مشاعره

تو آمدي ز دورها و دور ها
ز سرزمين عطر ها و نورها
نشانده اي مرا کنون به زورقي
ز عاج ها ز ابر ها بلور ها
مرا ببر اميد دلنوار من
ببر به شهر شعر ها و شور ها

فروغ فرخ زاد

آن هيچ کس که هرگز نشنيده اي منم
هم دوستدار هرگز و هم خواستار هيچ

چون نيست ز هر چه هست جز باد بدست

چون هست ز هر چه نيست نقصان و شکست

انگار که هر چه هست در عالم نيست

پندار که هر چه نيست در عالم هست

تا تو مراد من دهي کشته مرا فراق تو
تا تو به داد من رسي من به خدا رسيده ام

مرغ باغ ملکوتم ، نيم از عالم خاک

چند روزي قفسي ساخته اند از بدنم

من از کجا سر راه تو آمدم ناگاه
چه کرد با دل من آن نگاه شيرين آه

هان اي دل عبرت بين از ديده نظر کن هان
ايوان مدائن را آيينهء عبرت دان

نگاه کن که غم درون ديده ام
چگونه قطره قطره آب مي شود
چگونه سايه سياه سرکشم
اسير دست آفتاب مي شود

دستم بگرفت و پا بپا برد

تا شيوه راه رفتن آموخت

يک حرف و دو حرف بر زبانم

الفاظ نهاد و گفتن آموخت

پس هستي من زهستي اوست

تا هستم و هست، دارمش دوست

ايرج ميرزا

تو دوري از برم دل در برم نيست
هواي ديگري اندر سرم نيست

تا پاي تو رنجه گشت و با درد بساخت

مسکين دل رنجور من از درد گداخت

گويا که ز روزگار دردي دارد

اين درد که در پاي تو خود را انداخت

تو کز محنت ديگران بي غمي
نشايد که نامت نهند آدمي

ياري اندر کس نميبينم ياران را چه شد

دوستي کي اخر امد دوستداران را چه شد ؟؟؟؟؟؟

در ازل پرتوي حسنت زتجلي دم زد
عشق پيدا شد و آتش به همه عالم زد

در اين سراي بي کسي کسي به در نمي زند
به دشت پر ملال ما پرنده پر نمي زند