و این بود حکایت من

چند سال پيش يه فيلم داستاني پخش مي شد که عده اي با کاروان راحي سفر حج بودند و در کاروانسرايي براي مدتي اتراق نمودند(اگه اتراق رو اشتباه نوشتم ببخشيد) در طول مدتي که در کاروانسرا بودند براي اينکه با همسفران خود اشنا شوند هر کس حکايتي از خود نقل ميکرد که هم پند اموز بود و هم خصوصيات يکديگر را بيشتر ميشناختند . خوب ما هم هر کدوممون يه حکايت از خودمون داريم و خيلي هامون همديگر رو کامل نميشناسيم . حالا هر کي دوست داره يه حکايت از خودش اينجا بزاره .من هم بزودي حکايت خودم رو اينجا مينويسم .

حکايت؟!!!
اول خودت مينوشتي بهتر نبود؟

hadi نوشته بود:

... اگه اتراق رو اشتباه نوشتم ببخشيد...

خوشحالم که زبون فارسي اينقدر براي بچه هاي تالار محترم شده Smile

100% درست نوشتي! Applause

honey نوشته بود:

حکايت؟!!!
اول خودت مينوشتي بهتر نبود؟

دارم جمع و جورش مي کنم
مطمئن باشيد اولين نفر خودم مينويسم

نقل قول:

دارم جمع و جورش مي کنم
مطمئن باشيد اولين نفر خودم مينويسم

ميدوني کي به من قول دادي بنويس جونمو گرفتي

سکوت نوشته بود:

نقل قول:

