شعر معاصر

شعر شاعران معاصر قسمتي از ادبيات ماست كه به نظر من هنوز نتونسته جاي خودش رو باز كنه. علت اصليش هم شايد ضعفهاي بزرگي باشه كه تو اين گونه اشعار وجود داره و بايد برطرف بشه. خيلي از چيزهايي كه به عنوان شعر معاصر به ما تحويل مي دن، نه وزن داره، نه خيال انگيزي شعر، نه معني درست و حسابي و نه هيچ چيز ديگه. فقط مي شه بهش به عنوان مجموعه واژه هاي بي ربط نگاه كرد. البته در اين بين اشعار خوبي هم در ادبيات معاصر يافت مي شه. در اين موضوع اشعار زيباي ادبيات معاصر رو قرار مي ديم.

چند هفته پيش رفته بودم نماشگاه كتاب. از جلوي يه غرفه رد مي شدم كه نوشته روي يه استند نظرم رو جلب كرد:

"اينجا فناپذير و حقيرند مردمان
من را به جاودانه شدن آشنا كنيد"

نغمه رضائي

متن و وزنش خيلي به دلم نشست. رفتم و يكي از كتابهاي اين شاعر رو به اسم "رهايي" خريدم. يكي ديگه از كتابهاش رو هم تموم كرده بود و هزينه اش رو پرداخت كردم و قرار شد برام ارسال كنه. اين جور شد كه الان كتاب "فرياد" با دست خط و امضاي "نغمه رضائي" جلوي روي منه.

دلتنگي
نغمه رضايي
از دفتر "فرياد"
انتشارات "نغمه زندگي"

اسطوره هاي كودكي ام را صدا كنيد
من را ميان قصه آنها رها كنيد

دنياي مردمان حقيقي دروغ بود
ديگر حساب باور من را جدا كنيد

بي قهرمان و قصه نشستن براي چيست؟
فكري به حال آخر اين ماجرا كنيد

يك بار قصر رستم افسانه ساز را
در نغمه هاي تلخ حقيقت به پا كنيد

اينجا فناپذير و حقيرند مردمان
من را به جاودانه شدن آشنا كنيد

از دست واقعيت اين شهر خسته ام
اسطوره هاي كودكي ام را صدا كنيد

بله بسيار قشنگ بود
من اما شعر بي وزن رو بيشتر دوست دارم
منم يه شعر اينجا ميذارم از سيد علي صالحي
تا

وقتي که هيچ کبوتري در خواب خانه نيست
ديگراز چه اين همه هي باد مي آيد و
آبستن پرهاي خيس باران است؟
حيلي ها گمان مي کنند
که تا آمدن آن مسافر خسته
آن مسافر عزيز...
چه آينه ها که مي بايد از بام خانه ها به کوچه بيفتد
چه طره ها که در خواب قيچي پر سوال!

غريب آشنا نوشته بود:

اسطوره هاي كودكي ام را صدا كنيد
من را ميان قصه آنها رها كنيد

...

از دست واقعيت اين شهر خسته ام
اسطوره هاي كودكي ام را صدا كنيد

اين شعر و عکساي کارتوناي دوران بچگي انگار با هم مراعات نظير دارن. با حال و هواي ابري و دلتنگي هاي اين چند روزه هم همين طور.
همين دو سه شب پيش بود که داشتم کتاباي فارسي دبستان رو مرور مي کردم. بچه ها ميگفتن زده به سرت. شايد راست مي گفتن...

امروز باران باريد، امروز باران تند باريد...
شب بود، ماه پشت ابر بود...
مريم مدادش را گم کرده بود...
به کلاس دوم خوش آمديد...
چه گندمهاي زرد قشنگي! اين گندمها را چه کسي کاشته است؟ دهقان، همان دهقاني که دوست ماست...
صد دانه ياقوت دسته به دسته با نظم و ترتيب يک جا نشسته...
من يار مهربانم دانا و خوش بيانم...
اي نام تو بهترين سر آغاز بي نام تو نامه کي کنم باز...
باز باران با ترانه با گهر هاي فراوان ميخورد بر بام خانه...
توانا بود هر که دانا بود زدانش دل پير برنا بود....
جدا شد يکي چشمه از کوهسار به ره گشت ناگه به سنگي دچار...
باز مي آيد پرستو نغمه خوان...
باز آمد بوي ماه مدرسه...و
...

