابهاي بسيار خوبي در زمينه الگوهاي طراحي نوشته شده از جمله Modern C++ Design: Generic Programming and Design Patterns Applied. اما من حتي در بين جدي ترين دوستان کامپيوتريم، تا حالا کسي رو نديدم که همه الگوهاي طراحي يا حداقل قسمت عمده اشون رو بشناسه. مشکل اينجاست که يادگيري و به خاطر سپردن يک قالب براي کسي که در عمل با اون مساله (وضعيت) طراحي خاص مواجه نشده باشه کار سختيه. خب حالا راه حل چيه؟! طبيعتا اينه که وقتي حس کرديم طراحيمون خيلي داره ماست مالي ميشه بريم قالب مناسبش رو پيدا کنيم. اما اگه نتونستيم چي؟ اگه تمام الگوهايي رو که حدس ميزنيم مناسب هستند مطالعه کرديم و باز هم هيچ کدوم جوابگو نبودند چي؟ اين خريته که فکر کنيم مساله ما اينقدر پيچيده است که يه قالب جديد لازم داشته باشه و بخوايم يه الگوي طراحي جديد بسازيم! اما من همچين خريتي کردم و حالا ميخوام بدونم الگويي که ساختم مشکلش چيه يا اگه يکي از قبليهاست اسمش چيه. براي اين بود که اين تاپيک رو بالاخره ساختم!

مساله من اينه: دو تا کلاس فرزند (derived class) دارم که از يک کلاس والد مجرد (abstract base class) ارث ميبرند. اين کلاسها علاوه بر اينکه در خيلي از توابع مشترکند در قسمت عمده اي از خود سازنده کلاس (constructor) هم يکسان هستند و طبيعتا دوست دارم (يعني مجبورم که دوست داشته باشم) قسمت مشترک کد مربوطه رو به سازنده کلاس چند ريختي (polymorphic) والد انتقال بدم. اما مشکل اينجاست که در سازنده کلاس مجرد نميتونيم توابع مجازي محض (pure virtual function) رو مستقيم يا غير مستقيم صدا بزنيم Sad

در واقع ميتونيم صدا بزنيم ولي با اين پيغام خطاي زمان اجرا مواجه ميشيم: Pure Virtual Function Called و برنامه در همينجا ميپکه!

خب حالا کسي الگوي طراحي مناسبي ميشناسه؟ يا هر راه حل ديگه اي که به اصول شيء گرا پايبند باشه؟ يعني کد مشابه يا يکسان کپي و پيست نشه و اضافه کردن يک کلاس جديد نيازي به تغيير کد بقيه کلاسها نداشته باشه!
راه حل خودم رو بعدا - در پست شماره 2 - مينويسم.

mhaji نوشته بود:

اگه جزء اکثريت 99.9 درصدي کاربران تالار هستيد، اين تاپيک رو سريعا يکبار براي هميشه ترک کنيد!

وقتي pattern Design را ملاحظت فرموديم، با خويش انديشيديم که اين تاپيک مخصوص اين حضرت است، اما رويت فرموديم که راجعبه ++C و اينجور سوسل بازي هاست که به مزاقمان خوش نخواهد آمد، اراده همايوني فرموديم و کامل نخوانديم..

راهنمايي:
"Pure Virtual Function Called": An Explanation
منبع:

راه حل پيشنهادي من اينه. فرض کنيد P کلاس پايه باشه و C1 و C2 کلاسهاي مشتق شده.
براي کلاس P يک تابع مجازي با prototype زير تعريف ميکنيم:

virtual P* createP( Map<ArgumentName, ArgumentValue> & arguments );

و همچنين يک تابع مجازي static که در واقع ميخواد وظايف تابع سازنده (constructor) کلاس P رو به عهده بگيره. اسم اين تابع رو ميتونيم بذاريم initializer (يا staticConstructor):

static P* initializer( P* p, Map<ArgumentName, ArgumentValue>& arguments);

اين تابع چون constructor يا destructor نيست ميتونه توابع مجازي P رو صدا بزنه و به اين ترتيب چند ريختي (polymorphism) در سازنده امکانپذير ميشه!

و اما در کلاسهاي فرزند، مثلا C1، تابع createP رو به سادگي به شکل زير تعريف ميکنيم:

virtual P* createP( Map<ArgumentName, ArgumentValue> & arguments )
{
return new C1( ... ); // extract constructor arguments from the map and call the constructor
}

و تابع سازنده کلاس فرزند هم بعد از مقداردهي هاي اوليه خودش، staticConstructor کلاس P رو صدا ميزنه:

C1( ... )
{
...
// put the constructor arguments into the map and call the parent's static constructor
P::initializer( this, arguments );
}

به دليل ضيق وقت خلاصه نوشتم. اگه جاييش مبهم بود بگيد تا بيشتر توضيح بدم.
قسمتي از ايده اين راه حل رو از الگوي Factory گرفتم و در عمل کار ميکنه و ظاهرا به اصول شيء گرايي پايبنده! عقل من در همين حد ميرسه. اما مشتاقم يکي راهنمايي کنه. ميخوام بدونم راه حلم چه ايرادي داره و الگوي طراحي استاندارد براي وضعيتي که توصيف کردم - اگه وجود داره - چيه.

اميرحسين نوشته بود:

راهنمايي:
"Pure Virtual Function Called": An Explanation

متشکرم. مقاله رو اجمالا خوندم. ظاهرا فقط به مشکل اشاره کرده و راهنمايي يا راه حلي ارائه نداده؟!