مشاعره

دوشم خوش بود ساعتي پنداري

کفاره خوش دلي دوست امشب..

به موج آويز و از ساحل بپرهيز
همه درياست ما را آشيانه
اقبال لاهوري

هرکسي هم نفسم شددست آخرقفسم شد
منه ساده بخيالم که همه کاروکسم شد

يدي که رسوا شد دلم ...... غـــــــرق تمنا شد دلم
ديدي که من با اين دل ...... بـــي آرزو عاشق شدم

مرده بدم زنده شدم گريه بدم خنده شدم
دولت عشق آمد و من دولت پاينده شدم

من بخال لبت اي دوست گرفتار شدم
چشم بيمار تو را ديدم و بيمار شدم

آنيتا ديگه قرار نبود با دله ما بازي کنيا ؛ تفالي زدي به ديوان پير جماران ؟ Brick wall

********

منصور حلاج آن نهنگ دريا...

کز پنبه تن دانه ي جان کرد جدا...

روزيکه انا الحق به زبان مي آورد..

منصور کجا بود ؟ خدا بود خدا...ًً

الهي دل بلا بي دل بلا بي گنه چشمان کره دل مبتلا بي
اگر چشمان نکردي ديده باني چه داند دل که خوبان در کجابي
بابا طاهر

يا رب بر خلق تکيه گاهم نکني
محتاج گدا و پادشاهم نکني
موي سيهم سپيد کردي به کرم
با موي سپيد رو سياهم نکني

ياور مظلوم باش راه حقيقت برو
آگه ازين راز باش نان ونوا نيست نه
سليمان کرمي

همه عمر همچو "شهري" طلب مدد از او کن
که به جز علي نباشد به جهان گره‌گشايي
(عباس شهري)

ياد تو شب و روز قرين دل ماست

بردار که بيحاصلي از حاصل ماست

الحمد که چون تو رهنمايي داريم

کز گمشدگانيم که غم منزل ماست

تو کيستي،که اينگونه،بي تو بي تابم؟
شب از هجوم خيالت نمي برد خوابم

مهر تو در سرم غوغا به پا کند
اين آتش تو را مهر دگر نکرد
سليمان کرمي

anahita نوشته بود:

تو کيستي،که اينگونه،بي تو بي تابم؟
شب از هجوم خيالت نمي برد خوابم

((((((تو کيستي که من اينگونه بيتو...)))))

دلم جواب بلي مي دهد صلاي ترا

صلا بزن که بجان مي خرم بلاي ترا

استاد شهريار