اشعار طنز!

یک جوان می زیست اطراف ونک

موقع هر انتخابی دو به شک

صاحب آرایش بسیار بود

اشبه الناس الی " گلزار" بود

مادرش فرمود : سنت گشته بیست

هیچ عذری بابت تآخیر نیست

همسری باید که با او جفت شی

آنچنانی که پیمبر گفت شی

از همین امروز کاری می کنیم

می رویم و خواستگاری می کنیم

در جواب مادرش گفت آن جوان

ای فدای تو تمام دختران

می روم اصلاح و آرایش کنم

میروم "میکاپ" و پیرایش کنم

خواستگاری رفت او تا ماهها

اکثرآ روزی یکی ، گاهی دوتا

هرکجا رفتند تآثیری نداشت

یک بیک بر دختران عیبی گذاشت

وقت رفتن بر سرش" ژل " می کشید

بر که می گشت آهی از دل می کشید

ضمن آه و ناله و داد و هوار

اینچنین می گفت با پروردگار

هیچ کس با بنده هم نسبت نشد

ای خدا این " کیس " هم قسمت نشد

باز رفت و باز آه از دل کشید

باز رفت و باز بر مو ژل کشید

بعد چندین ماه در برج حمل

بس که ژل زد در نهایت شد کچل

بعد چندی دختری را دید و خواست

گفت این دختر تیریپ کار ماست

گفت درمان دلم را یافتم

ریسمان وصلمان را بافتم

دخترک را رفت و از نزدیک دید

خواستگاری کرد ، اما "نه" شنید

گفت اگر حتی بود قند و عسل

من گریزان هستم از مرد کچل

ای پسر پندی بگیر از این حقیر

خواه زن بستان نخواهی زن نگیر

پند دوم را بگیر از شعر من

هرچه خواهی کن ولیکن ژل مزن

احسنت

سرافراز فرمودید

لطف می کردید شاعر را معرفی می کردید بهتر بود

بهر حال تشکر Applause

ایرج میرزا

اواخر قاجار اوایل پهلوی

در سردر کاروانسرايي
تصوير زني به گچ کشيدند
ارباب عمائم اين خبر را
از مخبر صادقي شنيدند
گفتند که واشريعتا خلق
روي زن بي نقاب ديدند
آسيمه سر از درون مسجد
تا سردر آن سرا دويدند
ايمان و امان به سرعت برق
مي رفت که مؤمنين رسيدند
اين آب آورد آن يکي خاک
يک پيچه ز گِل بر او بريدند
ناموس به باد رفته اي را
با يک دو سه مشت گِل خريدند
چون شرع نبي ازين خطر جَست
رفتند و به خانه آرميدند
غفلت شده بود و خلق وحشي
چون شير درنده مي جهيدند
بي پيچه زن گشاده رو را
پاچين عفاف مي دريدند
لبهاي قشنگ خوشگلش را
مانند نبات مي مکيدند
بالجمله تمام مردم شهر
در بحر گناه مي تپيدند
درهاي بهشت بسته مي شد
مردم همه مي جهنميدند
مي گشت قيامت آشکارا
يکباره به صور مي دميدند
طير از وکرات و وحش از حجر
انجم ز سپهر مي رميدند
اين است که پيش خالق و خلق
طلاب علوم روسفيدند
با اين علما هنوز مردم
از رونق ملک نااميدند

سالم نوشته بود:

احسنت

سرافراز فرمودید

لطف می کردید شاعر را معرفی می کردید بهتر بود

بهر حال تشکر Applause

سالم جون اون پست رو با عجله فرستادم يادم رفت شاعر رو بنويسم.
شاعر اون شعر هم حسن صنوبري بود.

