Night Of SunSon

بازگشتم کنون ، با کوله باري از هيچ!
با دستاني خالي از احساس
با چشماني نابينا
با لب هايي بسته
بگذار آن ها هر چه مي خواهند بگويند
شب همه جا گسترده شده است

شب عاشقان بيدل چه شبي دراز باشد
تو بيا کز اول شب در صبح باز باشد
عجبست اگر توانم که سفر کنم ز دستت
به کجا رود کبوتر که اسير باز باشد
ز محبتت نخواهم که نظر کنم به رويت
که محب صادق آنست که پاکباز باشد
به کرشمه عنايت نگهي به سوي ما کن
که دعاي دردمندان ز سر نياز باشد
سخني که نيست طاقت که ز خويشتن بپوشم
به کدام دوست گويم که محل راز باشد
چه نماز باشد آن را که تو در خيال باشي
تو صنم نميگذاري که مرا نماز باشد
نه چنين حساب کردم چو تو دوست ميگرفتم
که ثنا و حمد گوييم و جفا و ناز باشد
دگرش چو بازبيني غم دل مگوي سعدي
که شب وصال کوتاه و سخن دراز باشد
قدمي که برگرفتي به وفا و عهد ياران
اگر از بلا بترسي قدم مجاز باشد

تقديم با احترام

سلام
پسر خوب تو که منو ترسوندي. فکر کردم کاربراي تالار به مناسبت رفتن هميشگي تو از تالار، اين تاپيک رو ايجاد کردن.

حالا يه شعر درپيت و بندتنباني هم برات ميگم که حسابي حال کني:

sunson عزيز و با بخار
خوش آمدي به تالار

sunson قهرمان
امشب هم اينجا بمان

Mr. Green

ميدونم که ميدوني چقدر خوشحالم.
خوش اومدي Angel

هر لحظه يک فرصت است و هر فرصت ، يک لحظه
قدر لحظه ها و فرصت ها رو بدون . Wink

خوش برگشتي جناب Sun Son
جاي خالي تو ، تووي خيلي از تاپيک ها احساس مي شد

ديدي بالاخره بر گشتي؟
خوش اومدي

ماشه را که بچکانم
تنها به اندازه
چند دور چرخش
گلوله در لوله
زمان زندگي خواهم داشت
و چقدر طولاني ...

خيال هايي خام دارند
دلخوشي هايي کوچک و پست
چون کرم در بينهايت ظرفشان
که گلداني خاک گرفته
در کنج انباري است

نفس کشيدن معيار خوبي براي زنده بودن نيست!

sunson نوشته بود:

نفس کشيدن معيار خوبي براي زنده بودن نيست!

خورشيد را باور دارم حتي اگر نتابد

به عشق ايمان دارم حتي اگر ان را حس نکنم

به خدا ايمان دارم حتي اگر سکوت کرده باشد..

(ديوار نوشته اي مربوط به ويرانه هاي جنگ جهاني)

تا وقتي خدا هست جائي براي نا اميدي نيست Angel

ديوانه اي هستم
که شبيه به کسي نيست
ديوانه اي با زنجير هاي باز شده
فرار کرده از ديوانه خانه اي در ناکجا
جا مانده در ميان عقل هاي سليم
وامانده در ميان انسان هايي معقول،
خوشگذارن،
بي خيال،
شاد ،
غمگين
با افکاري تهي از هر چيز
بي فکري کامل و هميشه در فکر
و نگاهم مي کني
و هرگز نخواهي فهميد که چه مي گذرد
در اين دخمه تا بينهايت پوچ

محمد تو خيلي زيبا مي نويسي Smile

من نمي دانم کجا بود
و کي بود؟
شايد هم در زمان و مکان نبود
اتفاقي بود که افتاد
درست مثلي چراغي که خاموش بود
و روشن شد
شايد هم بر عکس
هر چند مهم اتفاق يود
و اتفاق ها هميشه اتفاق ميفتند

جاده دليلي براي رفتن نداشت
مرد خسته تر از هميشه
دستانش جا مانده بر جاده
جايي براي رفتن نبود

مرگ آرام
از بيرون مرا مينگرد
با چشماني شفاف
و دستاني نجواگر
آغوش گشوده
بزرگترين لبخند دنيا را مي زند!