روز بزرگداشت سعدی گرامی باد

از در درآمدی و من از خود به در شدم
گفتی کز این جهان به جهان دگر شدم
گوشم به راه تا که خبر میدهد ز دوست
صاحب خبر بيامد و من بي خبر شدم
چون شبنم اوفتاده بدم پيش آفتاب
مهرم به جان رسيد و به عيوق بر شدم

sunson نوشته بود:

از در درآمدی و من از خود به در شدم
گفتی کز این جهان به جهان دگر شدم
گوشم به راه تا که خبر میدهد ز دوست
صاحب خبر بيامد و من بي خبر شدم
چون شبنم اوفتاده بدم پيش آفتاب
مهرم به جان رسيد و به عيوق بر شدم

اين قطعه از سعدي رو که ديدم ياد اجراي به ياد ماندني استاد شجريان از اين غزل شدم که در دستگاه چهارگاه به زيبايي هرچه تمامتر اجرا کرده. واقعاً از خود به در شدم Pray

سعدیا! چون تو کجا نادره گفتاری هست؟
یا چو شیرین سخنت نخل شکرباری هست؟

یا چو بستان و گلستان تو گلزاری هست؟
هیچم ار نیست، تمنای توام باری هست

مشنو ای دوست! که غیر از تو مرا یاری هست
یا شب و روز بجز فکر توام کاری هست »

□
لطف گفتار تو شد دام ره مرغ هوس
به هوس بال زد و گشت گرفتار قفس

پایبند تو ندارد سر دمسازی کس
موسی اینجا بنهد رخت به امید قبس

« به کمند سر زلفت نه من افتادم و بس
که به هر حلقه‌ی زلف تو گرفتاری هست »

□
بی‌گلستان تو در دست بجز خاری نیست
به ز گفتار تو بی‌شائبه گفتاری نیست

فارغ از جلوه‌ی حسنت در و دیواری نیست
ای که در دار ادب غیر تو دیاری نیست!

« گر بگویم که مرا با تو سر و کاری نیست
در و دیوار گواهی بدهد کاری هست »

□
دل ز باغ سخنت ورد کرامت بوید
پیرو مسلک تو راه سلامت پوید

دولت نام توحاشا که تمامت جوید
کب گفتار تو دامان قیامت شوید

« هرکه عیبم کند از عشق و ملامت گوید
تا ندیده است تو را، بر منش انکاری هست »

□
روز نبود که به وصف تو سخن سر نکنم
شب نباشد که ثنای تو مکرر نکنم

منکر فضل تو را نهی ز منکر نکنم نزد
اعمی صفت مهر منور نکنم

« صبر بر جور رقیبت چه کنم گر نکنم؟
همه دانند که در صحبت گل خاری هست »

□
هرکه را عشق نباشد، نتوان زنده شمرد
وآن که جانش ز محبت اثری یافت، نمرد

تربت پارس، چو جان جسم تو در سینه فشرد
لیک در خاک وطن آتش عشقت نفسرد

« باد، خاکی ز مقام تو بیاورد و ببرد
آب هر طیب که در طبله‌ی عطاری هست »

□
سعدیا! نیست به کاشانه‌ی دل غیر تو کس
تا نفس هست، به یاد تو برآریم نفس

ما بجز حشمت و جاه تو نداریم هوس
ای دم گرم تو آتش زده در ناکس و کس

« نه من خام طمع عشق تو می‌ورزم و بس
که چو من سوخته در خیل تو بسیاری هست »

□
کام جان پر شکر از شعر چو قند تو بود
بیت معمور ادب طبع بلند تو بود

زنده جان بشر از حکمت و پند تو بود
سعدیا! گردن جانها به کمند تو بود

« من چه در پای تو ریزم که پسند تو بود؟
سر و جان را نتوان گفت که مقداری هست »

□
راستی دفتر سعدی به گلستان ماند
طیباتش به گل و لاله و ریحان ماند

اوست پیغمبر و آن نامه به فرقان ماند
وآن که او را کند انکار، به شیطان ماند

« عشق سعدی نه حدیثی است که پنهان ماند
داستانی است که بر هر سر بازاری هست »

تقديم به دوستداران سعدي
منت خداي را عز و جل که طاعتش موجب قربت است و به شکر اندرش مزيد نعمت هر نفسي که فرو ميرود ممد حيات است و چون بر ايد شود مفرح ذات پس در هر نفسي دو نعمت موجود است و بر هر نعمت شکري واجب.
از دست و زبان که برآيد کز عهده شکرش به درآيد

گرم بازآمدي محبوب سيم‌اندام سنگين‌دل
گل از خارم برآوردي و خار از پا و پا از گل

ايا باد سحرگاهي، گر اين شب، روز مي‌خواهي
از آن خورشيد خرگاهي برافکن دامن محمل

گر او سرپنجه بگشايد که عاشق مي‌کشم شايد
هزارش صيد پيش آيد، به خون خويش مستعجل

گروهي همنشين من، خلاف عقل و دين من
بگيرند آستين من که دست از دامنش بگسل

ملامت‌گوي عاشق را چه گويد مردم دانا
که حال غرقه در دريا نداند خفته بر ساحل

به خونم گر بيالايد دو دست نازنين شايد
نه قتلم خوش همه آيد که دست و پنجه قاتل

اگر عاقل بود، داند که مجنون صبر نتواند
شتر جايي بخواباند که ليلي را بود منزل

ز عقل انديشه‌ها زايد که مردم را بفرسايد
گرت آسودگي بايد، برو عاشق شو اي عاقل

مرا تا پاي مي‌پويد، طريق وصل مي‌جويد
بهل تا عقل مي‌گويد، زهي سوداي بي‌حاصل

عجايب نقشها بيني، خلاف رومي و چيني
اگر با دوست بنشيني ز دنيا، آخرت غافل

در اين معني سخن بايد که جز سعدي نيارايد
که هرچ از جان برون آيد، نشيند لاجرم بر دل

sunson نوشته بود:

