کشکول شیخ بهایی

نکته هاى پندآموز، امثال و حکم

حکيمى گفت : تلخى زندگى را جز به شيرينى دوستان مطمئن تحمل نتوان کرد. و نيز گفته اند: ديدار ياران ، سختى ها را گشايش مى دهد و دورى آنان دل را مجروح مى سازد.

نکته هاى پندآموز، امثال و حکم

باديه نشينى را گفتند: چگونه اى ؟ گفت : جامه دينم را به گناهان ، پاره مى کنم و با آمرزش خواهى ،
آن را وصله مى دوزم و شاعرى همين مضمون را گفته است :
دنيايمان را با پاره کردن دينمان وصله مى دوزيم و بدين سان ، نه دينمان مى ماند و نه آنچه را دوخته ايم . خوشا به حال آن بنده اى ! که خدا را برترى دهد و دنيا را فداى آخرت سازد.

سخن پيامبر اکرم (ص ) و ائمه اطهار (ع )، پيامبران الهى

پروردگار، به يکى از پيامبرانش خطاب کرد که : در دل ، سر به اطاعت من بگذار! و به نفس ، فروتن باش ! و به چشم گريان . آنگاه ، مرا بخوان . که به تو نزديکم .

اميرالمؤمنين (ع ) فرمود: آن که بى ثروت بى نياز باشد و بى دودمان پر پيوند، اوست ، که از خوارى گناه ، به شرف طاعت رسيده است .

و نيز فرمود: آن که ميان خود و خداى بزرگ ، سازگارى دهد، پروردگار، ميان او و مردم سازگارى برقرار کند.

سخن حکيمان و دانشمندان ، مشاهير...

حکيمى گفت : فرزندانتان را بخوى هاى خويش مجبور نسازيد. که آنان براى روزگارى جز روزگار شما آفريده شده اند.

شعر فارسى

از شيخ ابوسعيد ابوالخير:

ما، با مى و مستى ، سر تقوا داريم
دنيا طلبيم و ميل عقبا داريم
کى دنيى و دين ، هر دو به هم جمع شوند؟
اينست که ما نه دين ، نه دنيا داريم .

حکاياتى از عارفان و بزرگان

زنون حکيم ، مردى را بر ساحل دريا، اندوهگين ديد که بر دنيا غم مى خورد. حکيم ، او را گفت : بر دنيا غم مخور! اگر در نهايت توانگرى ، در کشتى بودى و کشتيت در دريا شکسته بود، و در حال غرق بودى ، آيا نهايت آرزوى تو، آن نبود، که نجات يابى و همه ثروت را از دست بدهى ؟ گفت : اگر بر دنيا فرمانروايى داشتى و همه پيرامونيانت قصد کشتن ترا داشتند، آيا آرزوى تو نجات يافتن از دست آنان نبود؟ حتى به بهاى از دست رفتن هر آن چه دارى ؟ گفت : بلى ! گفت : تو اکنون همان توانگرى و اينک همان پادشاه ! مرد به سخن او آرام شد.

حکاياتى کوتاه و خواندنى

(حاجب بن زراره ) به دربار انوشيروان آمد و اجازه حضور خواست . دربان را گفتند: او را بپرس که : کيست ؟ پرسيد و گفت : مردى از عربم ! چون به حضور انوشيروان آمد. خسرو او را گفت : کيستى ؟ گفت از سروران عرب . انوشيروان گفت : نگفته بودى که يکى از آنانم ؟ مرد گفت آرى ! اما چون پادشاه مرا به سخن خويش گرامى داشت . چنين شدم .

حکايات تاريخى ، پادشاهان

پادشاه هند، نامه اى طولانى به هارن الرشيد نوشت و در آن ، او را تهديد کرد. هارون ، به پاسخ نوشت : پاسخ آنست که ببينى ، نه بخوانى .

