مشاعره

تو به دل هستي و اين قوم به گل مي‌جويند
تو به جانستي و اين جمع جهانگردانند

"استاد شهريار"

دل به اميد روي او همدم جان نمي شود
جان به هواي کوي او خدمت تن نمي کند

در سايه گل بلبل از اين غصه خزيده
گل نيز چو من در غمشان جامه دريده
عارف قزويني

همي گويم و گفته‌ام بارها
بود کيش من مهر دلدارها

----------
احتمالاْ از علامه طباطبايي

از گل شنيدم بوي او
مستانه رفتم سوي او
تا چون غبار کوي او
در کوي جان منزل کند
رهي معيري

ستاره’ غريب نوشته بود:

از گل شنيدم بوي او
مستانه رفتم سوي او
تا چون غبار کوي او
در کوي جان منزل کند
رهي معيري

« در کوي جان منزل کند » هست. اينم بيت اولش :

در پيش بي دردان چرا فرياد بي حاصل کنم
گر شکوه اي دارم ز دل با يار صاحبدل کنم

ببخشيد
در کوي جان منزل کنم هستش.
لطفا با اين بيت شروع کنيد:
من ازين دلق مرقع به در آيم روزي
تا همه خلق ببينند که زناري هست

تا يکي قطره چشيدم منش از چشمه‌ي قاف
کوه در چشمه و دريا به سبو مي‌بينم
"استاد شهريار"

ما هم شکسته خاطر و ديوانه بوده ايم
ما هم اسير طرهء جانانه بوده ايم
رهي معيري

مرا به هيچ مقامي نبود غير تو کامي
طواف و سعي که کردم به جست و جوي تو کردم

مهيا تا کند اجزاي او را
ستاند از لاله و گل رنگ و بو را
ز دريا عمق و از خورشيد گرمي
ز آهن سختي از گلبرگ نرمي

اي باده نوشين ، نگشائي دل ما را
مشکل ، که کسي چاره کند مشکل ما را
"رهي معيري"

اگر بار گران بوديم رفتيم
اگر نا مهربان بوديم رفتيم
شما با کاروان خود بمانيد
که ما بي ساربان بوديم و رفتيم
بچه ها براي هميشه خداحافظ.حلالم کنيد.

ستاره’ غريب نوشته بود:

اگر بار گران بوديم رفتيم
اگر نا مهربان بوديم رفتيم
شما با کاروان خود بمانيد
که ما بي ساربان بوديم و رفتيم
بچه ها براي هميشه خداحافظ.حلالم کنيد.

بچه ها کجاييد من برگشتم.کارم جور نشد.بيايد ديگه........... d'oh!

(من با چي بايد شروع کنم؟با "م" يا "د"يا "ه" شايدم با نقطه!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)
ما در ره دوست نقص پيمان نکنيم
گر جان طلبيد دريغ از جان نکنيم
دنيا اگر از زيبا رويان لبريز شود
ما پشت به دوستان قديمي نکنيم