وقتی که عریانم...

سهم خدا و شیطان
محمد علی سپانلو

سهم خدا و شیطان درهستی تو چیست ؟
رخساره ی تو معصوم اما تنت هوس ناک
دلداده ی تو هیچ جوابی نیافت
گل های دست خورده ی گلدان
یا دست کارهای هنرمندان ؟
در ماجرای تو
نقش نقاب و پیراهن معکوس شد !
زیرا که بی گناهی از چشم بد مصون است
و هیچ نقابی گناه را پنهان نمی کند
معصوم یا اثیم ؟
جوینده ای که گیج معما شد
صدبار قصه را به عبث دوره کرد
عیاش بود ، تارک دنیا شد
جایی که لازم است نپوشاندی ....

خدا را ميشه از کلمات فهميد ،از سخن گفتن حروف،ميشه فهميد که باکره ها هم دروغ ميگويند، حذف ميکنم کلمات خياباني را ،حرمت خواهم داد حرفهايم را ،حذف ميکنم به آرامي فرهنگ لغات بي پروايي روزهاي گذشته را ،غسل خواهم دادن روح و تنم را ،گرماي حجاب را بر آنها ميپوشانم، آدمها تاب عرياني ندارند يا به شهوت ميرسند يا به بيحرمتي ،آخرش ميشود آبستني بغض در گلو، تجاوز به حريم اعتراض کافيست ،آدمها را با لباس ميپذيرم نقاب را از طاقچه برداشته ام ، بازهم گريم کرده ام زندگي را ،3، 2 ،1 ،فلش بک ها را تبعيد خواهم کرد !

بخواب و خواب بي خوابي شبانه را قدغن کن ،جاي خط ترمز روي گلويم ميخارد، راستي باران ميبارد ،حال و هواي ديگر است ،برايتان نذر کرده ام تمام چراغ ها را خاموش کنم، با چراغهاي خاموش ارزش روزنه خورشيد است، خورشيد...

چيزي نيست حال و هواي محرم است...

. . . انسان مُرد ، آن گاه که به اشتباه ایمان آورد ، هر چیز علتی دارد و فراموش کرد " هست ها " هستند چون هستند . " بودها " بودند تنها چون بودند و نادانسته " نیست " را آبستن شد تا هر آنچه بی علت یافت را نیست کند !

. . . شاید تا ایمان بیاورم هر آنچه بی دلیل می پردازم ، بهای لحظه ای تردید به آن هاست .

نگران نباش مادر
تقصير چشمان تو نيست که بي هوا منتشر ميشوند
و دردي که هربار مرا به دنيا مي آورد تا دوباره بزرگ شوم
نگران کودکي من نباش مادر ،راه خانه را ياد ميگيرم،از جاده به آساني رد ميشوم ،بند کفشهايم را درست ميبندم ،آرام صحبت ميکنم ،سرم را پايين مي گيرم و شمرده راه مي روم ....

نگران کودکي من نباش ،من بزرگ ميشوم،کسي مي آيد و راه را خط خطي ميکند و من در ميان خطوط سرخ گچي لي لي ميکنم و قد ميکشم ...

چشمانم را ميبندم ، ميخواهم بزرگ شوم تا
فراموش کنم....

با این حال بزرگ شدن پیشنهادی هست که نمیتونی رد کنی...

بعضی چیزها را که می گویم تنها برای این است که تو نفهمی
حرف زدن از سر نباریدن
از ملال پایبندیهای انسانی
از روزهای بی بضاعت هفته
یاروزهای مبادا
از جادوی رسوایی
از کابوسها
حرف زدن از اینها
تنها برای این است که تو نفهمی..

انسانهای بی گارانتی را دیده ای؟
میخریشان به بهای لبخندهایت
و شیطنتهای سر به فلک کشیده ات که دیگر ته کشیده است
کفگیر جوانی ات هنوز به ته دیگ نرسیده،
به خودت که می آیی فاصله هایی را میبینی
بین خودت و خودت
جا خوش کرده در لحظه های دلواپسی دستهایت
هر چه هست از برکت همین گارانتی هاست
مجوزی برای پس گرفتن لحظه هایت نداری
دلخوش باش به خاطره های ته مانده شاید کفگیر جوانی ات آنها را در هجوم بعدی بالا بیاورد..

...
لحظه هایی که در همه ی گاه های هميشه،آزارت ميدهد...
نه مجوزی داری برای نابوديش
نه دل خوشی داری برای پس گرفتنش
فقط نمی خواهيشان،همين

كسي را گم كرده‌ام...
كسي كه به من گفته است:
تا به حال مرا ديده‌اي؟ ازمن نترس...
كسي در اين نزديكي‌هاست
كسي در اين اين نزديكي‌هاست كه مرا هزاران بار بيشتر از خودم دوست دارد...
اما برايم گم شده است!
(( هيچ‌گاه دقت كردي؟ اصلاً مي‌تواني نگاه كني؟ مي‌تواني مرا ببيني؟ ))
مختصات اشتباهاتم زياد شده است
صفر, يك, ده, صد, هزار, چند هزار, بي‌نهايت...
به بهترين‌ها كه مي‌رسم, مي‌ايستم!
(( هيچ‌گاه ترديدي داشته‌اي؟ ترديد در عبور از خيابان؟ ))
به ناچار توي خيابان
بدون كفش
سخت است
مي‌دانم
(( هيچ‌گاه در زندگيت تلاش كردي؟ تلاش براي ديدن من! حتي يك بار...يك لحظه )) انگار كسي نور را پرتاپ كرد...
مي‌داني...
پنجره شكسته است!
شيشه خورده‌ها
مراقب خودت باش!
(( مرا نديده‌اي! مي‌دانم... كمي بيشتر نگاه کن... ))
فقط كمي بيشتر
چيزي نمي‌بينم
گاهي...وقتي...لحظه‌اي
اين‌جا سكوت تقسيم مي‌كنند...

من

«برای زنده بودن نفس کشیدن کافی است.» یادم نیست کی یا کجا یا از کی این جمله را شنیده بودم. اما دلیل خوبی بود برای نفس کشیدن. تمام تمرکز خودم را جمع کرده ام تا زنده باشم که نفس بکشم. جمله ها را همیشه می توان از آخر به اول تفسیر کرد. نیازی ندارم که در خط مستقیم حرکت کنم. به هیچ نیرویی هم برای حرکت نیاز نیست، نیرویی به من وارد نکنید تا چهار نعل طی کنم. برای زندگی به هیچ چیز نیاز ندارم.

چند بهشت و جهنم،زندگي مرا جبران خواهد کرد؟

(حسين پناهي)

گاهی که زودتر از همیشه صبح میشود ، باقیمانده شب را همانطور دست نخورده دور می ریزیم و کسی نمی خواهد حتی چیزی به خاطر آورد.

نمی‌دانم از دست شترمرغ باید بیشتر عصبانی باشم و یا گراز و یا گوسفند؟ از دست شترمرغ که از ترس سر در خاک می‌کند، از دست گراز که احمقانه با تمام قوا به دشمن حمله می‌کند و یا گوسفند که اصلاً نمی‌فهمد خطر چیست...

برای اینکه خداپرست فوق العاده ای باشی،
اول باید کافر فوق العاده ای باشی...

روزی خواهید فهمید که هر «،» در نهایت کمال بدل به «.» خواهد شد. غایت هر مکثی، سکون کامل است. «.» پایان‌دهنده است نه مانند «،» یک میانجی...