مشاعره

مبادا آسمان بي بال و بي پر
مبادا در زمين ديوار بي در
قيصر امين پور

روزگاريست که سوداي بتان دين منست
غم اين کار نشاط دل غمگين منست
حافظ

تو را آتش عشق اگر پر بسوخت
مرا بين که از پاي تا سر بسوخت

تنها نه ز راز من پرده بر افتاد
تا بود فلك شيوه او پرده دري بود
حافظ

دوش ديدم که ملائک در ميخانه زدند
گل ادم بسرشتند و به پيمانه زدند

دلي سر بلند و سري سر به زير
از اين دست عمري به سر برده ايم
قيصر امين پور

+++++
خانم ايست گرل؛ قراره که تويه مشاعره، پيوست امضاء نداشته باشيم؛ اطفا دقت شود

-------------
انتخاب رنگ قرمز تصادفي مي باشد
انتخاب رنگ آبي تصادفي نمي باشد

ما را رها کنيد در اين رنج بي حساب
با قلب پاره پاره و با سينه اي کباب

امام خميني

با من بگو که آيا من نيز
در روزگار آمدنت هستم؟
قيصر امين پور

من ره به خلوت عشق هرگز نبرده بودم
پيدا نمي شدي تو شايد که مرده بودم

مرا که با تو شادم پریشان مکن
بیا و سیل اشکم به دامان مکن

محمد علی شیرازی

نيست بر لوح دلم جز الف قامت يار
چکنم حرف دگر ياد نداد استادم
حافظ

مني که با بغض تو سينمو چاک مي کردم
داشتم خودم رو واسهء اشکات هلاک مي کردم

من بي مايه كه باشم كه خريدار تو باشم
حيف باشد كه تو يار من و من يار تو باشم

منشور فروردينچو زمان رد کند همي
ارديبهشت تکيه به مسند کندهمي
مهدي اخوان ثالث

يك چشم من اندر غم دلدار گريست
چشم دگرم حسود بود و نگريست

چون روز وصال آمد او را بستم
گفتم نگريستي نبايد نگريست