وقتی که عریانم...

که رفته بود!

برگی می‌چرخد که بیفتد روی خیابان ِ سرد

و سری بازمی‌گردد به پشت‌سر

تا رد دردی را دنبال کند تا چشم‌های کسی

که نبود

که رفته‌بود...

از کنار تابلوهای زیادی گذشتم.
از کنار تابلویی که بجای «شهر شهیدپرور» نوشته بودند «شهر عالم‌پرور»،
از کنار تابلوی «پل در دست تعمیر»ی که پنج سالی است هر بار همانجا می‌بینمش،
از کنار تابلوی «در تونل چراغ‌ها را روشن کنید» که شوق کودکیم برای تونل را به یادم می‌آورد،
از کنار تابلوی «حداکثر سرعت مجاز شصت کیلومتر» که از مترسک هم کم خاصیت‌ترند،
از کنار تابلویی که چشم بسته غیب می‌‌گفت «هنگام بارندگی جاده لفزنده است»،
از کنار تمام‌شان گذشتم و به خانه برگشتم.

قصه ما

روزگاري بود که ايده آلهامونو روي کولمون ميذاشتيم و هي آدما رو متر ميکرديم هي متر ميکرديم از طول تا عرض تا اينکه يه روز خسته شديم توي يه کافي شاپ high class نشستيم و همينطوري که داشتيم قهوه ميخورديم به اين نتيجه رسيديم که نخير ساز ما با اين چيزا کوک نميشه ...

از فرداش اين "واقعيتها "بود که زديمشون زير چارقدمون و هي آدم search ميکرديم و هي حجم خاليشونو با اب پر ميکرديم, بريديم, اخه چقدر آب ببنديم به ملت ! توي قهوه خونه نشستيم و يه قليون اتيش کرديم با طعم توت فرنگي, هرچي " واقعيت" بود از سوراخ دماغمون دود کرديم بيرون ...

حالا کنار شومينه لم داديم و يه کاسه انار دونه شده دست گرفتيم و با سريالهاي وطني اي حال ميکنيم ,آي حال ميکنيم , يه چراغ قوه هم خريديم گذاشتيم بغل دستمون واسه وقتايي که برق ميره ! تا کسي worm نريزه ...

اينم شد قصه ما, اما از ما داشته باش اينو که ; به زندگي به چشم خواهري نگاه کن ضرر نميکني!

عکس نداره

به بهانه لمس بودنت
فریادهای reset شده مان را مینوازیم
بر صفحه های خالی صفر و یک
شاید برای زمانی که دانستیم تک نوازی سازهایمان هم
به کارمان نیامد دخترک...
برای زمانی که در تعریفت بگویم:
سه سیم پاره شد
او هم زد به سیم آخر!

می آييم ، می نويسيم ، می رويم ...
می آيند ، می خوانند ، می روند ...
...
بی آنکه دلی باز شود ...
دريغ از ذره ای سبک شدن ...

میدونی؟
راههای رفته همت بالاتری میخواد، بهاش يه عبور دیگه ست و پایمال شدن تموم چیزی که مثل میراث برجا مونده می مونه.
بهاش سنگینی سکوتی ممتده
سکوت ممتدی که همیشه هست بین هجاهای پلک من و دیواری که باید بریزه پایین همه اون دلهره هاش رو

We must say all the words that should be spoken before they are lost for ever
این قدر جسارت هست که حرفهام رو بزنم.ولی فشار دادن دکمه های کیبورد تخلیه اون حسی هست که با مشت کردن دستهات اون رو مخفی کردی..
و هنوز چقدر حرف نگفته مونده
و نوشته هایی غربت زده از سر سنگینی دستام
شاید بتونم دیگه فکر نکنم.من الان به یه فراموشی بیشتر از هر چیز نیاز دارم. به یه دنیای خالی و سفید که خودم برم رنگش کنم با همه اونچیزی که باهاش خيلي از روزهام رو سیاه کردم و شبام رو نقره ای. ببین چه تیزه. پنجه های دنیا رو میگم.زخمي مي کنه همه چيزو...من از اون بيرون میترسم. از بودن بین اونهایی که با یه قدم نزدیک شدن بهشون یه لقمه چپ ات میکنن. از اون همه خنده های هیستریک و اون همه نگاه های گم شده توی هوا. از اون همه دروغ ادمها میترسم. ترسم رو با آینه و در و دیوار و کاغذ و همه چیز قسمت کردم و الان اینجام و
ميدونم یکی هميشه مواظب خوابهای من هست تا یه وقت کابوس نشه و حتی تعبیر نشه..
ميدونم... یکی هميشه هست..For Ever ...

