تو که امروز به یک بیست امیدت نگران است

با تو اي درس شبي باز در اين خانه نشستم ...... همه شب خيره شدم ثانيه اي چشم نبستم
شوق يک بيست پديدار شد اندر رخ زردم ......... يادم آمد که شبي با تو در اين گوشه نشستم
اولين بار در اين ترم که يک جزوه به دستم ........ جزوه را مرتبه ها باز همي کردم و بستم....
توهمه مساله ها ريخته در متن مصيبت ......... من همه محو سوالات عجيبت !
يادم آمد تو به من گفتي از اين ۲۰ حذر کن ........ لحظه اي چند به آينده نظر کن
آه آينده براي تو گران است......................... تو که امروز به يک بيست اميدت نگران است
باش فردا که دو پايت پي استاد روان است ........ تا فراموش کني چندي از اين نمره حذر کن
با تو گفتم حذر از درس ندانم ...................... گذر از ۱۹ هرگز !نتوانم ..نتوانم...
اشکي از چشم فرو ريخت ....................... ۱۹ ناله ي تلخي زد و بگريخت
۱۸ آهسته از افکار من آهنگ سفر کرد........... ۱۷ از خانه ي اميد من آرام گذر کرد
شب و سرما و من و ترس.... .................... همه دل داده به يک ۱۶ از اين درس
روز اول که به صد شوق ز کنکور گذشتم.............. شاد و خندان به سوي خانه دويدم
خويش را عالم اين دهر بديدم .......................... تو به من پند بدادي٬ نشنيدم نشنيدم !
باز گفتم تو آساني و من ............................. ميتوانم که بگيرم ز تو من ۱۵ آسان
يادم آمد که از اين صفحه به آن صفحه پريدم ........ سوي هر مساله رفتم به جوابي نرسيدم
پاي در دامن خواب کشيدم .......................... صبح شد زير پتو آن شب. و شبهاي دگر هم
نگرفتم دگر از درس خبر هم ........................ نکند ۱۱ به اين بنده گذر هم
با ۱۰ اما به چه حالي من از آن ترم گذشتم ....
Think