میلاد امام رضا (ع) مبارک باد

تولدت مبارک

اين روزها بوي تنت آشناست نگاهت شرمي ندارد ,تو را همينگونه ميخواهم بي پروا انچنان که صداي بي صداييت مرا مست نفسهايت کند

مي دانم ميفهمي چه ميگويم هروز کافراني از جنس من زيارتت ميکنند 'گفته بودي که صدايم برايت اشناست

من نمي خواستم اما تک تک جملات به "اشنايي" ختم شد ...

ميدانم که ميداني , ميدانم...

قصه خدا روي زمين نوشته بود:

تولدت مبارک

اين روزها بوي تنت آشناست نگاهت شرمي ندارد ,تو را همينگونه ميخواهم بي پروا انچنان که صداي بي صداييت مرا مست نفسهايت کند

مي دانم ميفهمي چه ميگويم هروز کافراني از جنس من زيارتت ميکنند 'گفته بودي که صدايم برايت اشناست

من نمي خواستم اما تک تک جملات به "اشنايي" ختم شد ...

ميدانم که ميداني , ميدانم...

اينم بيتي که لازم داشتي ......

هوا خواه توأم جانا و مي دانم که مي داني....

که هم ناديده مي بيني و هم نشنيده مي خواني .....

ملامت گو چه دريابد ميان عاشق و معشوق .....

نبيند چشم نابينا خصوص اسرار پنهاني!

واسه اون گنبد زرين

كاشــكي من كبوتــر حــرم بــودم
مي‌مونــدم كنــار اون منــاره‌هــا

يا بـــــراي ديـــــدن هميشـــــگيت
مي‌شــدم يــكي از اون سـتاره‌هـا

آقـا جـون؛ دلـم گرفته، بي كسم
تو بگيــر دســتِ منــو كه مي‌تونـي

بــه دادِ دل‌هــاي ِ بــي‌پنــاه بـرس
هــمه غصــه‌هامو، تــو مي‌دونــي

مي‌دونـــم غريبـــي اما آقاجـــون
هميشــه غريــب نــوازي مي‌كنــي

دل شكسـته‌هـا، مي آن كنـارِ تو
همه رو، يه جوري راضي مي‌كني

هر كســي بيــاد پيشـت امام رضـا
نـــمي‌زاري تـــو كه نااميـــد بــره

كاري مي‌كني كه هر شكسته دل
وقتـي كه بـه كام خـود رسـيد بـره

من گنـــه كارم و اينـــو مي‌دونــم
عاقبـــت منــو شــفاعت مي‌كنــي

هر كســي چنــگ بزنــه بــه دامنــت
هميشــه از اون حمايــت مي‌كنــي

ايـن دفـه حس مي‌كنم يه جوري‌ام
مثــل كفتــري كه پــرواز مي‌كنـه

وقتـــي كه مي‌آد رو گنبـــد طلا
بـه هـمه، از اون بالا نـاز مي‌كنـه

سيدمهدي طباطبايي

دخيل پنجره فولاد

گلدسته‌ها و صحن و سرا جار مي‌زنند
شب تا سحر براي خدا زار مي‌زنند

ديوانه‌ها جنون‌زده با يك زبان خاص
از جام ثامن الحججي جاز مي‌زنند

پروانه‌هاي شهر خدا گرد شمع او
چنگي به چين پرده پندار مي‌زنند

هر شب كبوتران به تمناي يك طواف
چرخي به دور حلقه سرا مي‌زنند

با لحن خود ابالحسني حرف مي‌زنند
اين پرده‌ها كه بر دور ديوار مي‌زنند

نقاره‌هاي گنبد مولا رضا غروب
آهنگ حج واجبه انگار مي‌زنند

هزار حنجره فرياد؛ يا رضا مددي
پرم ز ظلمت و بيداد؛ يا رضا مددي

خراب لحظه پرواز گِرد گنبد زرد
دخيل پنجره فولاد؛ يا رضا مددي

هاشم رضازاده‌ ورقچي

صفحه عكسهاي حرم كه داشت باز مي شد، اظطراب عجيبي همه وجودم رو گرفت؛ انگار يه اتفاق بزرگ مي خواست بيفته. تا عكسها تو صفحه ظارهر شدن، چشمهاي گناه كارم خيس شد...

