قصه مردی که لب نداشت!

یه مردی بود حسین قلی
چشاش سیا لُپاش گُلی
غصه و قرض و تب نداشت
اما واسه خنده لب نداشت.

خنده ي بی لب کی دیده؟
مهتاب بی شب کی دیده؟
لب که نباشه خنده نیس
پَر نباشه پرنده نیس

شبای دراز بی سحر
حسین قلی نشس پَکر
تو رخت خوابش دَمرو
تا بوق سگ اوهو اوهو
تموم دنیا جمع شدن
هی راس شدن هی خم شدن
فرمایشا طبق طبق
همه گی به دورش وق و وق
بستن به نافش چپ و راس
جوشونده ی ملاپیناس
دَم اش دادن جوون و پیر
نصیحتای بی نظیر:

"-حیسن قلی غصه خورک
خنده نداری به درک!
خنده که شادی نمی شه
عیش دومادی نمی شه.
خنده ي لب پِشکِ خَره
خنده ي دل تاج سره،
خنده ي لب خاک و گِله
خنده ی اصلی به دله..."

حیف که وقتی خوابه دل
وز هوسی خرابه دل،
وقتی که هوای دل پسه
اسیر چنگ هوسه،
دلسوزی از قصه جداس
هر چی بگی بادِ هواس!

حسین قلی با اشک و آه
رف دَمِ باغچه لبِ چاه
گف:"-ننه چاه، هلاک ات ام
مُرده ی خُلق پاکت ام!
حسرت جون ام رو دیدی
لبتو امونت نمی دی؟
لبتو بده خنده کنم
یه عیش پاینده کنم".

ننه چاهه گفت:
"-یاوه نگو، مگه تو خلی؟
اگه لبمو بدم به تو
صبح، چه امونت چه گرو،
واسه یی که لب تر ببکن
چی چی تو سماور ببکن؟
ضو بگیرن رَت بگیرن
وضو بی طاهارت بگیرن؟
ظهر که می باس آب بکشن
بالای باهار خواب بکشن،
یا شب میان آب ببرن
سبو رو به سرداب ببرن،

سطلو که بالا کشیدن
لب چاهو این جا ندیدن
کجا بذارن که جا باشه
لایق سطل ما باشه؟

دید که نه وال لا، حق می گه
گر چه یه خورده لق میگه.

حسین قلی با اشک و آ
رف لب حوض ماهیا
گُف:"-بابا حوضِ ترتری
به آرزوم راه می بری؟
می دی که امانت ببرم
راهی به حاجت ببرم
لبت رو مرد و مردونه
با خودم یه ساعت ببرم؟"

حوض بابا غصه دار شد
غم به دلش هوار شد
گف:"- بَبَه جان، بگم چی
اگه نخام که هم چی
نشکنه قلب نازت
غم نکنه درازت:
حوض که لب اش نباشه
اوضاش به هم می پاشه
آب اش می ره تو پِی گا
به کل ميرُمبه از جا."

دید که نه وال لا، حقه
فوق اش یه خورده لَقه

حسین قلی اوهون اوهون
رف تو حیاط، به پشت بون
گف:"-بیا و ثواب کن
یه خیر بی حساب بکن:
آباد شه خونمون ات
سالم بمونه جون ات!
با خُلق بی بائونه ت
لبِ تو بده امونت
باش یه شیکم بخندم
غصه رو بار ببندم
نشاط یامُف بکنم
کفش غمو چَن ساعتی
جلو پاهاش جُف بکنم."

بون به صدا دراومد
به اشک و آ دراومد:
"-حسین قلی فدات شم،
وصله ی کفش پات شم
می بینی چی کردی با ما
که خجلت ایم سراپا؟
اگه لب من نباشه
جا نودونی م کجا شه؟
بارون که شر شرو شِه
تو مُخِ دیفار فرو شه
دیفار که نمکشینه
یه هُو از پا نشینه،
هر بابایی می دونه
خونه که رو پاش نمونه
کارِ بون اش خرابه
پل اش اون ورِ آبه.

