مردمان خویش را دریابیم

دوستان من شايد براي شما نيز اتفاق افتاده باشد ، وقتي به مشکلي بر مي خوريم دهان به شکايت باز مي کنيم و از اين و آن شکايت داريم.مثلا همين بچه هايي که در خوابگاه زندگي مي کنند ، مدام از کمبود ها مي گويند و از مسئولين شکايت مي کنند.

اما آيا مي دانيد در همين شهر شيراز با ظاهر پر زرق وبرقش آدم هايي هستند که در فقر شديد زندگي مي کنند. فقيراني که گاه از آمدن ماه رمضان خوشحالند،اما بدليل اينکه سي روزي با بهانه بهتري گرسنگي خود و خصوصا فرزندانشان را تحمل کنند. يا بيماراني که بدليل نداشتن پول کافي يا بايد از درد در خانه خود بميرند يا روي تخت بيمارستان هاي کم امکانات با کم توجهي و بي مهري مواجه شوند.

اما آيا مي دانيد کمي آنطرف تر مردماني هستند که خوردن گوشت و امثال آن برايشان چيزي شبيه به روياست يا که داشتن لباسي گرم در زمستان.يا پير مرداني که در سن 70 سالگي به کارگري شهرداري مي پردازند تا بتوانند جهيزيه اي براي دخترشان فراهم کنند.

اما آيا مي دانيد در سرزمين ما انسان هايي هستند که از داشتن سرپناهي هرچند کوچک و محقر محرومند تا بجاي پرداختن به زندگي و تربيت فرزند ، تنها به چگونگي پرداخت اجاره يا پيدا کردن مسکني در خور پولشان مشغول باشند.

پس دوستان من آنها به چه کسي بايد اعتراض کنند ، آنها که گاه از اينکه حق زندگي دارند ، بي خبرند ، چه رسد به اعتراض و ...

و اما مگر نه اين است که من و شما فردا و فردا ها در اين مملکت مسئول و مامور مي شويم ، و حداقل اينکه مي توانيم نان خود را تامين کنيم. پس چه کسي بهتر از من و شما درد چشيده(البته اگر بتوان گفت درد) بايد به داد مردمان بيچاره و دردمند بپردازد.

اول، اميدوارم که همه شما در زندگي شخصي خود موفق باشيد و دوم،در هر مقام و رتبه اي که هستيد ،و خواهيد بود ، مردمان خويش را دريابيم.

متشکرم

مشکل اينه که خيليها حتي يه ذره هم نمي تونن اين دردها رو حس کنن. چون هيچ وقت در همچين شرايطي قرار نگرفتن. هيچ وقت هم سعي نکردن اين جور آدمها رو بشناسن يا درک کنن. يه عده هم ممکنه احساس کنن هيچ وظيفه اي در قبال اونها ندارن. فکر مي کنن فقط بايد کلاه خودشون رو بچسبن که باد نبره. متاسفانه با زيادتر شدن مشکلات در جامعه، چون مشکلات شخصي افراد بيشتر ميشه، اين احساس وظيفه اجتماعي کمرنگتر ميشه.

غريب ‌آشناي عزيز شما درست مي گين اما توجه دارين که خيلي ها هم با اين موضوع ها و مشکلات آشنا هستند و مي بينند اما موضوع را جدي نمي گيرند. من فکر مي کنم اين وضع بدليل عادي شدن اينجور مسائل است. يعني بعضي ها متاسفانه فکر مي کنند به هرحال در هر جامعه اي بايد چنين آدم هايي وجود داشته باشد و بتنهايي هم که نمي شه همه بدبخت ها را خوشبخت کرد پس نبايد کاري کرد.

اللهم اغن کل فقير، اللهم اشبع کل جائع ...
يعني ما تا حالا سر کار بوديم ؟!؟!؟! Think