موسيقي متن:" نان پاره ز من بستان ،جان پاره نخواهد شد.."

باور کن
در هیاهوی این همه واژه ى هرروزه

حرفهای من
چند نقطه هایی ست
لابلای حروف٬
که خوانده نمی شوند
....

و من
از درکِ خود ٬ خسته ام....
باور کن....

خاطرات مشترک
در جاده های ناهمسو
همدیگر را گم میکنند

تو از دست چیزی شبیه زندگی
حوصله ات را
به باد سپرده ای....
من هم...

ما هی در کم تحملی هامان
میشکنیم و
چشمهایمان را
بروی یکدیگر
میبندیم....

انگار دیگر
جایی برای گفتگوی دونفره
نیست .
همه چیز در سطح خویش
تمام میشود...

غبار کدری
حوصله تمامی ادمیان را
سیمانی کرده .
دیگر کسی تمایلی به
جاری شدن با
دلتنگی دیگری را
ندارد .
عجیب در دلتنگی هامان
تنها مانده ایم ٬
بی ستاره .

ما
در این روزها
معلق
مانده ایم و
هرروز
چیزی از همه داشته هایمان را
نذر معجزه ای میکنیم که
انگار ارزشی ندارد!

من و تو
هردو
دلگیریم و
معجزه نمیداند
دستهای پینه بسته ما
کوتاه است!

قصه خدا روي زمين نوشته بود:

باور کن
در هیاهوی این همه واژه ى هرروزه

حرفهای من
چند نقطه هایی ست
لابلای حروف٬
که خوانده نمی شوند
....

مدتيه که ديگه اين کارا رو گذاشتم کنار! يعني ديگه حسش نيست! ولي چند خط اول اين شعر رو که خوندم يهو زد به کله ام که به سبکي که دوست دارم تبديلش کنم:

در ميان شط انتظار واژه هاى رو به هيچ
حرفهای من
گنده گنده است!
ولي به جان تو قسم که کوسه نيست
لابلای ماهيان آن زلال خاطراتمان!
تو چرا توجهي نميکني به من؟
پس لباس روح را که کنده ام براي کيست؟
...

وقتم تموم شد (يعني ديگه حسش نيست!) اگه دوست داشتيد خودتون ادامه اش بديد

هنوز لای روزمرگی ها پنهان بودی ...
چشمهایت بوی کاغذ می داد و
لبهایت بوی حرف
و گرم بود سرت..

این روزها
موهایتان به کدام دریاچه می ریزد
از میان این همه پیچ تند و غیر اصولی...
می دانم ابروهای اتاق تان ، دندانهای این حیاط خلوت
ریخته ، دلگیرید
شاید ولی اگر این بار ، کنار این همه حرف
کمی شیر و فنجان شکر بگذارید
لبهای روسری ها هم نلرزد دیگر

شاید اگر بی تعارف بگویید ، این کنج متروک
در من دنج ترین جای شهر را
چرا
هی به خواب هفت سال قحطی تاویل می کند..

اما آرزوي من ديدن روزی است که آدمها حتی در ضرب المثلهايشان ماهی ها را ذبح شرعی نکنند..
آنگاه
يقين بدان که هيچ شاعری به تبعيدگاه اشعارش معتکف نميشود..

خیابان لگد می شود میان رقص سیمها
درختهای نیمه کاره از بدن چراغ ها...
و کسی که نمی داند این باران

قطره های زنجیری است
که عرقهای پیشانی اش را
پی در پی
به بند می کشد
...
در روزنامه‌ها ننوشته‌اند،
به‌تر!
اگر می‌نوشتند،
آن‌قدر تصنعی می‌شد که فکر می‌کردم خیلی وقت‌ست اتفاق افتاده.

شُکر.

امید.

آینه.

چشم‌هایم می‌سوزند
هي دلش ميگيرد خب.