دارم جمع و جورش مي کنم
مطمئن باشيد اولين نفر خودم مينويسم

ميدوني کي به من قول دادي بنويس جونمو گرفتي

بيشتر به خاطر اينکه به تو قول دادم دارم مينويسم

و اما حکایت من
خدمت سربازیم با هزاران خاطره خوب و بد تموم شد که ای کاش تموم نمیشد . همه وقتی میرن سربازی میگن خدایا یعنی میشه تموم بشه ولی وقتی تموم میشه اه ه ه ...
خوب بگذریم من هم مثل همه جوونای دیگه رفتم دنبال کار اما کو کار . تو این کارخونه تو اون کارخونه گشتم دنبال کار دم در هر کارخونه ای از نگهبان سئوال می کردم کارگر نمیخواید بعضی ها میگفتند: برو بابا اینایی هم که دارم داریم میندازیم بیرون بعضی ها راهمون می دادند تو کارخونه می رفتیم قسمت کارگزینی :
- خوب مدرکت چیه ؟
- دیپلم دارم
- دیپلم چی ؟
کمی مکث می کردم و با اظطراب میگفتم صنایع چوب و کاغذ . با نیش خندی که میزدند تا اخر خط حالیم میشد که بابا اینم مدرک تو داری بیا برو کشکت و بساو . خلاصه یه فرمم بهمون می دادن پر میکردیم و میگفتن برید تا خبرتون کنیم که در واقع به این معنی بود که برید دیگه این طرفا پیداتون نشه. تو راه برگشتن هی به خودت نفرین میکنی که بابا اخه این چه رشته ای بود که انتخاب کردی مرده شور. ولی چند روز بعد میفهمی همون شرکتی که فرم پر کردی و یارو به رشته ات نیش خند زد یه قسمت نجاری داره که توش دیپلمه های برق دارن کار می کنند و فقط داشتن پارتی شرط کاره نه رشته تحصیلی . خوب ما هم رفتیم سراغ پارتی . به این و اون رو انداختیم و به هرکی رسیدیم سراغ کارو گرفتیم . یه عده صادقانه میگفتند اوضاع کار خرابه . یه عده ام الکی میگفتند همین فردا میبریمت سر کار که اون فردا کی میرسه خدا میدونه خلاصه دست از سر بندگان خدا برداشتیم و گفتیم خدایا خودت عشقه . وضو گرفتم نمازی که تو خدمت ترکش کرده بودم رو شروع کردم و هرروز دعا که خدایا یه کار برای ما جور بشه حتی اگه جارو کشی هم باشه قبول دارم . یکی دو هفته میگذره . تلفن زنگ خورد:
- بفرمایید
- سلام هادی منم پسرخاله . با صاحب کارم صحبت کردم تیز بلند شو بیا اینجا برای کار
منم یه خدا رو شکر گفتم تا کارخونه الومینیوم سازی پرواز کردم . مشغول کار شدم . وای خدای من چه کار سنگینی صبح بغل کوره ذوب الومینیوم بعد از ظهرم پای دستگاه نورد . حرارت الومینیوم از دو تا دستکش که توی هم کرده بودم میگذشت . دستها تاول زد وزنم توی پانزده روز ده کیلو کم شد . با اینکه ته دلم از کارم راضی نبودم ولی خدا رو شکر می کردم یک ماه که گذشت دیگه عادت کرده بودم کارها برام سخت نبود پوست دستمم شده بود عین پوست کردگردن اگه بدون دستکشم کار میکردم دیگه نمی سوخت خلاصه شش ماه گذشت . ماه رمضان شد . من هم توی اون وضعیت کاری سخت روزه ها مو میگرفتم . خوب دیدم خیلی با خدا نزدیک شدم . گفتم اوس کریم میشه ما یک کار بهتر گیرمون بیاد که حداقل دور وریامون بی سواد نباشند اخه میدونید اینجا که من کار میکردم بالاترین سواد و من داشتم . همه بیسواد و افغانی بودند. خوب باز هم دعای ما مستجاب شد . یه روز که از سر کار اومدم خونه مادرم گفت از یه