ساير عكسها از شبكه امام رضا (ع)

رضا اگر تو رضايي که من ز هجر بميرم
منم رضا به رضايت ، از آن سبب که رضايي

کبوترانه
آرش شفاعي

گلدسته‌ات
کهکشانی است
که سیاهی شب را تکذیب می کند
پیرامون تو
همه چیز بوی ملکوت را می دهد
کاشی های ایوانت
این سئوال همیشه
که چگونه می توان آسمان ها را در مربعی کوچک خلاصه کرد؟
پنجره فولاد
التماسهای گره خورده
و بغضهایی که پیش پای تو باز می شوند
شاعری حنجره اش را در باد تکان می دهد
و کلمات اوج می گیرند
تا ازدست تو دانه ورچینند
تازه می فهمم
کبوتر بودن چه نعمتی است...

مجبور شدم به هرکس رو بزنم
در محضر هرغريبه زانــو بزنــم
تحقير شدم چون که فراموشم شد
يکسر به شما ضامن آهــو بزنـم ..

ميلاد نــور هشتم ، ضامن آهــو ، امام رضــا(ع) مبـارک .

لينک آهنگ امام رضا (ع) از آلبوم خودکشي محسن چاووشي

تو دل يه مزرعه يه کلاغ رو سياه
هوايي شده بره پابوس امام رضا

اما هي فکر ميکنه اونجا جاي کفتراست
آخه من کجا برم يه کلاغ که رو سياست

من که توي سياهيا از همه رو سيا ترم
ميون اون کبوترا با چه رويي بپرم

تو همين فکرا بودش کلاغ عاشق ما
يه دلش ميگفت برو يه دلش ميگفت بمون

که يه هو صدايي گفت تو نترس و راهي شو
به سياهي فکر نکن تو يه زائري برو

من که توي سياهيا از همه رو سيا ترم
ميون اون کبوترا با چه رويي بپرم

معلق توي هوا ، غوطــه ور در آب

مدتهاست که نرفته ام مشهد . مشهد نه به معناي يک شهر ، که اگر امام رضا آنجا نبود ، مشهد هم مثل خيلي از شهرهاي خراسان ، کوچک و محدود مي ماند .
مدتهاست دلم تنگ حــرم است ، قلبم مشت شده به سيته مي کوبد ، اينها را الان يادم مي آيد کــه ... دارم از پياده رو خيابان تهران (امام رضا)مي روم سمت حرم . يک گنبد زرد و دو تا گلدسته ، يک گنبد فيروز ه اي با دو تا گلدسته فيروزه اي ، قشنگ ترين نماي حــرم امام رضا از توي خيابان است.
خيلي وقت هست که حتي خواب زيارت هم نديده ام الان هم احتمالا لطفي شده و دارم خــــــواب مشهد را مي بينم که به فلکه آب رسيده ام و از توي شلوغي هميشگي اش مي گذرم چه خواب خوبي دارم مي بينم و چه شانس آورده ام که تا حالا بيدار نشد ام . مي ترسم مادرم همين الان سر برسد و بيدارم کند براي صبحانه . اما فعلا که خوابم و هنوزکه دارم مي روم . مي رسم به درهاي ورودي. يکي نفر الکي دستي به بازوها و شانه ام مي زند که يعني مثلا من را گشته باشد . داخل مي شوم . سلام مي دهم همان جا مي ايستم .اذن دخول مي خو انم. اذن دخول که تمام مي شود خوشحال مي شوم که تا آخر زيارت از خواب بيدار نمي شوم ، چون خود امام رضـــا اذن داده وگرنه کاري مي کرد بيدار شوم ، هــوا سرد است ، اماتوي صحن جامع رضوي زائر کم نيست. مثل هميشه از کنار مسجد گوهرشاد وارد صحن گوهرشاد مي شوم هر وقت به اين جا مي رسم درست زير گلدسته بزرگ مسجد گوهرشاد درست رو به روي گنبد حرم ، مثل اين که از يک بلندي پريده باشم و توي هوا معلق باشم احساس سبکي مي کنم احساس کسي که توي آب غوطه ور است احساس کسي که احساسي ندارد ، جز معلق بودن ! جز شناور بودن و اول از خدا ميخواهم بيدار نشوم بعد مي روم توي مسجد گوهرشاد ، بين همه مردمي که رو به قبله و پشت به قبله ، نشسته وايستاده ، دعا مي خوا نند يا نماز يا زيارت . خود را جا مي دهم . دو رکعت براي بابا و مامان دو رکعت براي پدر و مادر امام رضا دو رکعت هم براي اين که از خواب بيدار نشوم .