دیگه چه بونی چه کشکی؟
آب که نبود چه مشکی؟"

دید که نه وال لا، حق می گه
فوق اش یه خورده لَق می گه

حسین قلی زار و زبون
وِیله زنون گریه کنون
لب اش نبود خنده می خواس
شادی یِ پاینده می خواس.

پا شد و به بازارچه دوید
سفره و دستارچه خرید
مچ پیچ و کول بار و سبد
سبوچه و لولِنگ و نمد
دوید این سر بازار
دوید اون سر بازار
اول خدا رو یاد کرد
سه تا سکه جدا کرد
آجیل کارگشا گرفت
از هم دیگه سوا گرفت
که حاجت اش روا بشه
گره اش ایشال لا وا بشه
بعد سر کیسه وا کرد
سکه ها رو جدا کرد
عرض به حضور سرورم
چی بخرم چی چی نخرم:
خرید انواع چیزا
کیشمیشا و مویزا،

تا نخوری ندانی
حلوای تن تنانی،
لواشک و مشغولاتی
آجیلای قاتی پاتی
ارده و پادرازی
پنیر لقمه قاضی،

خانمایی که شو مائین
آقایونی که شومائین:
با هف عصای شیش منی
با هف تا کفش آهنی
تو دشتِ نه آب و نه علف
راهِ شو کشید و رفت و رف
هر کجا نگاش کشیده شد
هیچ چی جز این دیده نشد:
خشکه کلوخ و خار و خس
تپه و کوهِ لُخت و بس:
قطار کوهای کبود
مثِ شترای تشنه بود
سینه ی خشک تپه ها
مثِ پیرزن وَختِ دعا.

"-حسین قلی غصه خورک
خنده نداشتی به درک!
خوشی بیخِ دندون ات نبود
راه بیابونت چی بود؟

راه دراز بی حیا
روز راه بیا شب راه بیا
هف روز و شب بکوب بکوب
نه صُب خوابیدی نه غروب
سفره ی بی نونو ببین
دشت و بیابونو ببین:
کوزه ی خشک ات سر راه
چشم سیات حلقه ی چاه
خوبه که امیدت به خداس
وگرنه لاش خور تو هواس!"

حسین قلی، تِلو خورون
گشنه و تشنه نِصبه جون
خَسه خَسه پا می کشید
تا به لب دریا رسید.
از همه چی وامونده بود
فقط ام یه دریا مونده بود.

"-ببین، دریای لَم لَم
فدای هیکل ات شم
نمی شه عزت ات کم
از اون لب درازوت
درازتر از دو بازوت
یه چیزی خیر ما کُن
حسرت ما دوا کن:
لبی بده امونت
دعا کنیم به جون ات."

"-دل ات خوشه حسین قلی
سر پا نشسته چوتولی.
فدای موی بورت!
کو عقلت کو شعورت!
ضررای کارو جَم بزن
بساط مارو هم نزن!
مَچِده و مناره ش
یه دریاس و کناره ش.
لب شو بدم کو ساحل اش؟
کو جیگرکی اش کو جاهل اش؟
کو سایبون اش کو مشتری ش؟
کو فوفول اش کو ناز پری ش؟
کو ناز فروش و نازخرش؟
کو عشوه ئی کو چِش چَرش؟"

حسین قلی حسرت به دل
یه پاش رو خاک یه پاش تو گِل
دساش از پاهاش درازترک
برگشت خونه ش به حال سگ.
دید سر کوچه راه به راه
باغچه و حوض و بوم و چاه
هِرتِه زنون ریسه می رن
می خونن و بشکن می زنن:

"-آی خنده خنده خنده
رسیدی به عرض بنده؟
دشت و هامونو دیدی؟
زمین و زمونو دیدی؟
انار گلگون می خندید؟
پسه ی خندون می خندید؟
خنده زدن لب نمی خواد
داریه و دُمبک نمی خواد:
یه دل می خواد که شاد باشه
از بند غم آزاد باشه
یه بُر عروس غصه رو
به تئنایی دوماد باشه!
حسین قلی!
حسین قلی!
حسین قلی حسین قلی حسین قلی!"

aram نوشته بود:

یه مردی بود حسین قلی
چشاش سیا لُپاش گُلی
غصه و قرض و تب نداشت
اما واسه خنده لب نداشت.