از در درآمدي و من از خود به در شدم
گفتي کز اين جهان به جهان دگر شدم
گوشم به راه تا که خبر ميدهد ز دوست
صاحب خبر بيامد و من بي خبر شدم
چون شبنم اوفتاده بدم پيش آفتاب
مهرم به جان رسيد و به عيوق بر شدم

خيلي خيلي تشکر و درود بر شما که به فکر بزرگانمان هستيد به اميد روزي که فرهنگ همه ما ايرانيان جنين شود.

بعد از گذشت يکسال همچنان تقديم به دوستداران سعدي

Oranium نوشته بود:

تقديم به دوستداران سعدي
منت خداي را عز و جل که طاعتش موجب قربت است و به شکر اندرش مزيد نعمت هر نفسي که فرو ميرود ممد حيات است و چون بر ايد شود مفرح ذات پس در هر نفسي دو نعمت موجود است و بر هر نعمت شکري واجب.
از دست و زبان که برآيد کز عهده شکرش به درآيد

اينجور جاها شبش باحالتره:

و چند بيت برگزيده از يک غزل برگزيده:

همه عمر بر ندارم سر از اين خمار مستي // که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستي

تو نه مثل آفتابي که حضور و غيبت افتد // دگران روند و آيند و تو همچنان که هستي

برو اي فقيه دانا به خدا سپار مارا // تو و زهد و پارسايي من و عاشقي و مستي

-------------------------------------------------------------------------------------------

به نظر من بيت دوم اشاره به رفيق فاب داره ! Wink

نمي دونم راجع به سعدي چي بايد گفت؟ من يکي که جرات نميکنم حرفي بزنم!
خداي سخن و سخن وري . اسطوره ي غزل .نويسنده ي نکته سنج داستان هاي مينيمال.معلم اخلاق, سراينده ي قصايد زميني و آسماني ,کامل ترين شاعر پارسي زبان, نگارنده ي طناز و ..و ...و... .و ... و...
جز اظهار ارادت و خاکساري در درگاهش کاري از من بر نمياد. Angel

يک روز به شيدايي در زلف تو آويزم
زان دو لب شيرينت صد شور برانگيزم

گر قصد جفا داري اينک من و اينک سر
ور راه وفا داري جان در قدمت ريزم

بس توبه و پرهيزم کز عشق تو باطل شد
من بعد بدان شرطم کز توبه بپرهيزم

سيم دل مسکينم در خاک درت گم شد
خاک سر هر کويي بي فايده ميبيزم

در شهر به رسوايي دشمن به دفم برزد
تا بر دف عشق آمد تير نظر تيزم

مجنون رخ ليلي چون قيس بني عامر
فرهاد لب شيرين چون خسرو پرويزم

گفتي به غمم بنشين يا از سر جان برخيز
فرمان برمت جانا بنشينم و برخيزم

گر بي تو بود جنت بر کنگره ننشينم
ور با تو بود دوزخ در سلسله آويزم

با ياد تو گر سعدي در شعر نميگنجد
چون دوست يگانه شد با غير نياميزم

مسافر کوير نوشته بود:

سراينده ي قصايد زميني و آسماني ,کامل ترين شاعر پارسي...

من فکر مي کنم سعدي سليقه متفاوتي داشت Smile

:

اگه دقت کنيد با توجه به در نيمه باز کاملا مشخصه که ايشون " تازه از در درآمدند " Mr. Green

و اين موضوع با مصرع "از در درآمدي و من از خود به در شدم"‌ همخواني دارد.

ضمنا قالي ايروني هم در تصوير شاهد ديگري بر مدعاست Wink

بابا دمش قييييييج!

من فکر ميکردم فقط حافظ خوش سليقست ولي با اين عکسهايي که ديدم مثل اينکه سعدي سليقش بهتر بوده.

يک روز به شيدايي در زلف تو آويزم ...

سعدي يه مثنوي بر وزن شاهنامه گفته،‌و سر اون هم کلي زجر کشيده!!
باستاني پاريزي در کتاب "شاهنامه آخرش خوش است" به اين مطلب اشاره کرده که سعدي شعري حماسي بر وزن شاهنامه گفته و در اون پهلوان خودش رو از يزد!‌ انتخاب کرده، اما در اون شعر خود سعدي هم اقرار کرده بود که شعر حماسي گفتن از عهده هر کسي برنمياد و قبل از اون بزرگان کار رو تموم کردند.
اما زجر سعدي کنار دجله بوده که خواجه نصير به دليلي (دليلش رو يادم رفته) دستور ميده که سعدي رو به فلک ببندند و يه کتک حسابي هم بهش ميزنند تا ديگه دور و بر شاهنامه نگرده!! چون "شاهنامه آخرش خوش است"!!!!