کارخونه پروفیل سازی زنگ زدند گفتند به پسرتون که فرم پر کرده بگید بیاد برای مصاحبه ( گفته بودم که من بعد از خدمت با دوستام خیلی جاها فرم پرکردم ) گل از گلم شکفت گفتم خدایا خیلی دوست دارم بابا تو چقدر هوای ما رو داری . زنگ زدم به دوستام به اونا هم زنگ زده بودند با هم قرار گذاشتیم و فردا رفتیم برای مصاحبه . مدیر عامل نبود ولی یه اقایی که مهندس صداش میکردند اونجا بود . ما رو برد و کارخونه رو نشونمون داد گفت کار اینجا خیلی مشکله از پسش بر میاید . منم برگشتم گفتم : به ظاهر ما نگاه نکن مهندس اینجوری ژیگول اومیدم من همین الان دارم از داخل کوره میام . مهندس هم بهمون گفت الان لباس بپوشیدو مشغول کارشید . ما هم که هیچ کدوممون لباس کار نبرده بودیم . گفتم مهندس من میرم کارخونه قبلیم تسویه حساب کنم از فردا مشغول کار میشیم . مهندس هم گفت باشه حرفی نیست فردا صبح ساعت 7 اینجا باشید . وای خدا باورم نمیشد به همین راحتی رفتیم یه شرکت کار درست . بدو بدو رفتم دم کارخونه الومینیوم تا رسیدم تو سرپرستمون رسید گفت : اهای اقا هادی این چه وقت اومدنه . منم با یه نیش خند گفتم اومدم لباس کارم و ببرم دیگه از خدمتتون مرخص بشم . قیافش در هم شد . رو من خیلی حساب می کردند اخه مثل خر براشون کار می کردم صدامم در نمیومد تازه این اخریا پرسکارم شده بودم . برگشت بهم گفت الان تسویه نکن یه هفته مرخصی بگیر اگه از اون کارت خوشت نیومد بتونی برگردی . گفتم بابا اونجا یه شرکت معتبره تازه کارشم از اینجا اسونتره منو اگه کلاهمم اینجا بیفته دیگه برنمیگردم برش دارم . خلاصه تسویه کردیم و با لباس کار اومدیم خونه . تا صبح از خوشحالی خوابم نمی برد . ساعت 7 شدو ماهم طبق قرارمون جلوی در کارخونه تو نگهبانی نشسته بودیم . یه ساعت گذشت خبری نشد . دو ساعت گذشت خبری نشد . خلاصه ظهر شد . تلفن نگهبانی به صدا در اومد . نگهبان گوشی رو برداشت شروع کرد به بله و چشم گفتن و زیر چشمی ما رو نگاه کردن . تلفن رو که گذاشت رو کرد به ما و گفت مدیرعامل زنگ زده گفته ما کارگر نمیخوایم
اینو که گفت بی اختیار رو زانو نشستم . چشمام پر اشک شده بود بغض گلومو گرفته بود هیچی نموتنستم بگم میدونستم دهنمو باز کنم بغضم می ترکه . دوستام زیر کتم گرفتندو سوار ماشینم کردند هر کدومشونم یه چیزی برای دلداری دادن من می گفتن ولی من فقط به این فکر میکردم و با خودم میگفتم خدایا یه دفعه چی شد مگه من چیکار کردم . خوب اینکارمون که اینجوری شد کارخونه قبلیم اصلا راه نداره که برگردم یعنی دیگه روم نمیشه برم بگم چی
ماه رمضان بود چیزی نمیتونستم بخورم نه افطاری نه سحری . داشتم دیونه میشدم . نماز و ترک کردم خدا رو هم فراموش دو ماه گذشت هرروز دنبال کار میرفتم اما بازهم صحبتهای همیشگی .
رفتم وضو گرفتم شروع کردم نماز خوندن گفتم خدایا غلط کردم دیگه نمازم و ترک نمیکنم یه نظری هم به ما بنداز تا اینکه یه روز وقتی تو خیابونا قدم رو می کردم .....
این حکایت ما ادامه داره فعلا چند تا پیام بازرگانی ببینید تا بعد بقیش رو بنویسم هنوز قسمتهاي جالبش مونده

