مشاعره

تو با کبوتر و لبخند به گزمه ها گفتي :
باغ است،
تيرتان به خطا مي رود
ميوه ها ميميرند ...
"..."

دردم از يار است و درمان نيز هم
دل فداي او شد و جان نيز هم

من همان روز ز فرهاد طمع ببريدم
که عنان دل شيدا به لب شيرين داد

حافظ

دنيا بمثل چو کوزه‌ي زرينست

گه آب درو تلخ و گهي شيرينست

تو غره مشو که عمر من چندينست

کين اسب عمل مدام زير زينست

"شيخ ابو سعيد ابوالخير (ره)"

تنم تنها نمي‌خواهد که در کاشانه بنشيند
دلم را دل نمي‌آيد که بي جانانه بنشيند

خواجوي کرماني

دوش ديدم که ملائک در ميخانه زدند..

گل آدم بسرشتند و به پيمانه زدند..

دلا مردم دل خونين پسندند
دلا خون شو که مردم خون پسندند
Think

دور دار از خاک و خون دامن چو بر ما بگذري
کاندر اين ره کشته بسيارند قربان شما

حافظ

امان از دوغ ليلي
ماستش کم بود آبش خيلي
Mr. Green

يا رب مکن از لطف پريشان ما را

هرچند که هست جرم و عصيان ما را

شيخ ابو سعيد

اي صبا گر به جوانان چمن بازرسي
خدمت ما برسان سرو و گل و ريحان را
حافظ

آن روز که آتش محبت افروخت

عاشق روش سوز ، ز معشوق آموخت..

توبه ام بي ثمر و بي سر سامان شده است
دلِ من توبـه شکستُ به تمنّــــا افتــــاد
حـــال ، فـــــردا دگر اصــــرار و تمنّا کــنمش
گر پذيرفت ، سـرم يکـــسره بر پا افتــــاد

در ديده به جاي خواب آب است مرا

زيرا که به ديدنت شتابست مرا..

از سينه تنگم دل ديوانه گريزد
ديوانه عجب نيست که از خانه گريزد