بحث در مورد "آیات رحمانی"

سوره نازعات هم در مورد قيامت صحبت ميکنه. http://www.persianbb.com/t6209.html
در واقع ميشه کفت، قيامت يکي از مهمترين مطالبي است که در قرآن مطرح شده. البته در ساير کتب آسماني هم يکي از اصول، اعتقاد به بازگشت و محاسبه اعمال هست.
کما اينکه در انجيل بسيار در مورد پادشاهي آسماني صحبت شده که در اون روز "ملک يوم الدين"، پادشاه روز جزا، به حساب مردم، به صداقت و ريا، به فروتني و غرور، به حق پذيري و حق ستيزي، به گذشت و ستم و به همه نيکي ها و همه بدي ها نمره ميده.

سوره نازعات با قسم خوردن شروع ميشه. موصوف اين قسمها، صفاتي است که بر اساس تفاسير، صفات فرشتگان خداست. فرشتگاني که جان بدان را به سختي و جان نيکان را به آسودگي ميگيرند. و فرشتگاني که امر خدا را به سرعت انجام ميدهند و در اطاعت امر از هم سبقت ميگيرند. و فرشتگاني که امور جهان را تدبير ميکنند.

سپس صحبت از روزي است که همه چيز مي لرزد، و به دنبال آن اتفاق مهم ديگري پيش مي آيد که بر اساس آيات بعد زنده شدن مردم است.
در اين روزگار، قلبهاي بعضي از مردم مضطرب است و وحشت در چشمهايشان مشخص است.
در حالي که باوري به اتفاقات در حال انجام ندارند، و از ترس و تعجب؛ از خود مي پرسند: "آيا به زندگي برگشته ايم؟ در حالي که استخوانهاي پوسيده اي بوديم؟"
و در تعجب زنده شدن دوباره خود، مي گويند، "اگر واقعاً قيامتي در کار باشد، بازگشت ما به زندگي بسيار خسارت بار خواهد بود."
قرآن بيان ميکند که اين بازگشت فقط با يک فرياد است، و همه در پاسخ به آن فرياد بر روي زمين آشکار ميشوند. يک فراخوان عمومي، که پيچيدگيهاي خلقت اول انسانها را ندارد. و کسي اين فراخوان را رد نمي کند.

خدا از پيامبر مي پرسد که آيا داستان موسي را از مردم شنيده است؟
و او خود داستان را اينگونه تعريف ميکند:

پروردگار موسي، او را در سرزمين طوي ندا داد که "به سوي فرعون طغيانگر برو و ..."

چيزي که خداوند از موسي ميخواهد به فرعون ابلاغ کند، "تزکيه" است. تزکيه يعني پاک کردن دل از شبهه ها و زنگ ها، از هوي و هوس، از طمع و حرص، از کينه و عداوت، از سنگدلي و ستم.
اينها رفتارهايي است که انسانها را به ذلت و بدبختي ميکشاند. و از همه بدتر آنکه کسي که "تزکيه" نشده و قلبش آلوده به اين بيماريهاست، حاکم بر مردم باشد و قدرت انجام اعمالي مطابق بيماريهاي قلبي خود را داشته باشد.

