مشاعره [نسخه قدیمی]

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند.
و اندر آن ظلمت شب آب حياتم دادند.

دوش ديدم که ملايک در ميخانه زدند
گل آدم بسرشتند و به پيمانه زدند

دوش در حلقه ما قصه گيسوي تو بود.
تا سر شب سخن از سلسله موي تو بود.

دست از طلب ندارم تا کام من بر آيد
يا تن رسد به جانان يا جان ز تن بر آيد (حافظ)

در مسلخ عشق جز نکو را نکشند
روبه صفتان زشت خو را نکشند

دوش از بت من جهان چه ميشد ....... واز ماه من آسمان چه ميشد
در پيش رخ اش چه رقص ميکرد ....... واز آتش عشق جان چه ميشد

دل و دين و عقل و هوشم، همه را به آب دادي
ز کدام باده ساقي، به من خراب دادي

يار در آمد به بزم مجلسيان دوست دوست
ديده غلط مي کند نيست غلط اوست اوست

تيري که زدي بر دلم از غمزه خطا رفت
تا باز چه انديشه کند راي صوابت (حافظ)

تا من بديدم روي تو اي ماه و شمع روشنم
هر جا نشينم خرمم هر جا روم در گلشنم

مرا چشمي است خون افشان ز دست آن کمان ابرو
جهان بس فتنه خواهد ديد از آن چشم و از آن ابرو (حافظ)

وراي طاعت ديوانگان ز ما مطلب
که شيخ مذهب ما عاقلي گنه دانست

تا کي به تمناي وصال تو يگانه،
اشکم شود از هر مژه چون سيل روانه؟
خواهد به سر آيد شب هجران تو يا نه؟
اي تير غمت را دل عشاق نشانه؛
جمعي به تو مشغول و تو غايب ز ميانه.

هر دم از اين باغ بري مي رسد
تازه تر از تازه تري مي رسد

دل بسي خون به کف آورد ولي ديده بريخت
الله الله که تلف کرد و که اندوخته بود