خنده ي بی لب کی دیده؟
مهتاب بی شب کی دیده؟
لب که نباشه خنده نیس
پَر نباشه پرنده نیس

شبای دراز بی سحر
حسین قلی نشس پَکر
تو رخت خوابش دَمرو
تا بوق سگ اوهو اوهو
تموم دنیا جمع شدن
هی راس شدن هی خم شدن
فرمایشا طبق طبق
همه گی به دورش وق و وق
بستن به نافش چپ و راس
جوشونده ی ملاپیناس
دَم اش دادن جوون و پیر
نصیحتای بی نظیر:

"-حیسن قلی غصه خورک
خنده نداری به درک!
خنده که شادی نمی شه
عیش دومادی نمی شه.
خنده ي لب پِشکِ خَره
خنده ي دل تاج سره،
خنده ي لب خاک و گِله
خنده ی اصلی به دله..."

حیف که وقتی خوابه دل
وز هوسی خرابه دل،
وقتی که هوای دل پسه
اسیر چنگ هوسه،
دلسوزی از قصه جداس
هر چی بگی بادِ هواس!

حسین قلی با اشک و آه
رف دَمِ باغچه لبِ چاه
گف:"-ننه چاه، هلاک ات ام
مُرده ی خُلق پاکت ام!
حسرت جون ام رو دیدی
لبتو امونت نمی دی؟
لبتو بده خنده کنم
یه عیش پاینده کنم".

ننه چاهه گفت:
"-یاوه نگو، مگه تو خلی؟
اگه لبمو بدم به تو
صبح، چه امونت چه گرو،
واسه یی که لب تر ببکن
چی چی تو سماور ببکن؟
ضو بگیرن رَت بگیرن
وضو بی طاهارت بگیرن؟
ظهر که می باس آب بکشن
بالای باهار خواب بکشن،
یا شب میان آب ببرن
سبو رو به سرداب ببرن،

سطلو که بالا کشیدن
لب چاهو این جا ندیدن
کجا بذارن که جا باشه
لایق سطل ما باشه؟

دید که نه وال لا، حق می گه
گر چه یه خورده لق میگه.

حسین قلی با اشک و آ
رف لب حوض ماهیا
گُف:"-بابا حوضِ ترتری
به آرزوم راه می بری؟
می دی که امانت ببرم
راهی به حاجت ببرم
لبت رو مرد و مردونه
با خودم یه ساعت ببرم؟"

حوض بابا غصه دار شد
غم به دلش هوار شد
گف:"- بَبَه جان، بگم چی
اگه نخام که هم چی
نشکنه قلب نازت
غم نکنه درازت:
حوض که لب اش نباشه
اوضاش به هم می پاشه
آب اش می ره تو پِی گا
به کل ميرُمبه از جا."

دید که نه وال لا، حقه
فوق اش یه خورده لَقه

حسین قلی اوهون اوهون
رف تو حیاط، به پشت بون
گف:"-بیا و ثواب کن
یه خیر بی حساب بکن:
آباد شه خونمون ات
سالم بمونه جون ات!
با خُلق بی بائونه ت
لبِ تو بده امونت
باش یه شیکم بخندم
غصه رو بار ببندم
نشاط یامُف بکنم
کفش غمو چَن ساعتی
جلو پاهاش جُف بکنم."

بون به صدا دراومد
به اشک و آ دراومد:
"-حسین قلی فدات شم،
وصله ی کفش پات شم
می بینی چی کردی با ما
که خجلت ایم سراپا؟
اگه لب من نباشه
جا نودونی م کجا شه؟
بارون که شر شرو شِه
تو مُخِ دیفار فرو شه
دیفار که نمکشینه
یه هُو از پا نشینه،
هر بابایی می دونه
خونه که رو پاش نمونه
کارِ بون اش خرابه
پل اش اون ورِ آبه.

دیگه چه بونی چه کشکی؟
آب که نبود چه مشکی؟"

دید که نه وال لا، حق می گه
فوق اش یه خورده لَق می گه

حسین قلی زار و زبون
وِیله زنون گریه کنون
لب اش نبود خنده می خواس
شادی یِ پاینده می خواس.