نقل قول:

بيشتر به خاطر اينکه به تو قول دادم دارم مينويسم

ممنونم
حکايتت ناراحتم کرد خوب بعد چي شد؟

hadi نوشته بود:

چند سال پيش يه فيلم داستاني پخش مي شد که عده اي با کاروان راحي سفر حج بودند و در کاروانسرايي براي مدتي اتراق نمودند(اگه اتراق رو اشتباه نوشتم ببخشيد) در طول مدتي که در کاروانسرا بودند براي اينکه با همسفران خود اشنا شوند هر کس حکايتي از خود نقل ميکرد که هم پند اموز بود و هم خصوصيات يکديگر را بيشتر ميشناختند .

فكر كنم اسم اون سريال "هشت بهشت" بود. ضمناً حكايتت تا اينجاي كار عالي بود. Applause

منتظر ادامه اش هستيم.

چه دوران بدي داشتي !باقيش رو زودتر بگو..دوست دارم بدونم الان در چه حالي؟

چه تاپيکه جالبي مرسي هادي و چه حکايته تلخي Sad

خيلي مشتاقم آخر داستانت رو بدونم
اميدوارم که آخر داستان به جاهاي خوب برسه و طوري نشه که اشکم دربياد
کاش اينجوري باشه: يه روزي يه جائي يه آدم خوب يه فرشته نجات چون آدم خوبي هستي دستت رو گرفت
و تو الان داري جائي کاري مي کني که لياقتش رو داري و از وضعيتت هم راضي هستي Pray

از اظهار نظراتون ممنونم
فقط خواهش ميکنم هولم نکنيد تا بتونم ادامه حکايتم رو بهتر براتون بنويسم
منتظر باشيد

هادي زود باش تو رو جون من چقدر طول ميدي تو بايد قاضيه صدام مي شدي خوب ميتونستي ادبش کني زود باش بابا چه خونسردي Confused

خیلی واسم ناراحت کننده بود

امیدوارم ادامشو زودتر بنویسی هادی جان
و امیدوارم آخرش خوب بشه

ولی اعتماد بنفس و امیدت ستودنیه.