خداي خوب و مهربان
داده به ما گوش و زبان

او داده ما را عقل و هوش
او داده ما را آب و نان

از لطف نعمت هاي او
ما زنده ايم و پر توان
Smile

به نظر مي رسه هنوز مي تونم به حافظه ام اعتماد کنم Wink

بیکرانه

در انتهای هر سفر
در ایینه
دار و ندار خویش را مرور می کنم
این خک تیره این زیمن
پایوش پای خسته ام
این سقف کوتاه آسمان
سرپوش چشم بسته ام
اما خدای دل
در آخرین سفر
در ایینه به حز دو بیکرانه کران
به جز زمین و آسمان
چیزی نمانده است
گم گشته ام ‚ کجا
ندیده ای مرا ؟

حسین پناهی

شب‏

دزدانه در آمد از درم شب‏
آهسته نشست در برم شب‏
دريافت كه دلگرانم از روز
زد خيمه‏ى مهر بر سرم شب‏
هر جا اثرى ز روشنى بود
بزدود زبام و از درم شب‏
تنها نه زِ روز، كرد پنهان‏
از ديده‏ى ماه و اخترم شب‏
تا خسته‏گى از تنم بگيرد
شد در همه كار ياورم شب‏
افكند به سر هواى خوابم‏
و آورد به سوى بسترم شب‏
بنهاد سر مرا به بالين‏
من كودك‏وار و مادرم شب‏
داد از سر مهر داروى خواب‏
زافسانه‏ى خواب آورم شب‏
كوشيد و ببرد اندوهان را
تا صبحدمان زخاطرم شب‏
چون روشنى از افق برآمد
بسپرد به روز ديگرم شب‏

يدالله بهزاد

بخت بى‏مدارا

يادت هميشه سبز است در خلوت خيالم‏
خوبم، به خوبى تو، پرسى اگر ز حالم‏
گرم است محفلِ من از ذكر نامت اما
دمسردى حريفان كمتر دهد مجالم‏
سالى گذشت و آمد نوروز ديگر از راه‏
من با خيال رويت فارغ زماه و سالم‏
بنويس نامه‏اى باز و زشاهدانِ معنى‏
بزمى دگر بياراى در عرصه‏ى خيالم‏
بى‏شكوه و شكايت آغاز كن سرودى
باشد كه نغمه‏اى خوش برهاند از ملالم‏
دانم كه ره ندارم بر آستانت امّا
از بخت بى‏مدارا من در پى محالم‏
انگيخت باد فتنه گرد كدورت ار نه‏
من با نهاد صافى آئينه‏اى زلالم‏
خوارش مگير اى گل كز باده‏ى محبّت‏
شهديست شكِرآگين در كاسه‏ى سفالم‏
شب را اثر نيابى در عالم من و دل‏
كانجا زماه رويت مهريست بى‏زوالم‏
دارم دو گنج گوهر در كنج بى‏نيازى‏
تا عاشقى و رنديست سرمايه‏ى كمالم‏

يدالله بهزاد

معلم چو آمد به ناگه،کلاس
چو شهری فرو خفته خاموش شد
سخنهای ناگفته در مغزها
به لب نارسیده فراموش شد

معلم ز کار مداوم مدام
غضبناک و فرسوده و خسته بود
جوان بود و در عنفوان شباب
جوانی از او رخت بر بسته بود

سکوت کلاس غم آلود را
صدای درشت معلم شکست
بیا احمدک درس دیروز را
بخوان تا ببینم که سعدی چه گفت
ولی احمدک درس ناخوانده بود
مگر آنچه دیروز آنجا شنفت

عرق چون شتابان سرشک یتیم
خطوط خجالت به رویش نگاشت
لباس پر از وصله و ژنده اش
به روی تن لاغرش لرزه داشت

