سالهای تاکنون (عبدالجبارکاکایی)

اشعار و ترانه هاي عبدالجبار کاکايي ،
شاعر و ترانه سرا و هنرمند کشور عزيزمون ايران ، اگر نظر و پيشنهادي در مورد اشعار و ترانه اي آقاي کاکايي داريد به وبلاگشون مراجعه کنيد :

(سالهاي تاکنون)

در اينجا فقط نوشته هاي ايشان گذاشته مي شود .

صدا

صدا ، همين صدا، همين صدا بود
درست ابتداي ماجرا بود

حيا شکست و در صدايمان ريخت
صدا ولي هنوز نارسا بود

سلام و انتظار و ترس و لبخند
و تازه اولين قرار ما بود

دلم ز پيله اش جدا نمي شد
پرنده اي که در قفس رها بود

صدا ترانه خواند و عاشقم کرد
صدا، همين صدا، همين صدا بود.

نوشته شده توسط عبدالجبار کاکايي در يکشنبه هجدهم شهريور 1386 ساعت 20:59

واقعا کار عالي بود از اين استاد
تبريک مي گم
يا حق

ماه مياد گِره گِره...

ماه مياد گره گره اَخمِ شب’ وا مي کنه
شبِ تاريک’ پر از قصّه و رويا مي کنه

پشتِ ابرا مي ره و لباسِ مخمل مي پوشه
لبِ چشمه مي شينه ، چشمه ر’ زيبا مي کنه

يکي از همين شبا از آسمون پايين مياد
مي شينه کنارِ آب آستينش’ تا مي کنه

سنگايِ ريزِ تَهِ چشمه ر’ بالا مي کشه
با سر انگشتِ خودش پايين و بالا مي کنه

يا که من سنگِ کفِ کوچه يِ آسمون مي شم
يا که اون تو آب مياد چشمه ر’ دريا مي کنه

نوشته شده توسط عبدالجبار کاکايي در پنجشنبه دوازدهم مهر 1386

چي بگم ابري و بارون نمي شي

چي بگم ابري و بارون نمي شي
دردُ مي فهمي و درمون نمي شي
خيلي وقته مي بينم
زير آوار جنون
منُ مي بيني و ويرون نمي شي
دل ديونه خرابم مي کني
چرا مثل قديما خون نمي شي
سر به صحرا مي ذاري
منُ تنها مي ذاري
لاله ي باغ کدوم گمشده اي
چرا بين گلا پنهون نمي شي
وقتي بارون مي زنه
شاخه ها مو مي شکنه
دل تنها چرا تو
مث گنجيشکا پريشون نمي شي
چي بگم با کي بگم راز تو رُ
داري آتيش مي گيري خون نمي شي
من که هر شب تا سحر
قصه ي عشقُ تو گوشت مي خونم
بازم افسانه اي افسون نمي شي
تو بزرگي مث دنياي خيال آدما
دل زخمي لاله ي دشت بلا
نکنه قصه ي ليلي رُ داري
واسه اين قصه ها مجنون نمي شي
چي بگم ابري و بارون نمي شي
دردُ مي فهمي و درمون نمي شي

نوشته شده توسط عبدالجبار کاکايي در پنجشنبه پنجم مهر 1386

گل خورشيد

تا مي دمد از ياد تو در شهر نشان ها
در معرض عطر کلماتند دهان ها

عطر تن تو با نفس خاک چه کرده است؟
که امروز پر از بوي بهشتند جوان ها

ديروز چشيده است زمين خون تو ، امروز
ذرات تو را تجزيه کرده است به جان ها

اي کاش زمين خون تو را ترجمه مي کرد
تا با گل خورشيد مي آميخت دهان ها

از تيغ گرفتند تنت را و سپردند
در آن سوي مقتل به کمان ها و گمان ها

اي زنده جاويد همان روز سرت را
از نيزه ربودند و سپردند به آن ها

گفتند فقط از لب و دندان و ندادند
از رد نفس هاي شهيد تو نشان ها

اي کاش مسيح نفست روح بريزد
در کالبد منجمد مرثيه خوان ها !

۳۰ دي ۱۳۸۶
عبدالجبار کاکايي