جناب انوري
قرن ششم

در عدم اطاعت از زنان
کرا عقل باشد زبر دست شهوت ..................چرا زیردستی کند هیچ زن را
عیال زن خویش باشد هرآنکس.....................که فرمان بر زن کند خویشتن را
ولیکن کسی را که زن شوی باشد.................کجا درگذارد به گوش این سخن را

ايضا
گفت با خواجه یکی روز ازین خوش مردی.........خنک آنکس که زن خوب بمیرد او را
گفت ای خواجه زن خوب تو داری امروز........... گفت خوبست اگر مرگ پذیرد او را
زن چرا شاید آن را که بری بر سر چاه............. در چه اندازی و کس به که نگیرد او را
مارگیری را ماری ز سر سله بجست ..............گفت هل تا برود هرکه بگیرد او را

سالم هيچگونه مسئوليتي در قبال اشعار شاعر ندارد !

شیخ اجل سعدی شیرازی

قرن هفتم

سگی پای صحرا نشينی گزيد - به خشمی که زهرش ز دندان چکيد

شب از درد بيچاره خوابش نبرد - بخيل اندرش دختری بود خرد

پدر را جفا کرد و تندی نمود - که آخر تو را نيز دندان نبود؟

پس از گريه٫مرد پراکنده روز - بخنديد کای بابک دلفروز

مرا گرچه هم سلطنت بود بيش - دريغ آمدم کام و دندان خويش

محالست اگر تيغ بر سر خورم - که دندان به پای سگ اندر برم

توان کرد با ناکسان بد رگی - وليکن نيايد ز مردم سگی

خوش خیال

محمد جاوید (معاصر)

خــدایـــا بـــه حــق سـر و پـا وگوش . بــده خـانـه ای بـا دواستخر توش
بــــه حــــق دل پـــــر زخـــون انـــار . کــرم کـن یه ماشین ولو جاگوار
بــه چشــمــان اشـــکی زبــوی پـیاز . بــه یـــک گـــونی پــول دارم نـیاز
بــــه اشــك و بـــه آه دل بـــي زنــان . عــطــا کـن زنی با کلاس و مامان
نــخــواهــد زمــن مِهـرو پول و طلا . ولی خــوشگل وخــوب و ظالم بلا
جـهــازش مـهــيــا وشــيــك وگــران . بـــه مــانــنــد بـعـضي زمـا بهتران
بُــود شــاغـــل و صــاحـب يـك مـقام . شــوم راحــت از كارو خوابم مدام
نــه کــم کـار وتـنبل نه اینکه عجول . نه کم رو نه اینکه خورَد زود گول
اگــر داشـــت مـــادر نــبــاشــد خیال . به شرطی که باشد کروکـور و لال
وبــابــاش كــه قـــربـــون شـكلشــم . اگــر تــوپ بـود منت اش مي كشم
بــه شــرطي كه سنش فزون از نود . چــه بــهــتــراگــر بــود بـالاي صد
که پـاسپورت و ویـزاش باشد اوکی . کنــم راه صــد ساله یک روزه طی
ومــيــراث تـــوپي بــيــارم بـه دست . هــاپـولي كنم ارث او هرچه هست
ســپــس بـنــده( شهرام) ديگر شوم . غــلط گــفــتـم حتماً از او سر شوم
چنین گفت «جاوید» ای خوش خیال . کــه بــيهـوده داری چنين قيل و قال
به ايــن آرزوهــاي صد من یه غاز . نکـــن اعــتــنــا و دلــــت را نـــبــاز
ز(گربــه) دعــا گــر کـه مـقـبـول بود1 . زبــاران کـــویر نـــمـــک فــول بـود