چيزي ديگر که خدا از موسي ميخواهد تا به فرعون ابلاغ کند، هديت به سوي خدا و ترس از اوست. هدايت به سوي خدا، شايد يعني اينکه خدا را به تو بشناسانم، تا بداني او کيست و تو کيستي. تا بداني که از تو بالاتر و برتر است و به پيروزيهاي خود و قدرتت مغرور نشوي. زيرا غرور و خودخواهي عامل اصلي همه بيماريهاي بالاست.
کسي که بداند در حکومت خداوندي قدرتمند به سر ميبرد که در برابر او احدي توان عرض اندام ندارد، به خود غرّه نميشود. اين درسي است که قرآن ميدهد: غرور سرآغاز گمراهي است؛ چه ابليس، چه فرعون، همه در برابر غرور آسيب پذيرند و تنها درمان آن، شناخت کسي است که از تو برتر است و خضوع در برابر او؛ تا در برابر قانون عدل او سرفرازي نکني و ستم نکني و ديگر بندگان او را تحقير نکني.
براي اثبات حقانيت خود و قدرت خداوند، موسي نشانه ي بزرگي را به فرعون نشان ميدهد. چيزي که فرعون از آن ترسيد و در برابر آن قدرتي نداشت.
اما فرعون تکذيب کرد که آن قدرت را شناخته، و سرکشي کرد. با پشت کردن به حقيقت، فرعون تلاش کرد تا اين نشانه را شکست دهد و قدرت خود را اثبات کند. براي اينکار، همه مردم را جمع کرد تا در حضور آنها با نشانه خدا مبارزه کند. گو اينکه همين گردآوري مردم و به کمک خواستن جادوگران نشان شکست او بود، که او خود قدرت مبارزه ندارد، و محتاج کمک ساحران و نيازمند تأييد مردم بر پيروزيش است.
فرعون، اشتباه ديگري نيز مرتکب شد، غرور خود را بيشتر آشکار کرد و ادعا کرد که او خداوند قدرتمند مردم است.
و خدا به دليل اين غرور و ستمگريهاي ناشي از آن، او را در دنيا و آخرت معذب کرد.

اين داستان، براي کساني عبرت ميشود که از خدا بترسند و مانند فرعون مغرور نباشند. وگرنه، آنان که با شنيدن اين داستان و داستانهاي ديگر، تواضع نمي کنند و بر گردنکشي خود (مانند فرعون) اصرار دارند، عبرت نخواهند گرفت تا زماني که خود دچار شوند.

اما کساني که در دل خود قيامت را تکذيب ميکنند، قرآن آنها را به تفکر ميخواند: آيا بازسازي شما از آفرينش آسمانها پيچيده تر و سخت تر است؟ او خود آسمانها را ساخته، کداميک از قدرتمندان جهان چنين ادعايي مي توانند کنند؟
بر پا ساختن آسمان و قوانين آن، و شب و روز، و گسترش آن، و سپس گستراندن آب بر روي زمين براي آفرينش حيات گياهي، و سپس آفرينش کوهها، همه و همه حاصل آفرينش اوست. و اين آفرينش اوست که مايه زندگي ما و حيوانات آن است.

جالب آنکه، سخن گفتن قرآن از مراحل مختلف آفرينش زمين، 1400 سال پيش بوده است. در شرايطي که مردم زمين را بشقابي بر روي شاخ گاوها ميپنداشتند، قرآن ميگويد گسترش آب بر روي زمين، بعد از خلقت اوليه زمين بوده است. يعني بر خلاف تفکر عوام در آن زمان، ميگويد که زمين هميشه به همين گونه که مي بينيم نبوده است. پس از آفرينش آب، گياهان آفريده شده اند. جالب است که "گسترش زمين"، پس از آفرينش روز و شب ذکر شده، شايد، به اين معني که آن گوي آتشين اوليه که مسلماً روز و شب داشته است، پس از مدت زماني منجمد و مسطح شده است.
و سپس منت مي نهد که گياهان و آبي که خداوند آفريده است، مايه زندگي شما و حيواناتي است که وسيله آسايش و پيشرفت شما و غذاي شما هستند.

که چه؟

که اينکه خدايي که همه اينها را ساخته است، عاجز نيست از اينکه شما را دوباره زنده کند، و همين زمين و آسمان را (چنانچه در سوره نبأ نيز خوانديم) دگرگون کند و قيامت را برپا کند.

کيست که بترسد و عبرت بگيرد.....

علي بابا نوشته بود:

ببخشيد گرم تفسير بوديد
ولي به نظر بنده بي دين !!! اگه شما بتونيد کاري کنيد که حتي يه نفر از قرآن خوشش بياد و بطرفش بره کار بسيار بسيار بزرگي کرديد.
البته من نميخوام ارزش کارتونو بيارم پايين ولي اون کار رو هم فکر ميکنم در کنارش بتونيد انجام بديد
موفق باشي دوست عزيز علي بابا

چرا متوجه نشديد ؟
من که بالا ساده گفته بودم .
ميتونيد موضوعت جالب و موضوعاتي که بچه ها باهاش درگير هستند رو اينجا بياريد خيلي خوب ميشه .