موسیقی متن

برگشته‌ام اما،
می‌بینی؟

تکیه می‌دهم به پایه‌های مترسک؛
و حرف می‌زنم. از زندگی، دنیا، انگیزه‌های جدیدم، ...

نگاهم نمی‌کند، ولی می‌خندد. بدنش شل می‌شود و چوب‌ها آستین‌هایش را نگه می‌دارند.
می‌دانم اضافه‌کاری‌اش است؛ در فکرش هستم.
می‌داند اضافه‌کاری‌اش است؛ اما کار دیگری ندارد. فراموش کند؟! شاید وقتی آستین‌هایش پاره شد، دستهایش را به‌هم بمالد و همه‌شان را به ‌نام خودش کند.

صبح زود،
دیدمش که داشت تمرین می‌کرد،
به کلاغ‌ها از زندگی می‌گفت؛ دنیا و انگیزه‌های جدیدش...

پیچید توی کوچه با گاری پر از گلش. اولین کسی بود که بوی بهار میداد. کوچه بوی عید گرفت! ازش پرسیدم میتونم یه عکس بگیرم از گاری ؟ گفت آره. واساد اون طرف تر سیگارش رو آتیش زد و من عکس رو گرفتم. هوس یکی از همین گلدونای پامچال رو کردم...

قايم باشک بازي

چیزی عوض نشده ست
کوچک که بودیم
تو چشم می گرفتی
من قایم می شدم
حالا باد چشم می گیرد
درخت قایم می شود
ماه و زمین جایشان را عوض می کنند
دریا می سوزد
موج ها جر می زنند
توفان لی لی می کند
چیزی عوض نشده ست
دنیا چشم گرفته ست و
قیامت قایم شده ست.

علیرضا قزوه

اول شخص مفرد كه در كار نباشد
خود ناخواسته ات را به ديگران عرضه ميكني!
فاحشگي همين جا پا ميگيرد!‌
خيلي ساده تر از هم آغوشي!

با تشکر از پرديس

نميشد ازش بگذرم

نه
به کفر من نترس
کافر نمی شوم هرگز
زیرا به نمی دانم ها ی خود ایمان دارم
انسان و بی تضاد؟؟
خمره های منقوش در حجره های میراث
عرفان لایت با طعم نعناع
شک دارم به ترانه یی که
زندانی و زندانبان هم زمان زمزمه می کنند
پس ادامه می دهم
سرگذشت مردی را که هیچ کس نبود
با این همه
تو گویی اگر نمی بود
جهان قادر به حفظ تعادل خود نبود
چون آن درخت که زیر باران ایستاده است
چون آن کلاغ
چون آن خانه
چون آن سایه
ما گلچین تقدیر و تصادفیم
استوای بود و نبود
به روزگار طوفان موج و نور ورنگ
در اشکال گرفتار آمدم
مستطیل های جادو
مربع های جادو
من در همین پنجره معصومیت آدم را گریه کرده ام
دیوانگی های دیگران را دیوانه شدم
در همین پنجره گله به چرا بردم
از دیوار راست بالا رفت
به معجزه ی کودکی با قورباغه یی در جیبم
حراج کردم همه ی رازهایم را یک جا
دلقک شدم با دماغ پینوکیو
وبوته ی گونی به جای موهایم
آری....گلم....دلم
حرمت نگه دار
که این اشک ها خون بهای عمر رفته ی من است
سرگذشت کسی که هیچ کس نبود
و همیشه گریه می کرد
بی مجال اندیشه به بغض های خود
تا کی مرا گریه کند
تا کِی و به کدام مرام بمیرد

"حسین پناهی "

photo by miss anonymous

... اما ميترسيد ، از عرياني ، از اينکه آدمي را لخت ببيند ، چه برسد به آنکه به دست خودش لختش کند ، از درون و برون . ديده بود ، بارها ، و فهميده بود هيچ چيز غم انگيز تر از عرياني آدم نيست ، ايستاده بر دو پا و دستها آويخته بر ارستاي تن ،...

عکس:

شايد آنها که با انگشت و بر آب رودخانه چيزي ميکشند از همه نقاش ترند .

از " بره ي گم شده ي راعي " هوشنگ گلشيري

پايان
.
.
.
.
.
.
.
.
پيش مي ايد ديگر