مشاعره

ما را نگارند به يک خانهء ويران
يارب بستان داد فقيران از اميران
چه کج رفتاري اي چرخ..........
عارف قزويني

خوش هوايي است فرح بخش خدايا بفرست .... نازنيني که به رويش مي گلگون نوشيم

مرغ دل زيرک و آزادي از اين دام وصال
که خم گيسوي او بافته چون شست به هم
وصال شيرازي

مگرم چشم سياه تو بياموزد کار
ورنه مستوري و مستي همه کس نتوانند
"حافظ"

ديده ما چو به اميد تو درياست چرا ..... به تفرج گذري بر لب دريا نکني!

يا رب آن نو گل خندان که سپردي به منش
مي سپارم به تو از بهر حسود چمنش

شيداي توام تاج سرم بيا به سرم
رسواي توام چشم ترم بنشين به برم

ما خاک را به نظر کيميا کنيم
صد درد را به گوشهء چشمي دوا کنيم
شاه نعمت الله ولي

مي گريستم در دلم با درد دوست
او گمان مي کرد اشک چشم اوست

تا ساقي اين بزم تويي بادهء گلرنگ
اين گرمي و لطف از اثر خوي تو دارد
استاد احمد گلچين معاني

دادگرا تو را فلک جرعه کش پياله باد .... دشمن دل سياه تو غرقه به خون چو لاله باد

در دل شب از غمت
يک آسمان اختر بريزم
اسماعيل نواب صفوي

منادي مي کند در شهر امروز
که خون عاشقان بر گردن دل
عطار

لاجرم هرکس که بالاتر نشست
استخوانش سخت تر خواهد شکست

تطاولي که تو کردي به دوستي با من
من آن به دشمن خونخوار خويش نپسندم
سعدي