1= ظاهراً مقصوداین ضرب المثل است که:
به دعای گربه کوره بارون نمی آد

ابوالفضل زرویی نصر آباد
معاصر - گل آقا

اي وزيران وطن! دستم به دامان شما
نيم باقي مانده جانم به قربان شما
فقر و محروميت و تبعيض و كمبود و فشار
زشت باشد در بلاد تحت فرمان شما
اين همان ملك است كاندر خاطر رنجور خويش
دارد اندر ياد، ايام دبستان شما
پشت مظلومان به شمشير وزارت نشكنيد
چند روزي را كه اين حكم است مهمان شما
فكر آباداني «سودان» چه مي باشيد؟! تا
غرق در فقر است، رشت و يزد و كرمان شما
بنده مي پرسم كه آيا از «غنا» هم كمتر است
بابل و سمنان و تبريز و خراسان شما؟!
در زمستان مردمان بينوا را بنگريد؛
فرق دارد اين زمستان، با زمستان شما
هيچ اقدامي پي رفع تورم كرده ايد؟
ما نمي دانيم، خود دانيد و وجدان شما
اين «روابط» كم كمك جاي «ضوابط» را گرفت
ضامن پست كسان شد پست و عنوان شما
دوست مي داريمتان از جان و دل، هر چند نيست
سوي ما شب زنده داران چشم احسان شما
اي بزرگاني كه ما بيچارگان را راه نيست
بر سر خوان چلو مرغ وفسنجان شما!
پند گفتم؛ گر چه بر خوبان عالم محرز است
عقل و تدبير و كمال و عدل و ايمان شما
گاه گه، وقت فراغت يادي از مردم كنيد
سخت محتاجند بيماران به درمان شما
زير بار فقر و رنج و داغ ياران عزيز
پشتمان بشكست و نشكستيم پيمان شما

مناجات یک پیر

خدایا خالقا من پیرمردم
رسیده تا فلک اندوه و دردم
هفت هشت تا بچه دارم گنده و ریز
علی ، محبوبه و هوشنگ و پرویز
رقیه ، سرور و لیلا ، منیژه
زبیده مادر آنها بویژه
همه آواره و مستاجراستیم
به امید حقوقی زنده هستیم
حقوق من کفاف نان آنهاست
کفاف نان تنها گاه با ماست
نه پول کفش نو دارم نه جوراب
لباس نو نمی بنند در خواب
لباس کهنه سرور چو شد تنگ
شود اندازه لیلا و هوشنگ
میان این دو گیرد آتش جنگ
برای غارت شلوار هوشنگ
چو جنگ تن به تن مغلوبه گردد
لباس اندازه محبوبه گردد
چو تار و پود چادرها رود در
شود جوراب توری بهر سرور
چو چادر کهنه گردد بر زبیده
کفن پیدا کنم مرحوم بنده
خدایا خالقا رحمی عطا کن
نگاهی زیر چشمی سوی ما کن
که گر در ماجرایی عاشقانه
شود عاشق به ناگه زین میانه
یکی از نور چشمان عزیزم
چه خاکی بر سر طاسم بریزم

______________________
اسم خوانندش رو نميدونم

اشعار كوچه بازاري

بازم همون دوره ي بي سواتي
قربونه اون حرفاي عشق لاتي
قربونه اون مخلصتم فداتم
قربونه اون من خاك زير پاتم
قربونه اون حافظ روي تاقچه
قربونه حسن يوسف تو باغچه
قربونه مردمي كه مردم بودن
اهل صفا، اهل تبسم بودن
قربونه اون دوره ي پر دماغي
قربونه اون تصنيف كوچه باغي
قربونه دوره اي كه خوشبختي بود
تار سيبيلا چك تضميني بود
مرداي ناب و اهل دل نداره
شهري كه بوي كاه گل نداره
بوي خوش كباب و نون سنگك
عطر اقاقيا و ياس و پيچك
بوي خياره تازه توي ايوون
تو سفره اي پر از پنير و ريحوون
بوي خوش كتاب هاي كاهي
تو امتحان كتبي و شفاهي
قدم زدن تو مرز خواب و رويا
خدا، خدا، خدا، خدا،خدايا
حرفاي گريه دار نمي پسندين؟
مي خاين يه جك بگم كمي بخندين؟
خوشا به حال اونكه تو محلش
هواي عاشقي زده به كلش
كسي كه قلبش اتصالي داره
مي دونه عاشقي چه حالي داره

TITAN نوشته بود:

اشعار كوچه بازاري

بازم همون دوره ي بي سواتي
قربونه اون حرفاي عشق لاتي
قربونه اون مخلصتم فداتم
قربونه اون من خاك زير پاتم
قربونه اون حافظ روي تاقچه
قربونه حسن يوسف تو باغچه
قربونه مردمي كه مردم بودن
اهل صفا، اهل تبسم بودن
قربونه اون دوره ي پر دماغي
قربونه اون تصنيف كوچه باغي
قربونه دوره اي كه خوشبختي بود
تار سيبيلا چك تضميني بود
مرداي ناب و اهل دل نداره
شهري كه بوي كاه گل نداره
بوي خوش كباب و نون سنگك
عطر اقاقيا و ياس و پيچك
بوي خياره تازه توي ايوون
تو سفره اي پر از پنير و ريحوون
بوي خوش كتاب هاي كاهي
تو امتحان كتبي و شفاهي
قدم زدن تو مرز خواب و رويا
خدا، خدا، خدا، خدا،خدايا
حرفاي گريه دار نمي پسندين؟
مي خاين يه جك بگم كمي بخندين؟
خوشا به حال اونكه تو محلش
هواي عاشقي زده به كلش
كسي كه قلبش اتصالي داره
مي دونه عاشقي چه حالي داره

اينم ادامش:
با اين كه سخته باز دلنشينه ........................تپش تپش واي از تپش همينه
عاشق شدن شيدايي داره والا.......................خاطر خواهي رسوايي داره والا
وقتي طرف تو كوچه پيدا ميشه ......................توي دلت يه باره غوغا ميشه
صداي قلبت اونقدر بلند ................................ كه دلبرت مي شنوه و مي خنده
دين و مرام و اعتقادت ميره ............................اون كه مي خواستي بگي يادت ميره
مي خواي بگي فدات بشم الهي ...................ميگي كه خيلي مونده تا سه راهي
مي خواي بگي عاشقتم عزيزم .......................ميگي كه من آقا آقا چي چيزم
مي خواي بگي بيام به خواستگاري ..................ميگي هواي خوبي داره ساري
كوزه ي ضربه ديده بي ترك نيست ....................حال طرف هم از تو بهترك نيست
مي خواد بگه برات مي ميرم اصغر......................ميگه تمنا مي كنم برادر
مي خواد بگه بيا به خواستگاريم........................ميگه كه ما پلاك شصت و چهاريم
اول عشق و عاشقي نگاه ................................نگاه مثل آب زير كاه
بين شماها عشق و ميشه فهميد......................از تو نگاها عشق و ميشه فهميد
عشق اخوي آتيش زير ديگه ...............................نگاه آدم كه دروغ نميگه
نگاه ميگه عاشقتم به مولا ...............................به قلب من خوش اومدي بفرما

ابوالفضل زرويي نصرآباد
معاصر ( ملقب به ملا)
گل آقا

انحناي جاري بلوغ !

