مشاعره [نسخه قدیمی]

دل مي رود ز دستم صاحبدلان خدا را
دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

آه از آن نرگس جادو که چه بازي انگيخت
آه از آن مست که با مردم هشيار چه کرد

دانه تويي دام تويي باده تويي جام تويي
پخته تويي خام تويي خام بمگذار مرا

آسمان چون جمع مشتاقان پريشان مي کند
در شگفتم من نمي پاشد ز هم دنيا چرا

از آن مي ريز در جامم که جانم را فنا سازد
برون ريزد ز هستي هسته نيرنگ خامم را

آن سرو ناز بين که چه خوش مي رود به ناز
وان چشم آهوانه که چون مي کند نگاه (سعدي)

همه شب در اين اميدم؛ که نسيم صبحگاهي
به پيام آشنايي، بنوازد آشنا را

اي مژده که آن غمزه ي غماز مرا جست
وي بخت که آن طره ي طرار مرا يافت

تو را ناديدن ما غم نباشد
که در خيلت به از ما کم نباشد

درديست درد عشق که هيچش طبيب نيست
گر دردمند عشق بنالد غريب نيست (سعدي)

تو مرا جان و جهاني چه کنم جان و جهان را
تو مرا گنج رواني چه کنم سود و زيان را

الا اي پير فرزانه، مکن منعم ز ميخانه
که من در ترک پيمانه ،دلي پيمان شکن دارم

من مست و تو ديوانه ما را که برد خانه
صد بار تو را گفتم کم خور دو سه پيمانه

اين 4 تا آدم بيکار آخرش تالار گفتمان رو منفجر مي کنن. بابا شما مگه درس و زندگاني نداريد؟

هم از روزي که دل را دادم از کف
ز درس و دين و دنيايم بريدم

مرا عهدي است با جانان که تا جان در بدن دارم
هواداران کويش را چو جان خويشتن دارم