و اما ادامه حکايت من
یه روز وقتی داشتم تو خیابونا قدم رو میکردم چشمم به یه اگهی پشت تیربرق افتاد:
به تعدادی کارگر ساده دیپلمه نیازمندیم
ادرس: ......
اعتنا نکردم به خودم گفتم اینم مثل کارخونه های دیگه میریم اونجا یه فرم پر می کنیم بعد میگن برو تا بهت زنگ بزنیم . شروع کردم به راه رفتن پشت در یه مغازه دوباره همون اگهی رو دیدم ولی ایندفعه شماره تلفن هم روش نوشته بودند. شماره تلفن رو با خودکار کف دستم نوشتم اون روز تا ظهر تو پارک محلمون با دوستام نشتسته بودم . ظهر که شدم اومدم خونه. رفتم وضو بگیرم چشمم افتاد به شماره تلفن که کف دستم نوشته بودم . رفتم سراغ تلفن زنگ زدم :
- الوسلام ببخشید بابت اگهیتون تماس گرفتم
- اگه مایل به کار هستید همین الان تشریف بیارید روزهای بعد مصاحبه نداریم
منم تا اینو شنیدم گوله از خونه زدم بیرون رفتم با یکی از رفقا رفتیم به همون ادرسی که تو اگهی نوشته شده بود
وارد کارخونه شدیم . زیاد بزرگ نبود یه دونه سوله با یه حیاط که کلی پالت و رول استیل توش بود . تو حیاط یک مرد مسن داشت با دو تا جوون صحبت میکرد که معلوم بود اونا هم برای کار اومده بودند. ما رفتیم داخل دفتر و هرکدوممون یه فرم گرفتیم و پر کردیم . بعد از چند دقیقه اون اقای مسن وارد دفتر شد . و پیش ما نشست خیلی خوش رو و خوش صحبت بود . فرمهامون رو نگاه کرد و چندتا سئوال در مورد سابقه کاری و مهارتهامون پرسید . بعد یه پسر چوون رو صدا زد و گفت : کارگاه رو به بچه ها نشون بده . پسر جوون هم کارگاه رو به ما نشون داد و درمورد دستگاه توضیح داد . برام خیلی جالب بود نیروهای کل کارخونه هفت هشت ده نفر بیشتر نبودند و جالبتر اینکه همه جوون و همسن و سال خودم . در مورد کارخونه بگم : یه کارخونه که کار برش استیل رو انجام می داد و تازه شروع کرده بود به تولید لوله استیل
بعد از توضیحات اون جوون دوباره پیش همان مرد مسن برگشتیم و اون تنها یک جمله گفت : اینجا سیگار کشیدن ممنوعه بعد گفت برید باهاتون تماس میگیریم . اومدم خونه وایستادم به نماز خوندن و دعا کردن که خدایا این کار برای ما جور بشه . معلوم بود جای خوبیه محیطی پاک که از جمله اخر اون مرد مسن معلوم بود . چند دقیقه پس از تمام شدن نمازم تلفن زنگ خورد . تلفن رو برداشتم وای خدای من داشتم بال در میاوردم از همون کارخونه تماس گرفته بودند گفتند از فردا برم سر کار . باور کنید از خوشحالی بالا و پائین میپریدم . رفیقمم زنگ زد گفت به اونم گفتن که بیاد. صبح روز 27 اذر 1383 رفتیم جلوی در کارخونه اون پسری رو که در حیاط دیده بودیم جلوی در کارخونه ایستاده بود انگار که فقط ما سه نفر برای استخدام اومده بودیم و هر سه تا مونم پذیرفته شده بودم . وارد کارخانه شدیم کلا ده کارگر داشت پنجتاشون بچه های تبریز بودند شبها هم همونجا می خوابیدند و بقیه هم بچه های تهران . وارد کارگاه که شدیم دیدم روی یه تابلو اسم ما سه نفرو نوشته جلوی هرکدومم قسمتی که باید در اون کار کنند . اسید شویی و پولیش کاری لوله جلوی اسم من بود و اون دونفر قسمت برشکاری . راستی دونفر دیگه هم یک هفته بعد از ما استخدام شدند.
من پیش سرپرست اسید شویی و پولیش رفتم . اسمش غلامرضا بود بچه تبریز همسن و هم قد هم بودیم . قسمت ما فقط دوتا کارگر داشت من و غلامرضا . البته کار زیادی نداشتیم قسمت تولید لوله تازه راه افتاده بود و به اون صورت تولید نداشت برای همین ما دو تا تا ساعت 4 تو قسمت خودمون بودیم و 4 تا 6 رو تو قسمت برش و انبار کار می کردیم این کار باعث شد من تو تمامی کارخونه بتونم به راحتی کار کنم خصوصا رانندگی لیفتراک.
خوب چند ماهی به خوبی و خوشی گذشت . خیلی عالی بود . از کارم لذت می بردم تا اینکه مدیر عامل عوض شد . بچه ها همه ریختند به هم . همه داغون شده بودند از قیافه و برخوردش معلوم بود هیچی بارش نیست و کارخونه رو نابود میکنه . همه به هر دری میزدند که این مدیر عامل رو به صاحبان کارخونه بشناسونند اما کو گوش شنوا تا اینکه یکی از بچه ها یه نامه استعفا دست جمعی نوشت که یا جای ما یا جای این اقا و ما هم همه زیرش رو امضا کردیم و خلاصه رسوندیم دست صاحبان کارخونه . جواب اومد که هرکی دوست داره میتونه بره . خوب ما 5 نفر که تازه اومده بودیم برامون سخت بود که این کار و از دست بدیم تازه از اوضاع کار بیرون هم خبر داشتیم پس همه رفتند و ما موندیم . مدیر عامل هم چندتا اگهی دادو یه سری کارگر گرفت حالا ما 5 نفر شده بودیم قدیمیهای کارخونه . از اونجایی که مدیر فروش کارخونه نیز استعفا داده بود و رفته بود دست تقدیر یقه ی ما رو گرفت و گذاشتمون مدیر فروش . خوب میشه گفت بعد از مدیر عامل مدیریت کارخونه دست من بود . روی کارها نظارت میکردم جواب مشتریها رو میدادم . فاکتور مینوشتم و از همه بدتر هر مشکلی که پیش می اومد من باید برای مدیرعامل توضیح میدادم . کم کم اعتبار زیادی پیدا کردم و خیلی مغرور شدم به خاطر همین نمازم رو ترک کردم