زبانش به لکنت بیافتاد و گفت
بنی آدم اعضای یکدیگرند
وجودش به یکباره فریاد زد
که در آفرینش ز یک گوهرند

چو عضوی به درد آورد روزگار
دگر عضوها را نماند قرار

تو کز ..تو .. کز ...وای یادش نبود
جهان پیش چشمش سیه پوش شد
نگاهی به سنگینی از روی شرم
به پایین بیافکند وخاموش شد

در اعماق قلبش به جز درد و داغ
نمی کرد پیدا کلامی دگر
درآن عمر کوتاه پر خاطرش
نمیداد جز آن پیامی دگر

«چرا احمدک کودن بی شعور»
معلم بگفتا به لحنی گران
نخوندی چنین درس آسان بگو
مگر چیست فرق تو با دیگران؟

عرق از جبین احمدک پاک کرد
خدایا چه میگوید آموزگار؟
نمی داند آیا که در این دیار
بود فرق ها بین دار و ندار؟

چه گوید،بگوید حقایق بلند
به شرمی که از چشم خود بیم داشت

به آهستگی احمدک بینوا
چنین گفت با قلب آزرده چاک
که آنان به دامان مادر خوش اند
و من بی وجودش نهم سر به خاک

نارند کاری بجز خورد و خواب
به حال پدر تکیه دارند و من

من از بیم اجبار و از بیم مرگ
کشیدم از آن درس دیروز دست
کنم با پدر پینه دوزی و کار
ببین شاهدم دست پر پینه است

معلم بکوبید پا بر زمین
که:به من چه که مادر ز کف داده ای
به من چه که دستت پر از پینه است.....

رود یک نفر پیش ناظم که او
به همراه خود یک فلک آورد

دل احمدک سخت آزرده گشت
چو او این سخن از معلم شنفت
درون دلش پر از کور سویی جهید
به یاد آمدش شعر سعدی و گفت

ببین یادم آمد کی صبر کن
تامل خدا را تامل دمی
تو کز محنت دیگران بی غمی
نشاید که نامت نهند آدمی

دکتر ایرج شگرف نخعی

وقتي صداي کوچک اين شهر خسته است ...
فصــلـــي بـــزرگ در دل فـــردا صـدا کـنـيـد ...

یاد دارم یک غروب سرد سرد
می گذشت از توی کوچه دوره گرد

دوره گردم دار قالی می خرم
دست دوم جنس عالی می خرم

گر نداری کوزه خالی می خرم
کاسه و ظرف سفالی می خرم

اشک در چشمان بابا حلقه بست
عاقبت آهی زد و بغضش شکست

اول سال است ونان در سفره نیست
ای خدا شکرت ولی این زندگی است؟

سوختم دیدم که بابا پیر بود
بدتر از آن خواهرم دلگیر بود

بوی نان تازه هوش از ما ربود
اتفاقا مادرم هم روزه بود

چهره اش دیدم که لک برداشته
دست خوش رنگش ترک برداشته

باز آواز درشت دوره گرد
پرده اندیشه ام را پاره کرد

دوره گردم دار قالی می خرم
دست دوم جنس عالی می خرم

خواهرم بی روسری بیرون دوید
گفت آقا سفره خالی می خرید؟

بی شک همه ما این شعر ایرج میرزا رو یادمون هست.شعری که دورن ابتدایی میخوندیم.یه شعر خیلی ساده و قشنگ درباره مادر.

گویند مرا چو زاد مادر
پستان به دهن گرفتن آموخت
شبها بر گاهواره من
بیدار نشست و خفتن آموخت
دستم بگرفت و پا به پا برد
تا شیوه راه رفتن آموخت
یک حرف و دو حرف بر زبانم
الفاظ نهاد و گفتن آموخت
لبخند نهاد بر لب من
بر غنچه گل شکفتن آموخت
پس هستی من ز هستی اوست
تا هستم و هست دارمش دوست

نمي دونم شعر از کيه؛ اما ساده و قشنگه.