بنده با اين كوله بار ده مني از راه
با هزاران ترس و لرز، اينك
مي رسم سلانه، سلانه
و « فريبا » همسرم آنك
ايستاده بر در خانه !
***
« هاي ! ملا جان !
من كه چشمم خشك شد بر راه
اي قناساي قدت، موزون (!)
مقدمت ميمون
اي سهي بالا
« آمدي جانم به قربانت، ولي حالا... ؟! »
گرچه مي ريزد عرق از چهره ات « شر شر »
در عوض، باز آمدي با كوله باري پر
آفرين، احسنت، ياخچي دور !
اي ز فرط گشنگي از « ونگ ونگ » بچه ها آگه !
من گمانم نان داغ آورده اي، به به !...»
بنده گفتم: « نه »
***
- « هاي ! ملا جان !
پس بگو اندر ميان كوله بارت چيست؟
نان كه گفتي نيست
آه فهميدم...
اي بلاي جان « بي نام » و « شمال » و
« دمسياه » و « طارم » و « صدري »
شايد از اين ماه
در حقوقت گشته تجديد نظر، قدري !
از تو ، آيا خوب
من گرفتم مچ ؟! »
بنده گفتم: « نچ ! »
***
- « هاي ! اي ملا !
عاقبت فهميدم اندر كوله بارت چيست
اي رخت همچون !
وي قدت همچين !
احتمالاّ سوبسيد تخم مرغ و روغن و قند و برنج است اين
هست حدس من درست و صائب اي ملا؟! »
بنده گفتم : « لا ! »
***
- « هاي ! اي لا كردار !
اي بلوغ جاري باروت احساست كمي نمدار !
اي لبت خندان
وي درازاي سبيل فكرتت از پاچه آويزان !
پس چه مي باشد در آن انبان ؟ !
راستي... ، شايد
در دل اين كيسه، دست آورد بانك مركزي باشد
آن كه مي گفتند
اقتصاد مملكت را مي كند اصلاح
اي مطلا رخ
خوب آيا دادمت پاسخ ؟! »
بنده گفتم: يخ !
تو « صلاح از ما چه مي جويي ؟! »
نيست اندر كوله بار بنده، اينهايي كه مي گويي
عاقبت، امروز،
هيأت دولت، براي پيشرفت اقتصاد و
حفظ استقلال و قطع دست مزدوران و
رفع حاجت كشور به دولت هاي غارتگر...
- ... و صد و سي علت ديگر !-
بنده را انداختند از كار خود بيرون
يا به قولي آبرومندانه تر « تعديل » فرمودند !
***
اي عيال نازنين ! از صبح فردا، بنده و سركار
از براي قدرداني مي رويم از خانه تا كابينه دولت
پس بيا از خانه يك منقل ذغال ناب برداريم
و قدم در كوچه كابينه بگذاريم !
اي كه وقت تلخ كامي، خنده ات شيرين تر از قند است
در ميان كوله بار بنده، « اسفند » است !!

خواننده پاپ

شده چشمان زيباي هنر كور

از اين خوانندگان جور و وا جور

صداهاي عجيب و آن چناني

نموده بنده را قدري رواني

چرا خواننده اندر اين زمانه

كند تقليد آن هم ناشيانه؟

چو گردد زندگي ، در كام او زهر

كند با مادر مظلوم خود قهر!

نمايد عكس خود را هركجا چاپ

گذارد نام خود « خواننده ي پاپ »

اگرچه صوت ناهنجار دارد

ولي در دست خود گيتار دارد!

و مي خواند شبي ده تا ترانه

دو تا عرفاني ، هشتا عاشقانه!

دلم خواهد كه من هم مثل آن ها

شوم خواننده و محبوب دل ها

ولي از بابتي هم شرمسارم

چرا؟ چون مادرم را دوست دارم!

به من چه از کیه !

در مذمت نوروز

كبود چشم من !

