شعر معاصر

خيال خام پلنگ من به سوي ماه جهيدن بود
... و ماه را ز بلندايش به روي خاک کشيدن بود

پلنگ من ـ دل مغرورم ـ پريد و پنجه به خالي زد
که عشق ـ ماه بلند من ـ وراي دست رسيدن بود

گل شکفته! خدا حافظ اگر چه لحظه ي ديدارت
شروع وسوسه اي در من بنام ديدن و چيدن بود

من و تو آن دو خطيم آري موازيان بناچاري
که هر دو باورمان از آغاز به يک دگر نرسيدن بود

اگر چه هيچ گل مرده دوباره زنده نشد امّا
بهار در گل شيپوري مدام گرم دميدن بود

شراب خواستم و عمرم شرنگ ريخت به کام من
فريبکار دغل پيشه بهانه اش نشنيدن بود

چه سرنوشت غم انگيزي که کرم کوچک ابريشم
تمام عمر قفس مي بافت ولي به فکر پريدن بود

حسين منزوي

مي پرسد از من کيستي؟ مي گويمش، اما نمي داند

اين چهره گم گشته در آئينه، خود اين را نمي داند

مي خواهد از من فاش سازم خويش را، باور نمي دارد

آئينه در تکرار پاسخ هاي خود، حاشا نمي داند

مي گويمش، گم گشته اي هستم در اين دور بي مقصد

کاري به جز شب کردن امروز يا فردا نمي داند

مي گويمش، مي گويمش، چيزي از اين ويران نخواهي يافت

کاين در غبار خويشتن، چيزي از اين دنيا نمي داند

مي گويمش، آن قدر تنهايم که بي نرديد مي دانم

احل مرا جز شاعري مانند من تنها نمي داند

مي گويم و مي بينمش او نيز با ظاهري غمگين

آن گونه مي خندد که گويي هيچ از اين غمها نمي داند

محمد علي بهمني

((کسي مي شنود))

در تاريکي
مي لرزم
که تاريکي
- رو در روي من -
مي آيد
رد مي شود از تمامت من
و قاب هايي وسيعتر از مرا که پشت سرم هستند ، پُر مي کند

در تاريکي
من
از هم
ريخته شده ام
فقط لباني
( ميان ريزش من وُ – تويي که آنجايي ) مي جُنبد :
« …. اينجا هستم . کسي مي شنود ؟ »

آه مي شنوي – گوش که به اين سنگ مي چسباني

تيرداد نصري

من زنده بودم اما انگار مرده بودم از بس که روزها را تا شب شمرده بودم

يک عمر دور و تنها تنها به جرم اينکه او سر سپرده مي خواست من دل سپرده بودم

يک عمر مي شد آري در ذره اي بگنجم از بس که خويشتن را در خود فشرده بودم

در آن هواي دلگير وقتي غروب مي شد گويي به جاي خورشيد من زخم خورده بودم

وقتي غروب مي شد-وقتي غروب مي شد- کاش آن غروب ها را از ياد برده بودم

محمد علي بهمني

راس ساعت ديدار

ساعت دو سه رأس گوسفند بود
روي تپه اي
مشرف بر آبهاي بي آسياب
و هر روز سر چشمه
از دستهاي
سرد سرد سرد دختري تشنه تر شدن
اينک با بي ميلي
ايميلهاي مخصوصي را ميل مي کنيم
با خنک ترين آبهاي سايد باي سايد
کنار روياهايي که تو نيستي
ساعت هيچ رأسي ندارد.

صمد آزادبخت