وقتی که عریانم...

مهربان... نوشته بود:

اگر دليل دوستي صرفا دانش آدمها باشد
كتابخانه ها شايسته ترين دوست در دوستي خواهند بود
زيرا پاي دلت را لگد نميكنند
و قند و چائيت را هدر نميدهند
و به موقع ساكت اند
و به موقع حرف ميزنند!

"حسين پناهي"

چقدر زيبا
روحش شاد باشه

اگه بعضي وقتا به يه سري از رابطه هاي موجود در زنديگمون دقت كنيم ، پي مي بريم كه بعضي وقتا دليل بوجود اومدن يك رابطه فقط موقعيت شخصه نه چيز ديگه طوري كه اگه جايگاه آدما عوض شه نوع رابطه ها هم تغيير مي كنه Sad

بعد اونوقت تازه مي فهميم كه اين همه انرژي كه صرف شده ، اين همه وقت كه تلف شده ، همه از دست رفته و حتي تجربه تلخي رو هم برات به جا گذاشته

غصه هايي که تاب نياوردند قلب کوچکت را
يا قلب کوچکت که تاب نياورد غصه ها را؟

هفتمين بهار من بود،يازدهمين بهار تو
شانزدهمين روز ارديجهنم
رها شدي و

رها...

حالا دوباره
روز شانزدهم
...و
زمستان بيستم من
ميشود بهار چندم تو ؟

و تو رفتي و هنوز
سالهاست که در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تکرار کنان
ميدهد آزارم
و من انديشه کنان غرق اين پندارم
که چرا باغچه ي کوچک ما سيب نداشت؟
که چرا
باغچه ي کوچک ما...
سيب
نداشت...

مهربان... نوشته بود:

اگر دليل دوستي صرفا دانش آدمها باشد
كتابخانه ها شايسته ترين دوست در دوستي خواهند بود
زيرا پاي دلت را لگد نميكنند
و قند و چائيت را هدر نميدهند
و به موقع ساكت اند
و به موقع حرف ميزنند!

"حسين پناهي"

واقعاً قشنگ بود مريم جون Applause

و حقيقی
راستش برای يک چيز ديگم من يه مثال خوب دارم ولی چون بی ادبيه اينجا نمينويسمش Silenced

ديد آدمها به زندگی
روحشون
قلبشون
بقيه رو ولش کن Not talking

هواخواه توام جانا و می‌دانم که می‌دانی
که هم نادیده می‌بینی و هم ننوشته می‌خوانی

ملامتگو چه دریابد میان عاشق و معشوق
نبیند چشم نابینا خصوص اسرار پنهانی

بیفشان زلف و صوفی را به پابازی و رقص آور
که از هر رقعه دلقش هزاران بت بیفشانی

گشاد کار مشتاقان در آن ابروی دلبند است
خدا را یک نفس بنشین گره بگشا ز پیشانی

ملک در سجده آدم زمین بوس تو نیت کرد
که در حسن تو لطفی دید بیش از حد انسانی

چراغ افروز چشم ما نسیم زلف جانان است
مباد این جمع را یا رب غم از باد پریشانی

دریغا عیش شبگیری که در خواب سحر بگذشت
ندانی قدر وقت ای دل مگر وقتی که درمانی

ملول از همرهان بودن طریق کاروانی نیست
بکش دشواری منزل به یاد عهد آسانی

خیال چنبر زلفش فریبت می‌دهد حافظ
نگر تا حلقه اقبال ناممکن نجنبانی

خيلي خوب ...تاپيک مال شماست ....هرجور تشخيص ميديد بنويسيد و حذف کنيد...

لطفا"در انتخاب تاپيک مورد نظر دقت کنيد

با احترام

قصه خدا روي زمين

سلام
سلامي به صداقت قمه
به زلالي زنجير
به شميم چماق
و به ترنم عربده
باز هم من و جرثومه شب
با دو کاسه خون نظاره ميکنم
و اسمت را به جاي فحش
نثار ظلمت ابرها ميکنم
تا از ترس دستشويي کنند!

شکر بوده است شايد !
به دل طعم خوش هم نفسي ...
صداي موهومي که ميخواند
و غروري که بر باد ميدهم
تمام هستي
و وجود هم
يعني همين !
تو و مني که بي معني شده است !

Sad

ما برهنه شديم و آغاز کرديم. ميان من و تو وقتي برهنه نيستيم، همه چيز ساکن است. وقتي برهنه آغاز مي‌کنيم، بعدا مي‌توانيم پوشاننده‌ترين پوشاکمان را بپوشيم و مطمئن باشيم که جريان برقرار است و همه چيز ادامه دارد. ديگران دو اشکال دارند. آنها پوشيده آغاز مي‌کنند، سالها پوشيده ادامه مي‌دهند، و همين که برهنه مي‌شوند همه چيز تمام مي‌شود. يا اين‌ که برهنه آغاز مي‌کنند، اما آغازي ميانشان روي نمي‌دهد. آن وقت هرکس لباس خود را مي‌پوشد و هر کدام به راه خود مي‌روند.

برگرفته از کتاب شب يک، شب دو

بي من چه لبي بوسه زد از روي هوس بر رخت اي ماه جهانتاب....

رايکا نوشته بود:

بي من چه لبي بوسه زد از روي هوس بر رخت اي ماه جهانتاب....

ترانه اي از عارف با عنوان يار کي بودي از البوم سلطان قلبها...

آنشب که تو بي من بودي اي گل نازم
با آن بزم طلايي بگو يار که بودي
آنشب که فکندي جان من بي دل
در سوز جدايي گرفتار که بودي
آغوشت در رقص ترب جاي که بود
در گوشت اواي دل آراي که بود
آغوشت در رقص ترب جاي که بود
در گوشت اواي دل آراي که بود

بي من ات بالا بلا کجا خرامي
بي من از ميناي لب از که نوشي
آنشب که فکندي جان من بي دل
در سوز جدايي گرفتار که بودي

بي من چه لبي بوسه زد از روي هوس بر رخت اي ماه جهانتاب
بي من تو بگو لرزش غم از چه در افکندي گيسوي بي تاب
بيا تا که به اشک غم به گلبرگ غمت شويم
من ان گرد گنه ات
بيا جان منا بستان
مکن شعله صفت بر جا تو ان نور در افکنده را

آنشب که تو بي من بودي اي گل نازم
با آن بزم طلايي بگو يار که بودي
آنشب که فکندي جان من بي دل
در سوز جدايي گرفتار که بودي
آغوشت در رقص ترب جاي که بود
در گوشت اواي دل آراي که بود
آغوشت در رقص ترب جاي که بود
در گوشت اواي دل آراي که بود

ميدوني ، حس خوبي نيست ، مثل فحشيه که يادت رفته ضميرشو مشخص کني يا کفشاي گليته که نميدوني بذاري تو جاکفشي يا ببري تو مسجد ، وقتي بي بي خديجه شب قدري لکه ديده باشه و دلش هواي مسجد محله رو کرده ...

ديروز عريان بودم . کاملا عريان .
مقابل يک آينه تمام قد ايستاده بودم . چند لحظه اي به خودم خيره نگاه مي کردم .
به نظرم اندام حيواني آمد که بر روي دو پا ايستاده . فقط کمي ظريفتر بود و ناتوان تر .
بدم آمد .

ديشب کله پاچه ميخورديم . جاي شما خالي .
رسيديم به چشمش . چند گرم بيشتر نبود .
رفتم تو فکر .
يعني باعث تمام گناهان و بدبختي هاي من همين چند گرم ناقابل بوده ؟