مشاعره

دوش ديدم که ملايک در ميخانه زدند
گل آدم بسرشتند و به پيمانه زدند

دل تو را دادم چو ديدم روي تو
کز همه خوبان پسنديدم روي تو
رهي معيري

ولي تو تا لب معشوق و جام مي خواهي
طمع مدار كه كاري دگر تواني كرد
حافظ

دشمن خويشه رهي که از دوستداران دو روي
دشمني بيني و خاموش به پاس دوستي
رهي معيري

ياد باد آنكه زما وقت سفر ياد نكرد
به وداعي دل غمديده ما شاد نكرد
حافظ

دمي نشستني و رفتي ولي به محفل ما
هنوز بوي گل و عطر ياسمن باقي است
رهي معيري

تا چند اسير رنگ و بو خواهي شد
چند از پي هر زشت و نکو خواهي شد

خيام

دور شو مردم نا اهل دور از مردمي
ديو گردد هر که آميزش به اهرمن کند
رهي معيري

در دهر هرآنکه نيم ناني دارد
از بهر نشست آشياني دارد

خيام

ذل مي روذ زدستم صاحب دلان خدا را
دردا كه راز پنهان خواهد شد آشكارا
حافظ

اومدم که بگم عاشقتم حيف نشد
اومدم ببوسم لباتو من وقت نشد

دلا دلالت خيرت کنم به راه نجات
مکن به فسق مباهات و زهد هم مفروش

حافظ

شكر ايزد كه ميان من و او صلح افتاد
صوفيان رقص كنان ساغر شكرانه زدند
حافظ

دلش را با غريبي آشنايي است
به هم اعضاي او وصل از جدايي است
قيصر امين پور

تنها همه شب من و چراغی
مونس شده تا بگاه روزم
گاهی بکشم به آه سردش
گاه از تف سینه برفروزم
خاقاني