سلام

"عشق را وارد کلام کنیم
تا به هر عابری سلام کنیم

و به هر چهره ای تبسم داشت
ما به آن چهره احترام کنیم

هر کجا اهل مهر پیدا شد
ما در اطرافش ازدحام کنیم

چشم ما چون به سرو سبز افتاد
بهر تعظیم او قیام کنیم

زندگی در سلام و پاسخ اوست
عمر را صرف این پیام کنیم

در عمل باید عشق ورزیدن
گفتگو را بیا تمام کنیم

عابری شاید عاشقی باشد
پس به هر عابری سلام کنیم"

منبع: http://www.ghabile1nafari.blogfa.com/8504.aspx

غريب آشنا نوشته بود:

نمي دونم شعر از کيه؛ اما ساده و قشنگه.

سلام

"عشق را وارد کلام کنیم
تا به هر عابری سلام کنیم

و به هر چهره ای تبسم داشت
ما به آن چهره احترام کنیم

هر کجا اهل مهر پیدا شد
ما در اطرافش ازدحام کنیم

چشم ما چون به سرو سبز افتاد
بهر تعظیم او قیام کنیم

زندگی در سلام و پاسخ اوست
عمر را صرف این پیام کنیم

در عمل باید عشق ورزیدن
گفتگو را بیا تمام کنیم

عابری شاید عاشقی باشد
پس به هر عابری سلام کنیم"

منبع: http://www.ghabile1nafari.blogfa.com/8504.aspx

شعر مورد نظر اثر مرحوم دكتر مجتبي كاشاني مي باشد

راستي! ايشان در دانشگاه شيراز تحصيل كرده بودند!

اي كه مي پرسي نشان عشق چيست

عشق چيزي جز ظهور مهر نيست

عشق يعني مهر بي چون و چرا

عشق يعني كوشش بي ادعا

عشق يعني مهر بي اما ، اگر

عشق يعني رفتن با پاي سر

عشق يعني دل تپيد ن بهر دوست

عشق يعني جان من قربان اوست

عشق يعني خواندن از چشمان او

حرفهاي دل بدون گفتگو

عشق يعني مستي از چشمان او

بي لب و بي جرعه ،بي مي ،بي سبو

گاه چشم بدر و ابروي هلال

چهره مهتابي او در خيال

عشق يعني عاشق بي زحمتي

عشق يعني بوسه بي شهوتي

عشق يار مهربان زندگي

بادبان و نردبان زندگي

عشق يعني دشت گلكاري شده

در كويري چشمه اي جاري شده

يك شقايق در ميان دشت خار

باور امكان با يك گل بهار

در خزاني برگ ريز و زرد و سخت

عشق،تاب آخرين برگ درخت

عشق يعني روح را آرا ستن

بي شمار افتادن و بر خاستن

خورشيد يک غزل[/b]
شيراز را هميشه بگرديم
در کنج حجره هاي قديمي
در دنج هر رباط
پستوي خانه ها
در گوشه اي مسجد، ميخانه، خانقاه
ويرانه اي هنوز اگر هست
از دير يا خرابات
يا در رواق مدرسه ها –هر جا-
شيراز را هميشه بگرديم
با سالخوردگان بنشينيم
لاي کتابهاي کهن
ده، صد،هزار بار ببينيم...
شايد در اين ميان
خورشيد يک غزل
با خط نغز حافظ
تابيد ناگهان
اين آفتاب گمشده نيست، بي گمان
شيراز را هميشه بگرديم
[b]فريدون مشيري

آي آدمها که بر ساحل نشسته شاد و خندانيد!

يکنفردر آب دارد مي سپارد جان.

يک نفر دارد که دست و پاي دائم‌ ميزند

روي اين درياي تند و تيره و سنگين که مي‌دانيد.

آن زمان که مست هستيد از خيال دست يابيدن به دشمن،

آن زمان که پيش خود بيهوده پنداريد

که گرفتستيد دست ناتواني را

تا تواناييّ بهتر را پديد آريد،

آن زمان که تنگ ميبنديد

برکمرهاتان کمربند،

در چه هنگامي بگويم من؟