حالا نشسته ام خيره نگاه مي کنم به گنبـــــد زرد از گوشه صحن ، مدتي است توي هوا معلق و توي آب غوطه ور .
پسرم ... پسرم .. خوبي ؟!
به خودم مي آيم ، فکر مي کنم مادر است که بيدارم کرده ، اما هنوز خوابم ، يعني هنوز توي صحن گوهرشاد ، پيرمرد مي خواهد کمکش کنم ، ببرمش تا کنار حوض وضو بگيــــرد. مي برمش به حوض که مي رسيم
مي گويد : خدا خيرت بده پسرم .
مي گويم : ممنون ،کاري نکردم.. ولي نزديک بود از خواب بپرم ها ! ...پ
مي گويد : تو که خواب نبودي ،خواب هم نيستي ، بيدار بيداري ! مي گويد و خداحافظي مي کنيم . به حرفش فکر مي کنم ،. مگر مي شود آدم اين قدر شفاف خواب ببيند ؟! نمي شود ! يعني تا حالا براي خودم اتفاق نيفتاده .
کنار حوض مي نشينم ، دستم را توي آب فرو مي کنم ، سرد است ، دو دستم را پر از آب مي کنم ، به آب نگاه مي کنم ،آب را مي پاشم توي صورتم ف صورتم يخ مي زند ، چشم هايم را باز مي کنم ، هنــور توي گوهرشادم ، باز هم دستم را پر از آب مي کنم باز هم مي پاشم به صورتم .
هر چه اين کار را مي کنم از خواب بيدار نمي شوم آرام با دست به صورتم سيلي مي زنم ، محکم تر ! خيلي محکم . درد را احساس مي کنم ! نه واقعا خواب نيستم ، بيــــدارم. صبح توي اتوبوس خواب بودم ، حالا ديگر بيدارم . فکـــر مي کردم خوابم.
مي دوم تا کفشداري . حالا که صورتم خيس است ، کفشدار اشکهايم را نمي بيند ، کفش هايم را مي دهم و معلق مي شوم توي هوا ، غوطه ور مي شوم توي آب .

برگرفته از کتاب يک فانوس روشن به همراه تغيـيـر

آنان که خاک را به نظر کيميا کنند ... آيا بود که گوشه چشمي به ما کنند ؟

خيلي ها آرزوشون سفر به مشهد است
من اما نه

واسه اينکه..... بگذريم!

تو به راستي اگر به شخصيتي چون "رضا" اعتقادي راسخ داري او را چگونه ميپنداري؟ و خود را؟

به قول يک دکتر روان شناس ايراني ساکن کانادا وارد حرمش که ميشي هرکس رو ميبيني که عريضه اي بس طولاني از تمام
خواسته هاش رديف کرده و از امام رضا ميخواد حاجتش رو بده

من اما چيزي رو که ميخوام از خداي امام رضا ميخوام و بي ادبي ميدونم که وقتي به ديدن کسي ميرم فقط ازش خواسته هامو بخوام و به خواسته هاي اون اهميت ندم

چرا بعضي معتقدن که "امام رضا بايد مارو بطلبه....." يا امثال اين
به نظرم زشت ترين جمله اي است که ميتونه در مورد امام رضا بکار بره آخه امام رضا چه نيازي به "تو*" داره که تو رو بطلبه!!

در پايان از مديريت محترم سايت که پيشنهادات ما رو براي صفحه اول تالار جدي فرض کردند کمال سپاسگزاري دارم!!
Wink

-------------
* تو منظورم تو نيست! Wink