مشاعره

مرا اميـــد وصــــال تو زنـــده مــي دارد
وگرنه هردمم از هجر توست بيم هلاک

حافظ

کار دلم به جان رسد کارد به استخوان رسد
ناله زنم بگويدم دم مزن و بيان مکن

نام نيک رفتگان ضايع مکن
تا بماند نام نيکت ماندگار

سعدي

رخشنده گوهريم که اندر درون سنگ
از تاب مهر آبي و رنگي گرفته ايم
ميرزا حبيب خراساني

من نروم جاي دگر.کي شنوم راي دگر
با سرو صوداي دگر. من به صواب آمده ام
سليمان کرمي

مستانه کاش در حرم و ديري بگذري
تا قبله گاه مومن و ترسا کنم تو را
بسطامي

اه اي زندگي منم که هنوز
با همه پوچي از تو لبريزم....
فروغ

مرغي به گرد لانه خود بال مي زند
در وحشت و هراس ز غوغاي جوجگان

نه سستي ماند و نه بيگانگي در من به ايماي اش
چنان گشتم چنان کردم که افکارم شباني شد
سليمان کرمي

داد هنگامه معشوقي ساز
شيوه جلوه گري کرد آغاز

زان يار دلنوازم شکريست با شکايت
کر نکته دان عشقي بشنو تو اين حکايت

تعظيم تو بر جان و خرد واجب و لازم
انعام تو بر کون و مکان فايض و شامل

حضرت حافظ

لا جرم هر کس که بالاتر نشست
استخوانش سخت ار خواهد شکست

ترسم که اشک در غم ما پرده در شود
وين راز سر به مهر به عالم سمر شود
حافظ

در اين شب سياهم گم گشت راه مقصود
از گوشه اي برون آي اي کوکب هدايت