من از آن دورها ديدم
كه مي آيد به سوي خانه مخلص، « عمو نوروز »
عيالم زير لب غريد:
« من آخر با چه چيزي مي توانم كرد از اين مهمان ، پذيرايي؟
نگو : « با قند، با چايي » !
خدا ناكرده، آخر اين كه از ره مي رسد، عيد است
و اقدامات او در راستاي « آمدن » شايان تمجيد است... !
بگو آخر !
بگو من با چه چيزي مي توانم كرد از اين مهمان، پذيرايي؟... »
***
عيالا ! چرخ دخل بنده، دارد مي كند فس فس
بفرما ! اين تو و اين عيدي مخلص
بخر با آن
براي خانه، مايحتاج لازم را
مضافاّ هم(!)
لباس عيد محمود و پريچهر و سهيلا و كريم و جعفر و مينا و كاظم را !
و ايضاّ ميوه و شيريني و آجيل
و اي زن ! اندكي تعجيل !
****
عيالا ! زندگي زيباست
و اين جا منتهاي آرزوي مردم دنياست !
خدا را شكر كن كه خانه مان، قطب شمال و آن طرفها نيست !
يكي از دوستان مي گفت
كه در اين وقت سال، آن جا
نمي داني كه مي آيد عجب سوزي !
وليكن در عوض - شكر خدا- اين جا:
« ز كوي يار مي آيد نسيم باد نوروزي »
****
عيالم مي كند غرغر
و زير لب،
سخنراني خود را مي كند آغاز، با ترفند
(نجواگونه)
- با يك حالت « خط و نشان »، مانند-
- هلا ! ملا !
من اينجايم
(درون مطبخ خودمان ) بسان شير
ملاقه تازه، اينجا
لنگه كفش كهنه آنجا، و
كنار دست من، كفگير !
برايت دارم آشي مي پزم با يك وجب روغن !
براي من به جاي رهنمود و چاره جويي، شعر مي خواني؟
بكن... عيبي ندارد... بعد از اين، از من
اگر خواهي چلومرغ و خورشت سبزي و قيمه،
به صد اطوار مي گويم:
« الا يا خيمگي، خيمه... » !
***
دهان را مي گشايم من
به قصد پاسخي در خور
- و شايد پاسخ غايي-
كه مي آيد به سويم از هوا، يك لنگه دمپايي !
و از سوي دگر چون تير
به فرقم مي خورد كفگير !
****
هلا ! آه اي عمو نوروز !
كجا داري مي آيي ... هاي ؟ !
پدر جان ! اين طرفها قافيه تنگ است
به تعبير دگر: در خانه مان جنگ است !
نيا نزديك !
نظر كن پاي چشمم را !
بگو اصلاّ
الا اي ناگرفته از كبود چشم من، درسي !
تو بالا غيرتاّ
- اين تن بميرد-
از عيال من نمي ترسي ؟ !

بازم به من چه!

خرید نوروز!

- بده بد بد... چه شلواري ؟ چه تنباني ؟
- همان شلوار، بابا جان !
همان تنبان كه در ويترين بوتيك گشته آويزان !
همان تنبان كه نرخش را
نوشته شش هزار و سيصد و پنجاه و شش تومان !
- بده بد بد... چه ديناري؟ چه توماني؟
« دلار »ي گشته هم دامان و هم تنبان
و حتي نرخ سيگار و خيار و كشك و بادمجان !
- پدر جان، راست مي گويي
ولي، اما...
- بده بد بد... بده بد بد... چه « زيرا »يي؟ چه امايي؟
پسر جان، غم مخور، ديو تورم سخت پوشالي است
خوشي كن، جان بابا، وضعمان عالي است !
اگرچه تا حدودي جيب مان خالي است !
- ولي آخر پدر جان، پاچه شلوار من پاره است !
مرا امروز با ديو تورم، هيچ كاري نيست
چرا آخر در اينجا هيچ شخصي ناظر قيمت گذاري نيست؟
- بده بد بد... بده بد بد... چه مسئولي؟ چه عنواني؟
وزيراني كه ما داريم،
گروهي گفتگومندند و جمعي راست گفتارند
تمامي، با خبر از وضع بازارند !
براي رفع اين معضل،
همه از صبحدم تا هشت بعد از ظهر، بيدارند !
- پدر جان راست گفتي، ليك
براي بنده، گفتار شما تنبان نخواهد شد
سخن از قرص و كپسول و دوا گفتن
براي درد من، درمان نخواهد شد !
- بده بد بد... بده بد بد... چه دارويي؟ چه درماني؟!
تو گويي بخت داروخانه هاي معتبر بسته است
يكي رفته ست و در را پشت سر بسته است
دوايي هست و در بسته است !
وليكن هيچ جاي نا اميدي نيست
همين فردا ز خارج، مي شود وارد:
لباس و داريوش و فرفر و آموزگار و وام و ستار و گل وشلوار و دمپايي !
ببه... به به... ببه... به به !
چه فردايي ! چه رويايي !
- پدر جان، راست فرمودي(!)
خوشا امسال هم مانند سال پيش، بنشستن
و صدها وصله، دور از چشم مسئولان، به آساني
زدن بر خشتك صد چاك تنباني !
« چرا عاقل كند كاري كه باز آرد پشيماني ! »

ایضا به من چه!