شعر فارسى

از سعدى :
حديث عقل ، در ايام پادشاهى عشق ... چنان شده ست که فرمان حاکم معزول

لطيفه ها، سخنان نغز و شيرين

محمد بن شبيب غلام نظام - گفت : به بصره رسيدم و به خانه امير رفتم . و افسار از خر خويش گشودم . کودکى خر را به بازى کردن گرفت . گفتم : رهايش کن ! گفت : براى تو نگاهش مى دارم . گفتم : نمى خواهم نگاهش ‍ دارى . گفت : از دستت مى رود. گفتم : باکى نيست که از دست برود. گفت : حال ، که چنين است ، آن را به من بخش ! و من در برابر سخن او، بى جواب ماندم .

.

.

.

.

.

حکاياتى کوتاه و خواندنى

عاشقى را گفتند: اگر مستجاب الدعوه بودى ، به دعا، چه مى خواستى ؟ گفت : برابر شدن عشق ميان من و محبوب ، تا دلهاى ما، به پنهانى و آشکارا يکى شود.

.

.

.

ALPHA نوشته بود:

حکاياتى از عارفان و بزرگان

زنون حکيم ، مردى را بر ساحل دريا، اندوهگين ديد که بر دنيا غم مى خورد. حکيم ، او را گفت : بر دنيا غم مخور! اگر در نهايت توانگرى ، در کشتى بودى و کشتيت در دريا شکسته بود، و در حال غرق بودى ، آيا نهايت آرزوى تو، آن نبود، که نجات يابى و همه ثروت را از دست بدهى ؟ گفت : اگر بر دنيا فرمانروايى داشتى و همه پيرامونيانت قصد کشتن ترا داشتند، آيا آرزوى تو نجات يافتن از دست آنان نبود؟ حتى به بهاى از دست رفتن هر آن چه دارى ؟ گفت : بلى ! گفت : تو اکنون همان توانگرى و اينک همان پادشاه ! مرد به سخن او آرام شد.

عالي بود!

ممنونم.

حکايات تاريخى ، پادشاهان

اردشير، بنايى شگفت انگيز ساخت و حکيمى را گفت : در آن ، عيبى مى بينى ؟ حکيم گفت : همانند آن نديده ام . اما آن را عيبى هست . گفت : چه ؟ گفت : آن که تو را از آن بيرون برند، که باز نيايى و به جايى برند که ديگر نيايى . و اردشير گريست .

حکايات تاريخى ، پادشاهان

چون جعفر برمکى کشته شد، ابونواس گفت : بخدا! که کرم و فضل و ادب مرد. او را گفتند: تو به روزگار زندگى اش او را هجا نگفتى ؟ گفت : بخدا! که آن از بدبختى و هوى پرستى من بود. و چگونه در دنيا همانند او در بخشش و ادب پديد خواهد آمد؟ که وقتى ، شعرى از من در وصف خويش ‍ شنيد بيست هزار درهم مرا فرستاد و گفت : با اين ، جامه هايت را بشوى !

شرح حال مشاهير، مردان و زنان بزرگوار

در يکى از کتاب هاى تاريخى معتبر ديدم که : (معن بن زايده ) به شکار رفته بود. تشنه شد و در آن حال ، هيچيک از غلامانش آبى با خود نداشتند. در اين هنگام دو دختر از يکى از قبايل ، بر او گذشتند. که در گردن هر يک مشکى آب بود. معن از آن مشک ها آب نوشيد و غلامان خويش را گفت : با شما پولى هست تا آن ها را بخشش کنيم . و گفتند: هيچ نداريم . و او، به هر يک از آندو، ده تير داد که پيکان آن ها از طلا بود. يکى از آن دو دختر، به ديگرى گفت : واى بر تو! اين رفتار، جز از آن معن بن زايده نيست . بيا! تا هر يک در وصف او، شعرى گوييم .
يکى گفت :
بر تير خويش ، پيکان طلا نشانده و از کرم به دشمن مى اندازد. تيرى که بهاى آن ، بيمار را درمانست و مرده را کفن بها.
و آن ديگرى گفت :
رزمنده اى که از زيادى بخشش ، نکوکارى او دوست و دشمن را فرا گرفته است . پيکان تير خويش را از آن رو از طلا ساخته است ، تا کارزار، او را از بخشش باز ندارد.