پا شد و به بازارچه دوید
سفره و دستارچه خرید
مچ پیچ و کول بار و سبد
سبوچه و لولِنگ و نمد
دوید این سر بازار
دوید اون سر بازار
اول خدا رو یاد کرد
سه تا سکه جدا کرد
آجیل کارگشا گرفت
از هم دیگه سوا گرفت
که حاجت اش روا بشه
گره اش ایشال لا وا بشه
بعد سر کیسه وا کرد
سکه ها رو جدا کرد
عرض به حضور سرورم
چی بخرم چی چی نخرم:
خرید انواع چیزا
کیشمیشا و مویزا،

تا نخوری ندانی
حلوای تن تنانی،
لواشک و مشغولاتی
آجیلای قاتی پاتی
ارده و پادرازی
پنیر لقمه قاضی،

خانمایی که شو مائین
آقایونی که شومائین:
با هف عصای شیش منی
با هف تا کفش آهنی
تو دشتِ نه آب و نه علف
راهِ شو کشید و رفت و رف
هر کجا نگاش کشیده شد
هیچ چی جز این دیده نشد:
خشکه کلوخ و خار و خس
تپه و کوهِ لُخت و بس:
قطار کوهای کبود
مثِ شترای تشنه بود
سینه ی خشک تپه ها
مثِ پیرزن وَختِ دعا.

"-حسین قلی غصه خورک
خنده نداشتی به درک!
خوشی بیخِ دندون ات نبود
راه بیابونت چی بود؟

راه دراز بی حیا
روز راه بیا شب راه بیا
هف روز و شب بکوب بکوب
نه صُب خوابیدی نه غروب
سفره ی بی نونو ببین
دشت و بیابونو ببین:
کوزه ی خشک ات سر راه
چشم سیات حلقه ی چاه
خوبه که امیدت به خداس
وگرنه لاش خور تو هواس!"

حسین قلی، تِلو خورون
گشنه و تشنه نِصبه جون
خَسه خَسه پا می کشید
تا به لب دریا رسید.
از همه چی وامونده بود
فقط ام یه دریا مونده بود.

"-ببین، دریای لَم لَم
فدای هیکل ات شم
نمی شه عزت ات کم
از اون لب درازوت
درازتر از دو بازوت
یه چیزی خیر ما کُن
حسرت ما دوا کن:
لبی بده امونت
دعا کنیم به جون ات."

"-دل ات خوشه حسین قلی
سر پا نشسته چوتولی.
فدای موی بورت!
کو عقلت کو شعورت!
ضررای کارو جَم بزن
بساط مارو هم نزن!
مَچِده و مناره ش
یه دریاس و کناره ش.
لب شو بدم کو ساحل اش؟
کو جیگرکی اش کو جاهل اش؟
کو سایبون اش کو مشتری ش؟
کو فوفول اش کو ناز پری ش؟
کو ناز فروش و نازخرش؟
کو عشوه ئی کو چِش چَرش؟"

حسین قلی حسرت به دل
یه پاش رو خاک یه پاش تو گِل
دساش از پاهاش درازترک
برگشت خونه ش به حال سگ.
دید سر کوچه راه به راه
باغچه و حوض و بوم و چاه
هِرتِه زنون ریسه می رن
می خونن و بشکن می زنن:

"-آی خنده خنده خنده
رسیدی به عرض بنده؟
دشت و هامونو دیدی؟
زمین و زمونو دیدی؟
انار گلگون می خندید؟
پسه ی خندون می خندید؟
خنده زدن لب نمی خواد
داریه و دُمبک نمی خواد:
یه دل می خواد که شاد باشه
از بند غم آزاد باشه
یه بُر عروس غصه رو
به تئنایی دوماد باشه!
حسین قلی!
حسین قلی!
حسین قلی حسین قلی حسین قلی!"

اقا اين شعر از کيه؟از شاملو نيست؟

s_mr66 نوشته بود:

aram نوشته بود:

یه مردی بود حسین قلی
چشاش سیا لُپاش گُلی...

اقا اين شعر از کيه؟از شاملو نيست؟

درسته. شاملو مجموعه ي "در آستانه"