خوب کارخونه یه مشکلی داشت اون مشکل هم این بود که از وقتی که بچه های تبریز رفتن دیگه کسی نیست شبها تو کارخونه بخوابه به خاطر همین مدیر عامل که اعتماد زیادی به من داشت به من پیشنهاد داد تا در عوض گرفتن حقوق بیشتر شبها رو اونجا بخوابم . من هم قبول کردم ولی به شرط اینکه حداقل یک نفر دیگه هم پیش من بمونه که کاش نه خودم وایمستادم نه میذاشتم کس دیگه ای بیاد. مدیر عامل دو تا ادم معتاد رو که یکی شون یه هفته بعد ازمن اومده بود و تو کارخونه با هم صمیمی بودیم رو (به نام حسن) برای نگهبانی پیش من گذاشت خوب چند ماهی گذشت و من سیگاری شدم . روزی یک پاکت سیگار می کشیدم اونم تو کارخونه ای که سیگار کشیدن ممنوع بود از اونجایی که من تو کارگاه سیگار می کشیدم بقیه سیگاری ها هم روشون باز شد و خلاصه زمانی نبود که شما بیاید تو کارگاه و دود سیگار و نبینید خلاصه هر روز میگذشت و من از خدا دور می شدم و وضعیت مالی ام روز به روز بهتر میشد . هر هفته کارم شده بود تو کارخونه عرق خوری . بعد از یه مدت یکی از بچه های خط لوله برگشت و قسمت لوله شروع کرد به تولید از اونجایی که تنها کسی که فرمول اسید و کار با دستگاه پولیش رو بلد بود من بودم . حسن مدیر فروش شد و من سرپرست قسمت اسید شویی و پولیش خوب اوضاع زیاد فرقی نکرده بود فقط کار من کمی سنگین تر شده بود چون هم باید قسمت خودم رو میگردوندم و هم یک مقدار کارهای دفتری مثل فاکتور نوشتن با من بود . خوب کارها خوب پیش میرفت تا نزدیکهای عید سال 1385 . دیدم مدیر عامل دو نفر رو اورده برای نگهبانی و به ما گفت وسائلتون رو جمع کنید دیگه احتیاجی نیست شما شبها اینجا بخوابید خوب من از یک طرف ناراحت بودم چون کمک خرجی خوبی بود از یک طرف خوشحال بودم چون بیشتر تو جمع خانواده بودم . خلاصه عید اومد تعطیلات هم تموم شد ما هم برگشتیم سر کار حسن هم نزدیکای ظهر بود که اومد غروب که خواستیم تعطیل کنیم دیدم حسن از اتاق مدیر عامل با حالتی گرفته و ناراحت بیرون اومد بهش گفتم چی شده گفت من دیگه از فردا سر کار نمیام هرچی پرسیدم برای چی چیزی نگفت خلاصه یک هفته گذشت و اون شخصی که با من و حسن (شوهر دختر عموی حسن میشد)نگهبانی وایمستاد او هم نیاومد . هفته دوم شد مدیر عامل اصلا به من محل نمیذاشت نمیدونستم غضیه از چه قراره اما یه چیزی بهم میگفت هادی خدا همون قدر که بردت بالا حالا میخواد بکوبت پایین خلاصه یه روز که داشتم تو کارگاه سیگار میکشیدم یکی از بچه ها با ایما و اشاره به پشت سرم اشاره کرد وقتی برگشتم دیدم مدیر عامل پشت سرم ایستاده خشکم زد سیگار از دهنم افتاد . یه سری تکون داد و رفت ظهر موقع ناهار پشت بلندگو صدام کردن رفتم داخل دفتر یکی از بچه ها گفت مهندس گفته که وسائلت رو جمع کنی و بری . رنگم پرید داغ شدم بدو بدو وسائلم و جمع کردم و از کارخونه زدم بیرون و شروع کردم به گریه کردن تو راه همش به کارهای که کرده بودم فکر میکردم (ترک نماز - عرق خوری - سیگار) دو سه دفعه نزدیک بود برم زیر ماشین تا غروب تو خیابونا پرسه میزدم و چشمامم پر اشک بود . خلاصه شب شد و رفتم خونه . همه مادرها تا قیافه بچشون و میبینند سریع میفهمند که بچشون حتما یه مشکلی داره . مادرم اومد پیشم نشست گفت : چی شده پسر گلم . گفتم راسیتش اخراج شد باورش نمیشد حق هم داشت خودمم باورم نمیشد یعنی هیچکس باورش نمیشد کسی که داشت تو کارخونه زحمت میکشید تقریبا مدیریت کارخونه رو دردست داشت حالا به چه دلیلی انداختنش بیرون یعنی یه سیگار باعث میشه یه نیروی که براشون اینقدر زحمت کشیده بیرون کنند.
خوب بازم برید یه پیام بازرگانی ببینید تا باقی شو بنویسم یادتون نره حتما بیاید بخونید هنوز قسمت فرشته نجاتش مونده در ضمن در مورد من زود قضاوت نکنيد حتما منتظر باقي حکايت بمونيد