انتقاد از احمدی نژاد به دلیل تماشای رقص زنها

محمود احمدي نژاد، رئيس جمهور ايران، که به ايدئولوژي متعصبانه اش مي بالد، بعد از پخش شدن تصاويري که او را در حال تماشاي رقص و آواز خواندن زن ها نشان مي داد، متهم به خدشه دار کردن ارزش هاي انقلاب اسلامي ايران شد.

احمدي نژاد زاهدمنش، که در جريان افتتاحيه بازي هاي آسيايي قطر شرکت کرده بود که با حضور 13 هزار ورزشکار از 39 کشور جهان برگزار مي شد، توسط همفکران خودش مورد انتقاد قرار گرفته است.

يکي از برنامه هاي افتتاحيه، رقص هندي و مصري و و اجراي برنامه توسط خوانندگان زن بود. زنها، بي حجاب بودند. آواز خواندن و رقص زنان در حضور مردان، طبق قوانين جمهوري اسلامي، ممنوع است. انتظار مي رفت که مقامات، از حضور در چنين برنامه اي عذرخواهي کنند، اما تصاوير تلويزيوني حاکي از حضور اقاي احمدي نژاد در مراسم روز جمعه گذشته در دوحه بود که در کنار بشار اسد، رئيس جمهور سوريه و اسماعيل هنيه، نخست وزير فلسطين، نشسته بود.

بنيادگرايان مذهبي، که از سرسخت ترين طرفداران احمدي نژاد هستند، مي پرسند که چرا وي در مراسمي شرکت کرده که قوانين دولت خودش را که متعصبانه ترين تفاسير مذهب شيعه است، زير پا مي گذارد.

سايت خبري بازتاب که گفته مي شود منسوب به محسن رضايي، فرمانده سابق سپاه پاسداران، است و و وابستگي هايي هم به بخش قدرتمند بلندپايگان سياسي دارد، مي گويد که حضور آقاي احمدي نژاد، باعث توهين به شيعيان ايران و کشورهاي ديگر شده است. در اين سايت آمده است: "اعتراض نکردن آقاي احمدي نژاد و ادامه حضورش در مراسم، موجب مخدوش شدن تصوير انقلاب اسلامي ايران و متعهد بودنش به قوانين اسلامي بر خلاف کشورهاي عرب حاشيه خليج فارس شد."

همکاران رئيس جمهوري، اصرار مي ورزند که او در زمان رقص و آواز حضور نداشته است. علي اکبر جوانفکر، معاون مطبوعاتي آقاي احمدي نژاد مي گويد که او قبل از اجراي اين نمايش، به فرودگاه دوحه رفته است.

در عين حال، سايت بازتاب تکه اي از فيلمي را به نمايش گذاشته است که آقاي احمدي نژاد بعد از مراسم هم روي صندلي نشسته است. جلال يحيي زاده، نماينده جناح راست مجلس، گفت: "از بعضي منابع مطلع شده ايم که احمدي نژاد در آن زمان در ورزشگاه حضور داشته است. کساني که شرايط را براي حضور او آماده کرده اند بايد هرچه زودتر بازخواست شوند."

گزارش گاردين از تهران: - چهارشنبه 15 آذر 1385 [2006.12.06]

من در این فکرم که در ایران عزیزمان چقدر جالب و راحت می‌توان از مسائل این طوری سوژه درآورد! Mr. Green

و این که این سوژه‌پردازی فقط منحصر به ایران هم نمی‌شود و رنگ و لعاب بین‌المللی پیدا می‌کند...
فقط روزنامه‌ها و خبرگزاری‌های ایرانی نیستند که مثلاً می‌نویسند «گوگل تمامیت ارضی ایران را زیر سؤال برده است»، بلکه برخی رسانه‌های شناخته شده مانند گاردین هم از تبدیل موضوع به این کوچکی به «نزاع فراملی» ابایی ندارند.
قضیه هم به نظر من واضح است.
چه کسی می‌تواند بررسی کند که درست بوده است یا نه، و جالب‌تر از آن اهمیت آن را زیر سؤال ببرد؟ ما خود به یک موضوع اهمیت می‌دهیم و آن را بزرگ می‌کنیم....
یک راه جلوگیری از این جنجال‌ها این است که مطالبی که از «بدون منبع قابل بررسی» محرومند را «از یک گوش شنیده و از گوش دیگر بیرون کنیم». اگر منبع قابل اعتمادی ارائه شد، آن‌گاه می‌توانیم آن را به عنوان مطلب «با اهمیت» خوانده و در مورد آن اظهار نظر کنیم. با وجود «منبع» می‌توان از درستی و نادرستی آگاه شد..
نکته‌ی دیگر این است که خیلی وقت‌ها برای تشخیص درستی یا نادرستی یک مطلب صرفاً به گشت و گذار در وب اکتفا می‌کنیم، اما باید دانست که مطالعه‌ی مطالب نوشتاری موجود، آن هم «وبِ قابل دسترسی همه» آن‌قدرها هم به رسیدن به حقیقت کمک نمی‌کند. نوآم چامسکی در یکی از مصاحبه‌های جدیدش، چیز مشابهی را در مورد حقایق ۱۱ سپتامبر گفته:

To determine that, we'd have to investigate the alleged evidence. Take, say, the physical evidence. There are ways to assess that: submit it to specialists -- of whom there are thousands -- who have the requisite background in civil-mechanical engineering, materials science, building construction, etc., for review and analysis; and one cannot gain the required knowledge by surfing the internet.

به هر حال، حتی قضیه‌ی به این سادگی که ممکن است ذره‌ی غباری نادیدنی به شمار آید، توسط برخی به خاک مناسبی برای «گل آلود کردن آب» و ماهی‌گیری تبدیل می‌شود!