طواف ابراهیم

.....
و اکنون،
ابراهيمي،
و اسماعيلت را به قربانگاه آورده‌اي.

اسماعيل توکيست؟
چيست؟
مقامت؟
آبرويت؟ شغلت؟ پولت؟ خانه‌ات؟ باغت؟ اتومبيلت؟ خانواده‌ات؟ علمت؟ درجه‌ات؟ هنرت؟ روحانيتت؟ لباست؟ نامت؟ نشانت؟ جانت؟ جوانيت؟ زيبايي‌ات؟ و ....،

آنچه تو را در راه ايمان ضعيف مي‌کند،
آنچه تو را در راه مسئوليت به ترديد مي افکند،
آنچه دلبستگي‌اش نمي‌گذارد تا پيام حق را بشنوي و حقيقت را اعتراف کني،
آنچه تو را به توجيه و تاويل‌هاي مصلحت‌جويانه و
... به فرار مي‌کشاند
و عشق به او کور و کرت مي‌کند

و بالاخره آنچه براي از دست ندادنش،
همه دستاوردهاي ابراهيم وارت را از دست مي دهي،

او اسماعيل تو است!

تو خود آنرا هر که هست و هر چه هست بايد به مني آوري و براي قرباني انتخاب کني.

چه :
ذبح گوسفند بجاي اسماعيل قرباني است،
و ذبح گوسفند به جاي گوسفند قصابي!!!

اي حاج، اکنون به کجا ميروي؟
به خانه؟ به زندگي؟ دنيا؟
رفتن از حج، آنچنان که آمده بودي؟
هرگز. .

و تو اي که نقش ابراهيم را بر عهده داشتي،
نه به بازي
که به عبادت، به عشق،
از نقش ابراهيم به نقش خويش رجعت مکن،

اي که در مقام ابراهيم ايستاده‌اي و بر پاي ابراهيم به پا خاسته‌اي و به دست خداي ابراهيم دست بيعت داده‌اي،
و به سرزمين ايمان و بر فرش خدا به مهماني پا نهاده‌اي
و در گرداب عشق فرو رفتي و خود را در خلق طائف نفي کردي
و در کوهستان‌هاي حيرت و آتش به جستجوي آب تلاش کردي
و آنگاه از مکه، يکسره در عرفات هبوط کردي
و از آنجا، منزل به منزل به سوي خدا رجعت کردي
و با ” آگاهي“ (در پرتو روشني آ‏فتاب عرفات)،
و ”خودآگاهي“ (به روشني پاک شعور حرام)، به جمع سلاح پرداختي،
و هماهنگ زمان و همگام با جمع
از مرز مني گذشتي
و سرزمين عشق و ايمان را از حکومت ابليس‌ها رها کردي،
و در پايان کار گوسفندي را ذبح کردي؛

ابراهيم‌وار زندگي کن!

و در عصر خويش معمار کعبه ايمان باش،
قوم خويش را به حرکت‌آر،
جهت بخش،
به حج‌خوان،
به طواف آر.

______
از اينجا