فال شب یلدا

در نظربازي ما بي‌خبران حيرانند
من چنينم که نمودم دگر ايشان دانند
عاقلان نقطه پرگار وجودند ولي
عشق داند که در اين دايره سرگردانند
جلوه گاه رخ او ديده من تنها نيست
ماه و خورشيد همين آينه مي‌گردانند
عهد ما با لب شيرين دهنان بست خدا
ما همه بنده و اين قوم خداوندانند
مفلسانيم و هواي مي و مطرب داريم
آه اگر خرقه پشمين به گرو نستانند
وصل خورشيد به شبپره اعمي نرسد
که در آن آينه صاحب نظران حيرانند
لاف عشق و گله از يار زهي لاف دروغ
عشقبازان چنين مستحق هجرانند
مگرم چشم سياه تو بياموزد کار
ور نه مستوري و مستي همه کس نتوانند
گر به نزهتگه ارواح برد بوي تو باد
عقل و جان گوهر هستي به نثار افشانند
زاهد ار رندي حافظ نکند فهم چه شد
ديو بگريزد از آن قوم که قرآن خوانند
گر شوند آگه از انديشه ما مغبچگان
بعد از اين خرقه صوفي به گرو نستانند

سمن بويان غبار غم چو بنشينند بنشانند
پري رويان قرار از دل چو بستيزند بستانند
به فتراک جفا دل‌ها چو بربندند بربندند
ز زلف عنبرين جان‌ها چو بگشايند بفشانند
به عمري يک نفس با ما چو بنشينند برخيزند
نهال شوق در خاطر چو برخيزند بنشانند

يه توضيح کوچيک اضافه کنم: اين فالي بود که شب يلدا بعد از مراسم تو حياط دانشکده دور هم جمع شديم و همه با هم گرفتيم. 3 بيت بعدي هم شاهدش بود.

فال شب يلداي سال 84 که آخر مراسم با بچه ها دور هم گرفتيم و "رويا" خانم زحمت فال گرفتن و خوندنش رو کشيد:

ز در درآ و شبستان ما منور كن
هواي مجلس روحانيان معطر كن

اگر فقيه نصيحت كند كه عشق مباز
پياله‌اي بدهش گو دماغ را تر كن

به چشم و ابروي جانان سپرده‌ام دل و جان
بيا بيا و تماشاي طاق و منظر كن

ستاره شب هجران نمي‌فشاند نور
به بام قصر برآ و چراغ مه بركن

بگو به خازن جنت كه خاك اين مجلس
به تحفه بر سوي فردوس و عود مجمر كن

از اين مزوجه و خرقه نيك در تنگم
به يك كرشمه صوفي وشم قلندر كن

چو شاهدان چمن زيردست حسن تواند
كرشمه بر سمن و جلوه بر صنوبر كن

فضول نفس حكايت بسي كند ساقي
تو كار خود مده از دست و مي به ساغر كن

حجاب ديده ادراك شد شعاع جمال
بيا و خرگه خورشيد را منور كن

طمع به قند وصال تو حد ما نبود
حوالتم به لب لعل همچو شكر كن

لب پياله ببوس آنگهي به مستان ده
بدين دقيقه دماغ معاشران تر كن

پس از ملازمت عيش و عشق مه رويان
ز كارها كه كني شعر حافظ از بر كن

اينم شاهد فال:

اي نور چشم من سخني هست گوش كن
چون ساغرت پر است بنوشان و نوش كن

در راه عشق وسوسه اهرمن بسيست
پيش آي و گوش دل به پيام سروش كن

برگ نوا تبه شد و ساز طرب نماند
اي چنگ ناله بركش و اي دف خروش كن

گـلـعذاري ز گلسـتان جهان ما را بس - زين چمن سايه آن سرو روان ما را بـس

مـن و هم صحـبـتي اهـل ريا دورم باد - از گرانان جـهان رطـل گران ما را بـس

قـصر فردوس به پاداش عمل مي‌بخشند - ما کـه رنديم و گدا دير مغان ما را بـس

بـنـشين بر لـب جوي و گذر عمر ببين - کاين اشارت ز جـهان گذران ما را بـس

نـقد بازار جـهان بـنـگر و آزار جـهان - گر شما را نه بس اين سود و زيان ما را بس

يار با ماست چه حاجت که زيادت طلـبيم - دولـت صحبـت آن مونس جان ما را بس

از در خويش خدا را به بهشتم مـفرسـت - کـه سر کوي تو از کون و مکان ما را بس

حافـظ از مشرب قسمت گله ناانصافيست - طبـع چون آب و غزل‌هاي روان ما را بس

دلا رفيق سـفر بخت نيکخواهـت بـس - نـسيم روضـه شيراز پيک راهت بـس

دگر ز مـنزل جانان سفر مـکـن درويش - کـه سير معنوي و کنج خانقاهت بـس

وگر کـمين بگـشايد غمي ز گوشـه دل - حريم درگـه پير مـغان پناهـت بـس

___
بس

شب يلدا؛ مشهد