مشاعره

من دلم ماري رو مي خواد
من دلم ماري رو مي خواد
ماري منو نمي خواد

دل اي دل. دل اي دل .دل اي دل اي دل
اي دل تو خريداي نداري
افسون شدي و ياري نداري
نفرين به تو اي دل دل غافل
تو که گرمي بازاري نداري
Mr. Green

ياري که داد بر باد آرام و طاقتم را

اي واي اگر نداند قدر محبتم را

اي جان جان جان مت نامديم ار بهر نان
برجه گدارويي مکن در بزم سلطان ساقيا

ستاره’ غريب نوشته بود:

اي جان جان جان مت نامديم ار بهر نان
برجه گدارويي مکن در بزم سلطان ساقيا

درستش اينه :
اي جان جان جان جان ما نامديم از بهر نان ....

اگر تو روي نپوشي بدين لطافت و حسن
دگر نبيني در پارس پارسايي را

سعدي

نازي نازي امشب دلم مست توئه
نازي دل خستم هنوز دست توئه

همه کس طالب يارند چه هشيار و چه مست
همه جا خانه عشق است چه مسجد چه کنشت
حافظ

تو به آفتاب ماني ز کمال حسن طلعت
که نظر نميتواند که ببيندت که ماهي

سعدي

يارم چو قدح در دست گيرد
بازار بتان شکست گيرد

در غمش هر شب به گردون پيک آهم مي‌رسد

صبرکن، اي دل! شبي آخر به ما هم مي‌رسد

داشت عباس قلي خان پسري
پسر بي ادب و بي هنري

اسم او بود علي مردان خان
کلفت خانه ز دستش به امان

پشت کالسکه ي مردم مي جست
دل کالسکه نشين را مي خست

هر سحر گه دم در بر لب جو
بود چون کرم به گل رفته فرو

بس که بود آن پسره خيره و بد
همه از او بدشان مي آمد

هر چه مي گفت للـه لج مي کرد
دهنش را به للـه کج مي کرد

هر کجا لانه ي گنجشکي بود
بچه گنجشک در آوردي زود

هر چه مي دادند مي گفت کمست
مادرش مات که اين چه شکمست

نه پدر راضي از او نه مادر
نه معلم نه للـه نه نوکر

اي پسر جان من اين قصه بخوان
تو مشو مثل علي مردان خان

Iraj Mirza

يوسف گمگشته باز آيد به کنعان غم مخور
کلبه احزان شود روزي گلستان غم مخور

روزي که چرخ از گل ما کوزه ها کند
زنهار کاسه سر ما پر شراب کن
خيام

نگيرد تو را دست جز نيکوي
گر از مرد دانا سخن بشنوي
فردوسي

قطره نوشته بود:

روزي که چرخ از گل ما کوزه ها کند
زنهار کاسه سر ما پر شراب کن
خيام

اين شعر از سعدي بود
از تو بعيده!!!

يار ما چون گيرد آغاز سماع
قدسيان در عرش دست افشان کنند