مشاعره

من چه در پاي تو ريزم که پسند تو بود؟
سر و جان را نتوان گفت که مقداري هست

تشنه اي بس که به آغوش گنهرفتي و باز
آمدي تشنه تر ازروز نخستين به کنار
فريدون توللي

راست است اينکه مرا تيز پر است
ليک پرواز زمان تيز تر است
خانلري

تنها نه هر دو ديده من محو روي توست
سوي تو از هر سر مژگان اشاره ايست
استاد سيد کريم امير فيروز کوهي

تيغ برآر از نيام زهر در افکن ز جام
کز قبل ما قبول وز طرف ما رضاست
سعدي

تا سوي خرابات شد آن شاه خرابات
همواره منم معتکف راه خرابات
سنايي غزنوي

تنها نفسي با تو نشستن هوسم بود

بالله که بجز يادِ تو ، گر هيچ کسم هست

"مشيري"

تو را به خاک زند هر چه را بر افرازي
بغير رايتآهي که بر افراشتي است
صائب تبريزي

تنها نه ز راز دل من پرده برافتاد .... تا بود فلک شيوه او پرده دري بود

در هوس خيال او همچو خيار گشته ام
وز سر رشک نام او نام رخ قمر برم

من در اين گوشه که از دنيا بيرون است
آفتابي به سرم نيست
از بهاران خبرم نيست
آنچه مي بينم ديوار است
"هوشنگ ابتهاج"

تا که از تارم ميخانه نشان خواهد بود
طاق ابروي توام قبله جان خواهد بود
شهريار

در زلف چون کمندش اي دل مپيچ کانجا
سرها نهفته باشد بي جرم و بي جنايت
حافظ

تن ز جان و جان ز تن مستور نيست
ليک کس را ديدن جان دستور نيست
مولانا

تن زنده والا به ورزندگيست
که ورزندگي مايهء زندگيست